ภาค 2 ตอนที่ 4

4

หลี่เจินเหริน

ข้ามาที่นี้เพื่อมาไหว้หลุมศพท่านพี่และมาส่งจดหมายที่เจินหลานฝากมาให้กับสตรีนางหนึ่งเพียงเท่านั้นข้าเลยต้องเดินทางมาส่งให้ด้วยตัวของข้าเองแต่ในนามของเจินหลานเท่านั้นเอง

"คุณชายรอใครมาหรือขอรับ"

"ข้ารอสตรีนางหนึ่งเพียงเท่านั้น"

"คนรักของคุณชายหรือของรับ"

"มันใช่เรื่องของเจ้าหรืออย่างไรกันวุ่นวายอะไรกินเข้าไปอาหารพวกนี้น่ะ"

"ขอรับคุณชาย"

"แม่นางเฉินทางนี้"

"คุณชายหลี่มาหาข้าถึงที่นี้มีเรื่องอะไรหรือ"

"ข้าเพียงคิดถึงเจ้าเท่านั้นเอง"

"คุณชายปากหวานเสียจริง"

"เจ้าเคยชิมหรือถึงรว่าหวาน"

"คุณชายล่ะก็...”

"คืนนี้เราค่อยคุยกันนะ"

"เจ้าคะคุณชาย"

"แม่นางคนเมื่อกี้นี้"

"เจ้ายุ่งอะไรกินเข้าไปอาหารน่ะ"

"ขอรับ"

แม่นางเฉินเจ้าชี่งน่าสงสารเสียจริงเกิดมาช่างต่ำต้อยเป็นเพียงแค่หญิงชาวบ้านธรรมดาคนนึงเพียงเท่านั้น เลยไม่อาจได้เคียงคู่กับองค์รัชทายาทช่างน่าสงสารเสียจริง

ในคืนนั้นที่ข้านัดหมายกับนาง ว่าคืนนี้ข้าจะมาหาและให้นางรอข้าเมื่ออยู่กัน 2 คนข้าจึงยื่นจดหมายพร้อมกับของแทนใจที่นางเคยมอบให้กับท่านพี่ของข้าเมื่อ 2 ปีก่อนคืนให้แกนาง

“ท่านพี่ของข้ากำลังจะแต่งงานอยู่กับเจ้าได้ขอแม่นางจงทำใจยอมรับเถิดมีของที่ท่านพี่คืนให้แก่ท่าน"

“คุณชายกำลังจะแต่งงานหรือเจ้าคะ"

" ใช่เขากำลังจะแต่งงานกับสตรีที่คู่ควรคำพูดของข้าอาจจะเห็นแก่ตัวแต่ข้าก็เป็นสตรีเพียงผู้หนึ่งเช่นเดียวกันและขอพูดอย่างตรงไปตรงมาในเมื่อเราไม่อาจเคียงคู่เขาด้วยฐานะหรืออะไรก็ตามที่มองดูแล้วไม่คู่ควรเจ้าก็อย่าไปเสี่ยงและจงยอมรับหรือไม่ก็หาคนที่รักเจ้าและฐานะใกล้เคียงกับเจ้าเถิด"

“ขอบคุณคุณหนูมากนะเจ้าคะที่มาส่งข่าวข้าคงแต่งงานกับใครไม่ได้อีกแล้ว"

“ทำไมต้องปิดกั้นตัวเองด้วยแม่นางเฉิน"

"ข้าไม่ได้ปิดกั้นเพียงแค่ข้ายังไม่พร้อมที่จะมีคนอื่นเพียงเท่านั้น"

“แล้วแต่ใจเจ้าเถิดข้าคนนี้คงช่วยอะไรเจ้าได้ไม่มาก แต่ข้าจะให้กำลังใจเจ้า ด้วยความเป็นลูกผู้หญิงเช่นเดียวกัน"

“คุณหนูเคยมีความรักหรือไม่เจ้าคะ"

“เคยสิเมื่อไม่นานมาแล้วมันนานเสียจนข้าหลงลืมไปแล้วว่าข้าเคยมีความรักกับเขา เพราะความรักทำให้ข้าทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไปข้าจึงเกิดมาใหม่อีกครั้งและได้ทำในสิ่งที่ข้าไม่เคยทำและไม่คิดที่จะทำ"

“ในตอนนั้นคุณหนูคงจะเสียใจมากสินะเจ้าคะ"

“ใช่เสียใจจนฆ่าตัวตายเลยนะ แต่ตอนนี้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้งข้าจะไม่มีวันทำเช่นนั้นอีกเป็นอันขาดก็ข้ารู้แล้วว่าคนที่รักข้านั้นมีมากกว่าคนที่เกลียดข้า"

“ท่านช่วยปลอบใจข้าได้ดียิ่งนักข้าต้องขอตัวก่อนนี่ก็ดึกมากแล้วขอตัวก่อนนะเจ้าคะคุณหนูหลี่"

“ข้าจะไปส่งเจ้าก็แล้วกัน"