บทที่ 6

ในงานเลี้ยงแสดงความยินดีที่พิรัชย์ได้รับตำแหน่งประธานบริษัท จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม

ห้าดาวชื่อดัง ครอบครัวของเขาเดินทางมาถึงที่โรงแรมในช่วงเวลาจวนเจียนจะเริ่มงาน สามสาวต่างวัยเดินเข้ามาในงานพร้อมกัน แต่สายตาของเขาดันจับจ้องอยู่ที่สาวนางเดียวเหมือนกับมีแม่เหล็กดึงดูดให้ไม่อาจจะละสายตาได้ นั่นคือสาวสวยหุ่นสะโอดสะองในชุดเดรสตัวยาวสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มผ้ามันวาววับ ตัวเสื้อแหวกลึกโชว์เนินอกอวบของวัยสาวที่เบียดรัดกันจนชิด ลำคอระหงมีสร้อยเพชรเส้นเล็กๆ น้ำงามที่แม่ของเขาลากเขาไปเป็นเพื่อนเพื่อซื้อมาให้เธอ โดยมีเขาเป็นคนเลือกให้เองกับมือ

ช่างเข้ากันกับเธอเหลือเกินจริงๆ ใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงแต่บางเบาสไตล์เกาหลี โชว์ความงามของวัยสาวและผิวพรรณที่แท้จริงของเจ้าตัว ยิ่งใส่รองเท้าส้นสูงที่ค่อนข้างสูงกว่าที่เคยเห็นเธอใส่ในชีวิตประจำวัน ยิ่งทำให้ร่างงามดูเพรียวระหงยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนกระแอม

กลบเกลื่อนแล้วเลื่อนสายตาไปมองคนรักของตัวเอง ที่ก็สวยเซ็กซี่เป็นประจำแบบที่เขาเคยเห็นจนชินตา จึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไร

“เป็นไง วันนี้น้องสวยไหม”

มารดาของเขาเอ่ยกระเซ้าเมื่อสังเกตเห็นสายตาของลูกชาย ที่มองสาวน้อยของเธอไม่วางตาก่อนหน้านี้

“ก็สวยดีครับ แต่ผมว่าโป๊ไปหน่อย เป็นเด็กเป็นเล็ก แต่งตัวเกินงาม”

แหม ทำเป็นหัวโบราณขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่ตัวเองก็

หัวนอก หัวสมัยใหม่ออกจะตายไป

“โป๊ตรงไหน ใครๆเขาก็ใส่กัน ดูชัญญ่าสิ โป๊กว่ายัยพั้นช์ของแม่ตั้งเยอะ ไม่เห็นแกบ่น”

พิมพ์มาดาแอบจิกว่าที่ลูกสะใภ้เล็กน้อย ไม่ว่างานไหน หรือเสื้อผ้าที่ใส่ในชีวิตประจำวัน ถ้าไม่งัดตรงนั้น ก็แหวกตรงนี้ เว้าแหว่งขาดวิ่นวุ่นวายไปหมด ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนหัวโบราณอะไรเลย แต่บางทีก็รู้สึกว่ามันเกินงามไปหน่อยเท่านั้นเอง

“ชัญญ่าโตแล้วครับ แต่ลูกรักของแม่ยังไม่บรรลุ

นิติภาวะเลยนะ”

“โอย น้องก็โตแล้ว ดูสิ น้องเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวขนาดนี้ เด็กตรงไหน”

นั่นสิ เธอเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวจริงๆ แถมซ่อนรูปอีกต่างหาก เพราะพอเธอใส่ชุดแบบนี้แล้ว เห็นได้ชัดเจนเลยว่า

อกเป็นอก แถมใหญ่โตเกินตัวอีกต่างหาก เอวเป็นเอว แถมคอดกิ่วซะกลัวมันจะหัก สะโพกเป็นสะโพก มันผายพองามรับกับก้นกลมกลึงกำลังพอดีมือ ต้นขาเรียวเล็กไร้ไขมันส่วนเกิน

แถมผิวพรรณยังเปล่งปลั่งขาวนวลเนียนสว่างวาบจนตาแทบบอด แค่ผ่านมาไม่กี่เดือน เธอโตเป็นสาวได้ขนาดนี้เชียวหรือ

ชัญญาภัคมองหน้าคนรักของตัวเองที่มองสำรวจเรือนร่างเด็กสาวที่วันนี้สวยจัดนั่นด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรออกหน้าออกตามากไม่ได้ จึงยื่นมือเข้าไปควงแขนของเขาเพื่อ

เรียกสติ ว่าคนที่เขาควรมองคือเธอที่เป็นคนรัก คนเดียวเท่านั้น

เมื่องานใกล้จะเริ่ม ประมุขของบ้านอย่าง พอล คลาร์ก บิดาของเขา ที่บินตรงมาจากอเมริกาทันทีที่ประชุมผู้ถือหุ้นของโรงแรมและกาสิโน ของเขาเสร็จก็เดินทางมาถึงพอดี

“ยินดีด้วยนะลูก พ่อภูมิใจที่ลูกเติบโตจนมีวันนี้”

พอล ชายวัยกลางคน ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีเทา รูปร่างสูงใหญ่มีกล้ามเนื้อหนั่นแน่นไม่ต่างจากหนุ่มๆ พูดกับลูกชายด้วยภาษาอังกฤษเพราะเขาสื่อสารด้วยภาษาไทยได้น้อยมาก ก่อนตรงเข้าสวมกอดลูกชายคนโตด้วยความรัก

“ขอบคุณมากครับพ่อ”

เมื่อผละออกจากกัน พ่อของเขาก็หันไปหาภรรยาสุด

ที่รัก แล้วตรงเข้าสวมกอดกันด้วยความคิดถึงทันที

“ที่รัก ผมคิดถึงคุณที่สุด งานยุ่งมากจริงๆ ช่วงนี้ อยากจะมาหาคุณนานแล้วก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ ที่กาสิโน”

“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะพอล ถ้าตาพีทอยู่ตัวแล้ว เราคงได้อยู่ด้วยกันมากขึ้นนะคะ”

“ดีจริง นี่ผมก็ตั้งใจมาอยู่กับคุณอีกนานเลย แต่ช่วงนี้เจ้าสองคนนั่นกำลังสอบนะ เลยมาด้วยไม่ได้ ยัยตัวเล็กของเราทำหน้างอทุกวันเพราะอยากจะมาแสดงความยินดีกับพี่ชาย”

“ไม่เป็นไรครับพ่อ ไว้สอบเสร็จค่อยกลับมาเที่ยวที่บ้านเราก็ได้”

เมื่อพูดกับลูกชายเสร็จก็ทักทายกับว่าที่ลูกสะใภ้

นิดหน่อย และหันไปหาสาวน้อยที่โตเป็นสาวสะพรั่งที่ยืนอยู่ด้านหลังภรรยาของตนเองทันที

“โอ้ พั้นช์ของลุง ไม่เจอกันปีเดียว โตเป็นสาวได้ขนาดนี้เชียวหรือ”

พาขวัญ ยกมือไหว้สวัสดีลุงพอลผู้แสนใจดีของเธออย่างงดงาม แล้วตรงเข้าสวมกอดกันอย่างที่เคยทำทุกครั้งที่ลุงพอลกับป้าพิมพ์มาเยี่ยมเยียนเธอกับพ่อแม่ของเธอ