บทที่ 8

ร่างบางในชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตตัวยาวสีขาว สั้นเหนือเข่าขึ้นไปเป็นคืบเดินลงมาเอาน้ำเปล่าในห้องครัวอีกครั้ง หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น เธอก็ไม่เคยลืมที่จะเตรียมหยิบน้ำขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนของเธออีกเลย แต่วันนี้เธอดันลืมเสียนี่

เมื่อได้น้ำเปล่าขวดใหญ่แล้ว เธอก็เดินกลับห้อง โดยจะต้องเดินผ่านห้องอาหารและบาร์เหล้าอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีเสียงทุ้มดังขึ้น และมีคนตัวโตขยับเข้ามาประชิดร่างของเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว

“ลงมาทำอะไร”

เธอยืนตัวแข็งค้างกับสัมผัสร้อนผ่าวที่ข้างแก้ม กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ จากเขามันทำให้เธอแทบจะมึนเมาตามไปด้วย

“เอ่อ ลงมาเอาน้ำค่ะ พั้นช์หิวน้ำ”

เขาก้มลงมองผ่านบ่าบอบบางของเธอไปทางด้านหน้า ก็เห็นเธอกอดขวดน้ำขวดใหญ่เย็นเจี๊ยบไว้แนบอก ด้วยมืออัน

สั่นเทา

“ฉันว่าเธอแต่งตัวโป๊ไปนะ”

“ขะ ขอโทษค่ะ พั้นช์เห็นว่าดึกแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ข้างล่าง คราวหน้าจะใส่เสื้อคลุมลงมาค่ะ”

เขาชะโงกหน้าไปมองด้านหน้าของเธออีกครั้ง ก็เห็นปลายยอดอกเล็กๆ ที่มันดุนดันเสื้อนอนของเธอออกมาก็อมยิ้มพอใจ

“ไม่ใช่ชุดนี้ แต่เป็นชุดออกงานของเธอต่างหาก

มันแหวกลึกทั้งหน้าทั้งหลัง ฉันว่ามันเกินงามไปหน่อย หรือเป็นประเภทชอบโชว์กันนะ”

“ไม่เห็นว่าจะโป๊อะไรซักหน่อย ใครๆ ก็ใส่กัน แฟนคุณ

ยังใส่โป๊กว่าพั้นช์อีก”

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอกล้าเถียงเขาออกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ปกติ ยังแทบไม่ค่อยกล้าจะสบตากับเขาตรงๆ เลยสักครั้ง

“เธอเถียงฉันหรอ”

“มะ ไม่ใช่ค่ะ พั้นช์แค่อธิบาย แล้วพั้นช์ก็โตแล้วด้วย”

อืม เธอโตแล้ว เขาไม่เถียง เพราะผู้ชายมันมองเธอตาเป็นมันกันทั้งงานเลย ไม่เว้นแม้แต่เขา ที่แทบจะละสายตาไปจากใบหน้าหวานๆ และเรือนร่างที่แสนเย้ายวนของวัยแรกสาวนี่ไม่ได้เลยจริงๆ

“แปลว่าเธอชอบโชว์ ชอบให้ผู้ชายมามอง แล้วคิดอะไรสกปรกๆ กับเรือนร่างของเธอใช่ไหม”

“ไม่มีใครเขาคิดอะไรสกปรกๆ แบบที่คุณว่าหรอกค่ะ แล้วพั้นช์ก็ไม่ได้อยากที่จะใส่ชุดนั้นสักหน่อย”

“แล้วใส่ทำไม ทำไมไม่ใส่ชุดอื่นที่มันเรียบร้อยกว่านี้”

เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ใส่ที่ข้างแก้มและซอกคอของเธออีกครั้ง จนขนอ่อนลุกซู่ไปทั่วกายสาว

“ตะ แต่ป้าพิมพ์เป็นคนเลือกให้ พั้นช์ต้องใส่ตามนั้น

นี่คะ”

“หึ เป็นเด็กดี เชื่อฟังแม่ฉันทุกอย่าง ถ้าแม่ฉันสั่งให้เธอทำอะไรแบบที่เธอไม่ชอบ เธอก็จะทำหรอ”

“ค่ะ พั้นช์จะทำ เพราะพั้นช์เป็นหนี้บุญคุณของป้าพิมพ์ ป้าพิมพ์อุตส่าห์รับพั้นช์มาดูแล แถมยังให้ความรักความอบอุ่นกับพั้นช์ อะไรที่ป้าพิมพ์อยากให้พั้นช์ทำ พั้นช์พร้อมตอบแทน”

เธอยังคงยืนกอดขวดน้ำนิ่งๆ หันหลังให้เขาเหมือนเดิมไม่ยอมขยับกายไปไหน ไม่รู้ว่าไม่อยากเห็นหน้าคนเมา

หรือเพราะขาของเธอก้าวไม่ออกกันแน่

“ดี งั้นฉัน ในฐานะลูกของแม่ ก็มีสิทธิ์เรียกร้องการตอบแทนจากเธอเหมือนกันสินะ”

มือใหญ่สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง รั้งให้ตัวเธอขยับมาชิดกับอกแกร่งของเขา จมูกโด่งฉกวูบไปที่แก้มนวลของเธออย่างรวดเร็วแบบที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

“อ๊ะ คุณพีท ปล่อยพั้นช์”

หญิงสาวร่างบางดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอดของเขา

แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนเขาจะยิ่งรัดเธอแรงขึ้น จนตอนนี้ร่างกายทุกส่วนของเขากับเธอ มันแนบกันจนชิดจนไม่มีที่ว่างให้อากาศเล็ดลอดผ่านไปได้แล้ว

“ปล่อยนะ”

เธอยังคงพยายามดิ้นรนขัดขืน และเบี่ยงใบหน้าหนีเขา แต่ยิ่งเป็นการเปิดทางให้เขารังแกเธอได้ง่ายขึ้น เมื่อจมูกโด่งของเขาตรงเข้าซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างหื่นกระหายทันที

“อืมมม พั้นช์”

“หยุดนะ คุณเมามากแล้ว ปล่อยพั้นช์นะ”

เธอยังพยายามดิ้นอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ทำมัน

ได้สำเร็จ เมื่อเท้าน้อยๆ ของเธอ กระทืบลงที่เท้าของเขาเต็มแรง

“โอ๊ยยยย”

เมื่อหลุดออกจากอ้อมกอดที่แข็งราวครีมเหล็กของเขาได้ เธอก็วิ่งฝ่าความมืดขึ้นห้องนอนของเธอไปทันที โดยที่ไม่หันกลับมามองคนตัวโตที่ทรุดกายลงนั่งที่พื้นแล้วร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอีกเลย

“โอยยย ยัยเด็กแสบ คิดว่าฉันพิศวาสเธอนักหรือไง

แค่แกล้งเล่นนิดหน่อยต้องทำขนาดนี้เลยหรอวะ อย่าให้ฉัน

มีโอกาสอีกครั้งนะ ฉันเอาเธอจริงๆ แน่”

คนตัวโตลุกขึ้นเดินเขย่งขาไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เพราะตอนนี้ทั้งเมาทั้งเจ็บเท้า คงฝืนสังขารเดินขึ้นบ้านไม่ได้แล้ว

เมื่อเข้าห้องนอนของตัวเองมาได้ ก็กดล็อกประตูทันที ร่างบางทิ้งแผ่นหลังพิงบานประตูเอาไว้ มือเล็กกดไปที่หัวใจที่มันเต้นกระหน่ำรุนแรงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะเมาจนขนาดสติแบบนี้ ถ้าเธอไม่กระทืบเท้าเขา ตัวเล็กๆแบบเธอไม่มีทางสู้แรงของเขาไหว สุดท้ายแล้วจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่อาจคาดเดาได้เลย

“เกือบไปแล้ว เมาซะขนาดนั้น เขาจะรู้ไหมว่าทำอะไรลงไปบ้าง เห้อ พรุ่งนี้จะมองหน้าเขายังไงดีเนี่ย”

เช้าที่ไม่ค่อยจะสดใสสักเท่าไหร่สำหรับเธอ เพราะเมื่อคืนดันมีเรื่องมากวนใจให้เธอคิดไม่ตก จนนอนแทบไม่หลับ