มาขอรับโทษ

หลี่เสี่ยวหรูไม่สนใจบ่าวในจวนหรือสายตาขุนนางที่เพิ่งมาถึงเพื่อเข้าร่วมถกหัวข้อการสอบปีนี้นางตรงไปเรือนโย่วหลันเมื่อถึงหน้าเรือนก็จับชายกระโปรงยกขึ้น นั่งคุกเข่าบนก้อนกรวด แม้จะเจ็บแต่ก็อดทน ท่ามกลางแดดที่เริ่มร้อนเหงื่อซึมใบหน้า

ภายในห้องไท่ฮูหยินที่เพิ่งสวดมนต์เสร็จกำลังนั่งจิบชาอยู่ หวงหมัวมัวมารายงาน

"ไท่ฮูหยิน ฮูหยินน้อยนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเรือนครึ่งชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ"

"หืมเด็กคนนั้นหรือ นางมีเรื่องอะไรไปถามสิ"

คนสนิทรับคำก่อนจะเดินออกมาหานายบ่าวที่นั่งคุกเข่าอยู่ หวงจื่อหวนเพิ่งเดินมาถึง นางทำอะไรอีกนั่นจากนั้นก็ได้ยินเสียงหวงหมัวมัวเอ่ยถาม

"ฮูหยินน้อย ไท่ฮูหยินให้มาถามว่าท่านมีเรื่องอันใดจึงมาคุกเข่าเช่นนี้"

"หวงหมัวมัว ข้ามาขอรับโทษน่ะ"

"รับโทษอันใดกันเจ้าคะ"

"หลานสะใภ้มีความผิดแต่งงานมาหนึ่งปีกับอีกสองเดือน บกพร่องในหน้าที่มิสามารถดูแลจวนได้ ต้องลำบากท่านหญิงเซียงเซียงมาคอยจัดการงานเล็กใหญ่ในเรือน หลานสะใภ้รู้ดีว่าจวนหวงกำลังลำบาก เงินเดือนข้าเองก็มิกล้ารับ ในเมื่อโจวหมัวมัวบอกว่าไม่สามารถจ่ายได้หลานสะใภ้เองก็จำยอม ในจวนมีหลายปากท้องหลานสะใภ้ไม่อาจใจดำดูคนเหล่านั้นลำบากไปด้วย ยอมกินผักดองกับน้ำข้าวทุกมื้อ ไท่ฮูหยินหลานสะใภ้มีความผิดใหญ่หลวงนัก มิอาจสืบทายาท มิอาจจัดการจวน ขอไท่ฮูหยินลงโทษหากถูกปลดภรรยาหลี่เสี่ยวหรูคนนี้ขอน้อมรับทุกอย่างเจ้าค่ะ

หลี่เสี่ยวหรูเอ่ยไม่ดังไม่เบาทุกถ้อยคำล้วนหนักแน่นไม่ตีไข่ใส่สีแต่เป็นคำพูดของคนที่รู้สึกผิดจริง หวงจื่อหานกำมือแน่น หนังสือหย่าก็กล้าเขียน แช่งเขาให้ตายก็ทำมาแล้ว วันนี้ยังกล้าขอให้ท่านย่าของเขาลงโทษนางโดยการให้เขาปลดนางอีกหรือ ผู้หญิงน่าตายคนนี้อยากไปจากข้าหรือ อย่าฝันเลย

ประตูเรือนเปิดออกมา หญิงชราอายุหกสิบผมขาวทั้งศีรษะแต่ว่าใบหน้ายังคงงดงาม ท่วงท่าที่ก้าวเดินสง่ายิ่งนัก นางคือไท่ฮูหยินท่านย่าของหวงจื่อหาน

หญิงชรามองร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่ก่อนจะมองหน้าหลานชาย เลยไปยังอ้ายเซียงเซียงที่ยืนอยู่ มือเกาะชายเสื้อหลานชายนาง หวงจื่อหานปัดมืออ้ายเซียงเซียงออกมาประคองท่านย่าของเขาทันที จากนั้นไท่ฮูหยินก็เอ่ยวาจา

"หวงหมัวมัว พยุงฮูหยินน้อยลุกขึ้นมาเถอะเจ้าไม่มีความผิดอันใด ข้าไม่อยู่เสียหลายเดือนจวนหวงกลายเป็นจวนอ๋องไปแล้วหรือ"

"ไท่ฮูหยินมิใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ คือว่าข้า...."