ตอนที่ 1.5
ภาค 1 ตอนที่ 6 ซ้ำรอยเดิม
October 22, 2026
6
ซ้ำรอยเดิม
หลี่ซิ่วอิง
2 เดือนต่อมา
วันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วตอนนี้ก็ผ่านมา 2 เดือนแล้วกำหนดการแต่งงานของข้าก็คือ วันนี้เป็นงานแต่งงานของข้า และในวันเดียวกันก็เป็นงานอภิเษกสมรสของอ๋องเจ็ดกับองค์หญิงหลี่อิงหรง ซึ่งตลอด 2 เดือนที่ผ่านมาข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าของท่านอ๋องเลยด้วยซ้ำแปลกที่ไม่ มาหาคู่หมั้นของตนเองเลยตลอด 2 เดือนที่ผ่านมาช่างแปลกจริงๆ
"ท่านพี่ วันนี้ท่านช่างงดงามเสียจริง ข้ายินดีด้วยนะที่ท่านได้ออกเรือนไปกับกุนซือหลิวข้ายินดีกับท่านด้วยจริงๆท่านรอเขามานานไม่ใช่หรือ"
“ตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา ข้าใช้เวลาในการตัดชุดแต่งงานของข้า อย่างตั้งอกตั้งใจ ใช้เวลาถึง 2 เดือนจนได้ชุดนี้ออกมาวันนี้เป็นวันแต่งงานของข้า ข้าจะมีความสุขจริงๆ"
"ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะท่านพี่"
แม่จะกล่าวเช่นนั้นแต่ตัวเจ้าบ่าวก็ยังไม่โผล่หน้ามาเลยสักที จนผ่านไปครึ่งชั่วยามก็ยังไม่มา ผ่านไปสองชั่วยามก็ยังไม่มา ข้าออกไปสอดส่องรอดูว่าทำไมยังไม่มีใครมาเลย
"ทำไมกุนซือหลิวยังไม่มา"
ข้าถามออกไปทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างหาคำตอบ
"ท่านแม่ทัพหลี่!! พี่ภรรยา!!! ท่านแม่ทัพ!!!"
"ท่านพี่หวังท่านใจเย็นก่อนท่านมีอะไรหรือ"
"ท่านๆ ท่านกุนซือหลิวเป็นๆ แฮ่กๆ...เป็น...”
"เขาเป็นอะไร!!!"
"ท่านกุนซือหลิวเป็นท่านอ๋องเจ็ดตอนนี้เข้าพิธีอภิเษกกับองค์หญิงหลี่อิงหรงแล้ว!!! ท่านรีบไปห้ามเถอะจตอนนี้อยู่ในระหว่างเดินทางไปรับเจ้าสาวอยู่"
ข้าทิ้งงานแต่งงานของตัวเองเพื่อที่จะควบม้าไปห้ามกุนซือหลิวไม่ให้แต่งงานกับองค์หญิงหลี่อิงหรง ข้าเดินทางมาถึงตำหนักรับรองที่ถูกจัดงานอภิเษกสมรสอย่างยิ่งใหญ่กว่าข้าหลายเท่า ข้าในชุดเจ้าสาวสีแดงวิ่งไปห้ามขบวนเจ้าบ่าวที่กำลังจะมาถึงตำหนักรับรอง ใบหน้าของเจ้าบ่าวอย่างกุนซือหลิว ไม่สิอ๋องเจ็ดซีดลงทันทีที่ข้าปรากฎตัวขึ้นต่อหน้าเขา
"หยุด!!!!"
"ท่านแม่ทัพหลี่ เหตุใดถึงมาขวางขบวนเจ้าบ่าวเช่นนี้ ไหนท่านบอกขอลาไปแต่งงานไม่ใช่หรือ!!"
"หลิวจวิน เจ้าลงจากม้าเดียวนี้ไหนเจ้าบอกจะรักข้าคนเดียวจะมีข้าคนเดียวจะไม่ทรยศหักหลังข้าอย่างไรเล่า!! เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าหลอกข้ามาหลายปีได้อย่างไร!!! หลิวจวิน!!!!!"
"บังอาจ!!! ข้าเป็นถึงอ๋องเจ็ดเจ้าบังอาจกล้าเรียกข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!!"
"หลิวจวิน"
"ลากนางออกไป!!"
"ไม่!! หลิวจวินกลับไปแต่งงานกับข้านะเจ้ารักข้าไม่ใช่หรือข้ารักเจ้ามากเจ้าจะใจดำทิ้งข้าลงหรือหลิวจวิน กลับไปกับ..อึก..ข้าเถอะ.."
"ลากนางออกไป!!"
"หลิวจวินข้าขอร้องเจ้าอย่าแต่งกับคนอื่นเลยนะ...อึก...ฮือออ...ข้า...ข้าขอร้องเจ้า..."
"ออกไป ข้าจะต้องไปรับเจ้าสาวของข้า"
"ขอร้องล่ะเอาหลิวจวินคืนข้ามา คืนมา!!! ฮือออๆ..คืนเขามา...ฮือออ.."
"โบยนางจนกว่าจะเอาตัวออกไปได้!!!"
ผั๊วะ!!
ผั๊วะ!!
ผั๊วะ!!!!
อึก!!
อื้อ!!!!
ผั๊วะ!!!!
ผั๊วะ!!!
น้ำตาของข้าไหลออกมาอย่างทุกข์ทรมานแผ่นหลังของข้าที่ถูกโบย เจ็บปวดไปทั่วทั้ง ร่างกายของข้าความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆข้าถูกลากออกมาเพื่อให้พ้นจากขบวนเจ้าบ่าว เขาไม่แม้แต่จะหันมามองข้าเลยสักนิดเขาควบมาไปเรื่อยๆอย่างกับว่าเรื่องที่ข้าขอไม่เคยเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่แมลงหวี่แมลงวันที่มากวนเขาแล้วก็จากไป น้ำตาของข้าหลั่งไหลออกมาข้าไม่คิดเลยว่าชีวิตของข้าต้องมาเจออะไรแบบนี้ซ้ำอีกไม่ว่าอะไรทำไมข้าจะผิดพลาดไปเสียหมดถ้าโดนหลอกมาหลายปีทำไมข้าไม่ระแคะระคายเลยว่าทำไมเขาไม่เคยพาข้าไปหาครอบครัวไม่เคยพาข้าไปแนะนำให้ทุกคนรู้จัก เขาจะมาในยามฉุกเฉิน ตามที่ข้าจนปัญหาหาหาทางออกไม่ได้ทำไมเข้าถึงเช่นนี้ ข่าวโดนหลอกมาโดยตลอดแต่ข้าก็ไม่เคยคิดจะโกรธเขาแต่ทำไมคนๆนั้นเขาถึงไม่เลือก ข้าทำไมถึงไม่เลือกข้าเสียที
"ท่านพี่เป็นเช่นไรบ้างทำไมถึงเป็นเช่นนี้"
"......"
"ท่านพี่..."
"ข้าว่าพาท่านแม่ทัพหลี่กลับจวนก่อนเถอะ"
"ได้ๆพวกเจ้าแบกท่านพี่ของข้ากลับจวน"
"......."
จวนแม่ทัพหลี่
"ไปตามหมอมาเร็ว"
"ขอรับฮูหยินหวัง"
หมอทหารมาตรวจดูอาการของหลี่ซิ่วอิงแต่ที่ทำให้ทุกคนตกใจมากขึ้นไปอีกคือรู้ว่า เจ้าสาวอย่างหลี่ซิ่วอิงตั้งครรภ์ และอายุครรภ์ได้สองเดือนแล้วและซึ่งเป็นไปได้ว่าคนที่เป็นบิดาของทารกน้อยในครรภ์คือคนที่เข้าพิธีแต่งงานกับสตรีนางอื่นไปแล้วบัดนี้คงจะเข้าหอกันไปแล้ว
"ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้ว"
"หลิวหยาง อึก... หลิวจวินทิ้งพี่ไปแล้ว เขาไม่กลับมาหาพี่ได้อีกแล้วเขาทรยศพี่เขาไม่ได้รักพี่อึก...ฮือออๆ...เขาหลอกพี่...ฮือออๆ"
"ท่านพี่ท่านต้องเข้มแข็งเพื่อลูกของท่านนะ"
"ข้าไม่ต้องการมันข้าไม่ต้องการเด็กคนนี้!!!"
ผั๊วะ!!ๆๆ
"อย่านะท่านพี่ อย่าทำร้ายตัวเองและลูกเช่นนี้ในเมื่อเขาเกิดมาแล้วท่านต้องเลี้ยงดูเขาไม่ใช่จะฆ่าเขาเช่นนี้"
"ข้าไม่ต้องการ...ฮือออ...ข้าไม่อยากได้เขา...ฮือออๆ"
"ท่านพี่...”
เฮือก
อ็อก!!