บทที่ 2

“อ้าว นั่นไง ยัยหยามาถึงแล้ว”

ปัณยตา อธิพัฒน์โภคิน หรือ ปั้นหยา หลานสาวคนโตของตระกูลอธิพัฒน์โภคิน CEO สาวสวยผู้รับช่วงบริหารโรงแรมหรูรวมถึงรีสอร์ตที่กระบี่และภูเก็ตต่อจากผู้เป็นบิดามารดา เดินเข้ามายังโต๊ะวีไอพีด้วยท่วงท่างามสง่าราวนางหงส์

เรือนร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง แหวกหลังลงลึกถึงบั้นเอว แน่นอนว่าด้านหน้าก็ต้องแหวกลึกโชว์หน้าอกกลมกลึงสมฉายาสาวแซ่บ

ใบหน้าเรียวรูปไข่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเพียงบางเบาเน้นความงามตามธรรมชาติ คิ้วเข้มถูกกันแต่งเป็นทรงสวย ดวงตากลมโตแสนหวานมีเสน่ห์ดึงดูด จมูกโด่งปลายเชิดรั้น รับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด

แม้อายุจะย่างเข้าสู่เลขสามมาจะแปดปีแล้ว แต่ใบหน้าและผิวพรรณ รวมถึงทรวดทรงองค์เอวของเธอ ยังเหมือนกับสาววัยแรกรุ่นก็ไม่ปาน ไม่แน่ใจว่าเพราะการเป็นสาวโสดไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจหรือเปล่า ถึงทำให้เธอยังแช่แข็งความงามเอาไว้แค่วัยเพียงเลขสองเท่านั้น

สี่สาวกอดทักทายกันด้วยความคิดถึงเหมือนเดิม ก่อนจะนั่งลงดื่มเครื่องดื่มดีกรีแรงจนเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างและพูดคุยกันอย่างออกรสอีกพักใหญ่

“ยินดีด้วยนะ ยัยมาร์ แต่งสายฟ้าแลบซะฉันตั้งตัวไม่ทันเลย”

ปัณยตากล่าวยินดีที่เพื่อนรักได้แต่งงานมีความสุข แต่ก็อดใจหายไม่ได้เหมือนกัน เมื่อเพื่อนรักที่เหลือค้างเติ่งบนคานเป็นเพื่อนเธอคนสุดท้าย ดันประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบ ทิ้งให้เธอเดียวดายอยู่บนนั้นตามลำพัง ทั้งที่เพิ่งคบกับผู้ชายสายฝอคนนี้ได้เพียงไม่ถึงปีเท่านั้น

“ขอบใจมากเพื่อน ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเขาจะขอแต่งงานเร็วขนาดนี้ เราก็อายุมากแล้วด้วย แกเองก็ควรพิจารณาใครแบบจริงจังบ้างแล้วนะ เหลือคนเดียวแล้วนะยัยหยา”

“โอ๊ย พวกแกก็รู้ ว่าผู้ชายไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับฉัน”

คนสวยโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เธอพูดออกมามันตรงกับใจ

“ย่ะ แค่เคยอกหักจากน้องชายข้างบ้านแค่ครั้งเดียว เข็ดผู้ชายไปชั่วชีวิตไม่ได้นะยะหล่อน”

อรกมลแซวแรง ตามประสาคู่กัด

“ใคร ใครเข็ด นี่ใครคะ นี่คุณหนูปั้นหยาแสนสวยเชียวนะ ที่โสดก็เพราะอยากให้ผู้ชายเสียดายเล่นหรอกย่ะ”

“หรือยะ นึกว่าป๊อดซะอีก ผู้ชายดีๆ โปรไฟล์เลิศๆ มาจีบตั้งหลายคน ก็ตั้งกำแพงซะสูงจนเขาปีนข้ามไม่ไหว จ้องมองกันไปจ้องมองกันมากับน้องชายข้างบ้านมาหลายปี ไม่มีใครจีบใคร สุดท้ายเขาก็โดนชะนีอื่นฉกไปกิน ถ้าแกยังไม่ยอมลดกำแพงลงมาอีก เดี๋ยวได้อยู่บนคานทองนิเวศน์อย่างเดียวดาย เราจะสี่สิบแล้วนะ หล่อนปอดแหกอะไรนักหนา ยัยหยา”

ยังคงเป็นคู่ซี้คู่กัด ที่กล้าต่อกรกับปัณยตาอย่างถึงพริกถึงขิง

“เพ้อเจ้อ ฉันไม่ได้ปอดแหกซะหน่อย แค่ยังไม่ชอบใคร ก็เลยไม่ได้คบกับใครยังไงล่ะ”

“ไอ้คบน่ะ ไม่เท่าไหร่ แต่ที่มองตาก็รู้อยู่แล้วว่าชอบกันจะตาย ทำไมไม่รุกไปเลย จดๆ จ้องๆ กันอยู่นั่น แบบนี้ไม่เรียกปอดแหกแล้วจะให้เรียกว่าอะไรยะ”

ปัณยตายกมือขึ้นมาห้าม ก่อนแอลกอฮอล์เข้มข้นที่วิ่งไหลแล่นพล่านในกระแสเลือดจะทำให้เธอใจกล้าบ้าบิ่นเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้เพื่อนรักทั้งกลุ่มตกใจ

“พอๆ ที่เขาไม่จีบฉันเพราะเขามีคู่หมั้นมาตั้งแต่เกิด และมีหน้าที่ต้องแต่งงานในฐานะผู้รับมรดก เขาเลยไม่จีบฉันให้เราต้องมาเสียใจกันทีหลัง ซึ่งมันก็ดีอยู่แล้ว เรื่องนี้มันจบไปแล้ว ไม่ต้องรื้อฟื้น คืนนี้เรียกเด็กโฮสต์มาให้ฉันเลย ฉันจะพาเขากลับไปละเลียดกินที่คอนโดให้ดู แล้วอย่ามาดูถูกสาวแซ่บอย่างฉันว่าปอดแหกอีก”

เพื่อนสาวทั้งสามคนเบิกตากว้าง ตั้งแต่คบกันมา พวกเธอไม่เคยไปกับใครมั่วซั่ว ไม่รู้ว่าที่เพื่อนรักยังครองตัวเป็นโสดอยู่จนถึงทุกวันนี้เพราะชอบความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด หรืออกหักจากผู้ชายรุ่นน้องคนนั้นจนเพี้ยนกันแน่

“แกเอาจริงเหรอ ยัยหยา”

กุสุมา ว่าที่เจ้าสาวแสนสวยเอ่ยขัดขึ้น เพราะเธอสนิทกับปัณยตาที่สุด จึงรู้ดีว่าเพื่อนรักที่ถึงแม้จะเปรี้ยวแซ่บ แต่งกายจัดจ้านจนหนุ่มๆ ร้องซี้ด แต่กลับไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับใครทั้งนั้น

แต่ความที่เป็นคนฆ่าได้หยามไม่ได้ สาวโสดสุดแซ่บจึงขอสำแดงเดชให้เพื่อนรักได้รู้ ว่าตนเองไม่ได้ไก่กาอาราเล่ เธอก็เป็นสาวแซ่บสุดเฟียสคนหนึ่ง

“เอาจริงสิ แค่นี้เอง สาวโสดอย่างฉันจะทำอะไรก็ได้ พวกแกที่คืนนี้ลูกผัวจะขับรถมารับกลับไปอยู่ในกรงทองที่บ้าน อย่ามาอิจฉาฉันแล้วกัน”

“แรงมากแม่ พูดแบบนี้ตบหน้าคุณแม่ลูกหนึ่งอย่างฉันเลยดีกว่า”

อรกมล เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้ สาวโสด จะทำอะไรกับใครก็ได้ ซึ่งพวกเธอทุกคนหมดสิทธิ์ จะพูดไป การเป็นสาวโสดในยุคสมัยนี้ ก็น่าอิจฉานิดๆ เหมือนกันนะ

“ไม่อิจฉาสิจ๊ะ ยัยอร”

“หึ แล้วจะคอยดู ว่าคุณหนูปั้นหยา จะกล้าทำจริงๆ หรือเก่งแค่ปาก ไม่ไหวก็บอกนะจ๊ะ ไม่เสียศักดิ์ศรีมากหรอก”

ไม่สิ ใครบอกไม่เสียศักดิ์ศรีมาก แต่ถ้าเธอทำตามที่หลุดปากพูดออกไปไม่ได้ จะเสียศักดิ์ศรีมากมายมหาศาลเลยต่างหากล่ะ และเธอคงยอมให้ตัวเองเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลแบบนั้นไม่ได้แน่นอน