ตอนที่ 973

ฮูหยินหนิงถือคทาไว้ในมือ เมื่อกลับไปถึงเกาะภูติก็พบว่าทั้งเกาะมืดสนิท

“ในความทรงจำสืบทอดต่อกันมาของข้า เผ่าภูติมักอาศัยอยู่บนภูเขางดงามหรือน้ำทะเลใสราวกับสรวงสวรรค์ แต่ที่นี่…” ฮูหยินหนิงพลันรู้สึกว่าภาพที่เห็นไม่ตรงกับความทรงจำที่สืบทอดมานัก

ในความทรงจำของนาง มีดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า เผ่าภูติอาศัยอยู่ท่ามกลางป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้โบราณ

แต่บนเกาะภูตินี้ ทุกอย่างกลับมืดมิดราวกับว่ามีสัตว์ร้ายน่าสะพรึงกลัวแฝงตัวอยู่ในความมืด

เห็นๆ กันอยู่ว่าที่นั่นไม่มีใคร แต่นางมักรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง ราวกับว่ามีคนเฝ้าดูนางทุกการเคลื่อนไหว

ปี้เย่ว์และหลิงหลงมองหน้ากัน ดวงตาของพวกนางแดงก่ำและพูดด้วยริมฝีปากสั่นระริก

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของพวกเราเจ้าค่ะ บ้านของพวกเราอยู่ในป่าแห่งแสง” เสียงของปี้เยว์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ฮูหยินหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ว่ามีภูติรวมตัวกันอยู่ที่นี่ รวมถึงภูติแรกเกิดอีกมากมาย

“ที่นี่คือเกาะภูติจริงๆ” หลิงหลงพูดด้วยเสียงอู้อี้

“เมื่อยี่สิบปีก่อน ป่าแห่งแสงถูกรุกราน ภูติทั้งหมดต่างหนีออกไป และมาตั้งรกรากกันที่เกาะภูติแห่งนี้”

“หลังจากซ่อนตัวได้เพียงสามปี เกาะภูติก็ถูกค้นพบอีกครั้ง”

“พวกเราถูกจับขังราวกับเป็นหมูหรือสุนัขในกรง คนในเผ่าต่างก็หวาดกลัวตื่นตระหนก กังวลอยู่ทุกวี่วันว่าจะถูกขายแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าหรือไม่”

ฮูหยินหนิงหยุดเดินและค่อยๆ กระชับมือที่ถือคทาไว้แน่น

“คนในเผ่าส่วนใหญ่รักสงบ นิสัยอ่อนโยน เพียรตบะที่มีไม่สูงนัก พวกนางจึงแทบปกป้องตนเองไม่ได้เลย ปี้เย่ว์กับข้ามีเพียรตบะสูง ดังนั้นพวกเราจึงแอบออกไปตามหาท่านเจ้าค่ะ”

แต่คนในเผ่ายังถูกขังอยู่ที่นี่เหมือนลูกแกะรอวันถูกฆ่า

ฮูหยินหนิงรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ

จากนั้นปี้เย่ว์จึงพานางข้ามผ่านเขตอาคมแต่ละชั้นเข้าไป

“ผู้อาวุโสเผ่า รีบออกมาเถิด… ข้าพาราชินีของพวกเรากลับมาบ้านแล้ว”

“ปี้ซิน ออกมาเร็วเข้า พี่กลับมาแล้ว…”

หลังจากเสียงเรียกอันนุ่มนวลของปี้เย่ว์ จึงมีศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมาพร้อมกับเสียงกรอบแกรบในป่า

พวกนางจ้องมองด้วยสายตาระแวดระวังและหวาดกลัว

จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของราชินีภูติ จึงรวบรวมความกล้าเปิดเผยตัวออกไป

“ท่านราชินี? ปี่เย่ว์ เจ้าพบท่านราชินีที่กลับชาติมาเกิดแล้ว? ท่านราชินีเผชิญด่านเคราะห์สำเร็จแล้วหรือ” ภูติน้อยตนหนึ่งกระพือปีกแล้วถามอย่างระมัดระวัง