บทที่ 1 การแต่งงานที่ไร้เงาเจ้าบ่าว

แม่ทัพจางโม่โฉว จำต้องส่งคนไปสู่ขอสตรีแพศยานามหนิงเยว่ซิน เพราะเขาทนไม่ไหวที่นางพยายามแย่งชิงสามีของญาติผู้น้อง เขาแสนจะชิงชังรังเกียจสตรีเช่นนี้ แต่ด้วยความที่รักและสงสารน้องสาวที่เป็นญาติผู้น้อง

นางเป็นบุตรของท่านลุงของเขาที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็ก เขาเป็นเด็กกำพร้าอาศัยอยู่ในจวนของท่านลุงที่เป็นบิดาของน้องสาวมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่เข้ารับราชการเป็นแม่ทัพและสร้างผลงานการรบทัพจับศึกมาหลายสมรภูมิ เขามิใช่ชายเจ้าสำราญที่ชื่นชอบสตรีงาม แต่เขาเป็นชายชาติทหารที่มุ่งมั่นแต่การทำศึกและงานราชการ

เขาสร้างผลงานจนได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพ และได้รับพระราชทานจวนใหญ่โตเป็นของตนเอง เขาจึงได้แยกตัวออกมาจากจวนของท่านลุงของเขาที่ก็รับราชการเช่นกันแต่อยู่ในกรมอาญา เมื่อน้องสาวแต่งงานกับชายผู้หนึ่งที่เป็นคหบดีที่รูปงาม ร่ำรวยและมีกิจการค้ามากมาย เจ้าหมอนั่นทั้งรูปร่างหน้าตาดี และพูดจาก็คารมคมคายยิ่งนัก

เขาไม่แปลกใจที่มีสตรีมากมายหมายปองเจ้าหมอนั่น แต่ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะแต่งงานกับอี้หลานน้องสาวของเขา แต่เพียงไม่นาน อี้หลานก็ร้องไห้มาหาเขาบอกว่า เจ้าเผยซ่านเจี้ยนนั่นไปแอบคบหากับสตรีนางหนึ่งที่งดงามปานจะล่มเมือง นางผู้นั้นเป็นบุตรของคหบดีแซ่หลิน ที่มีฐานะดี แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยเท่าสามีของน้องสาวของเขา

น้องหญิงของเขาร้องไห้ปานจะขาดใจ บอกว่าสามีไม่ยอมเลิกรากับสตรีแพศยานั่น เทียวไล้เทียวขื่อไปหาสตรีนางนั้น ซื้อของไปกำนัลนังหญิงแพศยานั่นไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว ทั้งๆที่หญิงนางนั้นก็งดงามนัก แต่กลับทอดสะพานให้ชายที่มีภรรยาแล้ว แม้น้องสาวจะเคยไปตักเตือนแต่สตรีนางนั้นก็มิได้สนใจ ยังคงประพฤติตัวชั่วช้าแอบลักลอบคบหากับสามีของผู้อื่นอย่างหน้าไม่อาย น้องสาวของเขาคร่ำครวญและร้องไห้กับเขา ทำให้แม่ทัพหนุ่มที่ปกติไม่ค่อยจะสนใจเรื่องฉาวคาวโลกีย์เช่นนี้ จำต้องหาหนทางช่วยน้องสาวที่เป็นบุตรสาวของท่านลุงผู้มีพระคุณของเขา

และในที่สุดสิ่งที่ดีที่สุดที่จะแยกสตรีแพศยานั่นออกจากน้องเขยสารเลวของเขาก็คือ แยกพวกมันจากกันเสีย และนั่นก็เป็นสาเหตุที่เขาส่งคนไปสู่ขอสตรีนางนั้นทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็ไม่ประสงค์จะเห็นเพราะแค่ได้ยินเรื่องฉาวของแม่นั่นเขาก็รังเกียจแทบจะไม่อยากจะพบเจอ แต่ที่จำต้องรับนางมาเป็นฮูหยินทั้งที่เขาไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด ก็แพศยาปานนั้น แปดเปื้อนกลิ่นอายบุรุษมากี่คนแล้วล่ะ แม้แต่สามีของผู้อื่นนางก็ไม่เว้น แพศยาถึงปานนี้ จะทอดสะพานให้บุรุษเดินไปกี่คนแล้วก็ไม่รู้ได้ แม่ทัพหนุ่มจึงเพียงแค่รับนางเข้าจวนและให้เข้าพิธีแต่งกับป้ายชื่อของเขา โดยอ้างว่าเขาติดราชการด่วน

แต่ที่จริงแล้วไม่อยากจะเห็นหน้าของเจ้าสาว และแน่นอนหน้าก็ไม่อยากจะมองก็ย่อมไม่มีทางจะไปเข้าหออยู่แล้ว เขาไปร่ำสุราที่ภัตตาคารพร้อมกับสหายของเขา เพราะไม่ต้องการกลับจวนของตนเอง

ส่วนหนิงเยว่ซินนางเข้าพิธีแต่งงานกับป้ายชื่อของเจ้าบ่าวอย่างไร้ความรู้สึกใด ๆ เพราะก็มีค่าเท่ากัน นางไม่ได้อยากจะแต่งงานเข้ามาจวนแม่ทัพแห่งนี้เลยสักนิด เพราะนางเองก็ไม่ได้รู้จักแม่ทัพผู้นั้น ไม่เคยแม้กระทั่งเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำ แต่ด้วยเห็นแก่ท่านพ่อนางจึงจำต้องแต่งเข้ามาในจวนของบุรุษที่ไม่รู้จักนิสัยใจคอ ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาผู้นี้ ขณะนี้นางนั่นอยู่บนเตียงวิวาห์เช่นเดียวกับเจ้าสาวอื่นๆ ผิดกันแต่่ที่จวนแม่ทัพไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีเสียงผู้คนดื่มอวยพร ไม่มีแขกเหรื่อมากกมาย การแต่งงานเพียงให้เสร็จสิ้นพิธีอย่างถูกต้องตามประเพณีแล้วก็แยกย้าย