บทที่ 4

ท่ามกลางความกระอักกระอ่วน ชายชราร่างผอมสูงผู้หนึ่งก็ก้าวออกมา ใบหน้าอีกฝ่ายมีแววตื่นเต้นยินดีฉายชัด อวิ๋นซือและทุกคนต่างรู้จักกันดีว่าเขาคือใคร

‘ฉิงซื่อผิง’ เถ้าแก่หอฟู่เถิง ร้านเครื่องประดับที่เก่าแก่ที่สุดในเมืองหลวง สายตาในการคัดเครื่องประดับของเขา แม้แต่ฮองเฮาในวังหลวงยังตรัสยกย่องว่าเป็นที่หนึ่ง

เถ้าแก่ฉิงไม่สนใจสายตาเลื่อมใสของผู้คน เขาก้าวเข้าไปหาฮูหยินชราอย่างตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับราวกับเห็นของมีค่ากองเท่าภูเขา

“อา... ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านอย่าว่าตาแก่คนนี้ละลาบละล้วงจนเกินไปเลย แต่ขอข้าดูของขวัญจากสะใภ้ใหญ่ของท่านสักนิดเถิด”

เสียงอืออาประหลาดใจดังขึ้นเบาๆ เถ้าแก่ฉิงเป็นใคร มีผู้คนมากมายแค่ไหนอยากให้เขามาประเมินราคาสมบัติของตน มาบัดนี้อีกฝ่ายกลับสนใจอีแค่ไม้จันทน์แกะสลักรูปพระโพธิสัตว์ธรรมดาๆ จะไม่ให้พวกเขาแปลกใจได้อย่างไร

เถ้าแก่ฉิงว่าแล้วก็รับรูปสลักมาลูบคลำอย่างตื่นเต้น เจ้าตัวไม่แยแสสายตาผู้อื่นแม้แต่น้อย จนผ่านไปพักใหญ่จึงมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างที่สุด เขาหันมาแสดงความยินดีแก่ฮูหยินผู้เฒ่าด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดอายุ

“ยินดีกับฮูหยินผู้เฒ่าด้วย สะใภ้ท่านช่างกตัญญูเหลือเกิน ของล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในโลกก็ยังเสาะหามามอบให้ท่านได้”

จบประโยคดังกล่าวฝูงชนก็พลันส่งเสียงอีกรอบ ของล้ำค่าชิ้นเดียวในโลกอย่างนั้นหรือ เถ้าแก่ฉิงชราจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง ถึงได้กล่าววาจาเลื่อนลอยพรรค์นี้ออกมา

“เถ้าแก่ฉิงคงล้อเล่นกระมัง ไม้จันทน์หอมเก่าแก่เช่นนี้ถึงจะหายาก แต่ก็คงไม่ได้มีเพียงหนึ่งในหล้าหรอก จริงหรือไม่”

นั่นเป็นเสียงของฮูหยินห้าหลิงซี เดิมทีนางก็ไม่ใคร่ชอบอวิ๋นซืออยู่แล้ว แต่จนใจที่อีกฝ่ายไร้จุดอ่อนให้เล่นงาน มายามนี้เห็นศัตรูกำลังจะถูกผลักลงในน้ำโคลน มีหรือนางจะไม่รีบซ้ำเติม

ฝ่ายคนที่มาร่วมงานฟังแล้วให้นึกเห็นด้วย พวกเขาพลันเข้าใจว่า ที่แท้แล้วเถ้าแก่ฉิงผู้นี้ก็คิดช่วยรักษาหน้าให้ฮูหยินผู้เฒ่านั่นเอง แต่เถ้าแก่ฉิงคือใคร ทั้งชีวิตของเขาอยู่กับวงการใส่หน้ากากเข้าหากัน ผู้คนแบบไหนบ้างเล่าที่ไม่เคยพบ วิธีการของหลิงซีมีหรือผู้เฒ่าจะดูไม่ออก เจ้าตัวยกของในมือขึ้นสูงพลางอธิบาย

“ไม้จันทน์ที่พวกเราเห็นนี่ไม่ใช่ธรรมดา ดูจากลายไม้และวงแก่น คะเนแล้วอายุไม่ต่ำกว่าห้าร้อยปีเป็นแน่ อีกทั้งลวดลายแกะสลักเป็นหนึ่งไม่มีสอง ด้วยฝีมือปรมาจารย์ช่างไม้โม่เชวียน”

ปรมาจารย์ช่างไม้โม่เชวียนเป็นใคร บรรดาชนชั้นสูงต้องรู้เป็นแน่ เพราะอีกฝ่ายเป็นตำนานของงานฝีมือที่ต้องมีไว้สะสมเลยก็ว่าได้ ชั่วชีวิตของช่างไม้บรรดาศักดิ์ผู้นี้ออกผลงานมานับชิ้นได้ และงานแต่ละชิ้นของเขาล้วนไม่มีใครเหมือน นั่นเป็นที่มาของคำว่า ‘หนึ่งเดียวในโลก’ พอรู้แบบนี้สายตาที่มองรูปสลักพระโพธิสัตว์ในมือเถ้าแก่ฉิงก็พลันเปลี่ยนไป

ล้อเล่นหรือไร ชิ้นเดียวในโลกเชียวนะ ผลงานของปรมาจารย์โม่เชวียน แม้แต่ฮ่องเต้ยังปรารถนาจะเก็บสะสมไว้เลย พอคิดได้ทุกสายตาก็พลันหันไปจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่าอย่างริษยาแทน

“เถ้าแก่ฉิงทราบได้อย่างไรว่านี่เป็นผลงานของปรมาจารย์ช่างไม้นั่น ขนาดฮูหยินใหญ่ยังไม่ทราบด้วยซ้ำ”

หลิงซีกล่าวขัดอย่างไม่ยอมแพ้ นางยังคงเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายออกหน้าพูดให้ก็เพื่อรักษาหน้าตาฮูหยินชรา อวิ๋นซือผู้นี้ก็แค่บุตรสาวไม้ประดับของใต้เท้าเสนาบดีกรมคลัง น้าสาวของนางที่เป็นฮูหยินสามของบิดาอีกฝ่ายยังบอกเลยว่า ฮูหยินใหญ่ผู้นี้ไม่ได้รับการโปรดปรานจากผู้เป็นบิดา แล้วจะไปเอาปัญญาที่ไหนหาของสำคัญมามอบให้ฮูหยินผู้เฒ่ากัน

“หลันฮูหยินไม่ทราบจริงๆ น่ะหรือ ว่านี่เป็นผลงานของปรมาจารย์โม่” เถ้าแก่ฉิงหันมาถามอวิ๋นซือแทนการตอบ พลางหรี่ตามองอย่างจับสังเกต บางอย่างเขาดูออก เป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะไม่ทราบ

อวิ๋นซือคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะค้อมศีรษะเป็นเชิงเคารพผู้อาวุโส พลางเอ่ยถ้อยคำอธิบายด้วยน้ำเสียงไพเราะ

“เดิมทีของสิ่งนี้เป็นของสืบทอดที่ผู้น้อยรับมาจากผู้อาวุโสอีกที ท่านแม่ปฏิบัติกับข้าอย่างดีเสมอมา เพียงเท่านี้ยังไม่อาจเรียกว่าเป็นความกตัญญูได้หรอกเจ้าค่ะ”

นางไม่จำเป็นต้องตอบ ของของตนเองมีหรืออวิ๋นซือจะไม่รู้ ที่ไม่เอ่ยปากบอกใครก็แค่เพราะอยากชมการแสดงตลกสักฉากสองฉาก ถือเป็นราคาของที่นางต้องเสียไปก็แล้วกัน เถ้าแก่ฉิงฟังแล้วยิ่งรู้สึกดีกับหญิงสาวตรงหน้าขึ้นอีกโข เขาพลันนึกถึงท่าทีของคนสกุลหลันที่มีต่อนางเมื่อครู่ ชายชราบังเกิดความเสียดายขึ้นมาทันที

น่าเสียดายนัก หญิงสาวที่ดีกลับต้องมาอยู่กับคนพวกนี้ เสียของ...เสียของจริงๆ