ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 ค่อยๆ แทรกซึม
November 4, 2026
พิศลดานอนอ่านหนังสือนิยายที่ชื่นชอบอยู่บนเตียงนอนภายในคอนโดหรู ที่ทางบ้านลงทุนซื้อให้เธอได้พักอาศัย โดยเน้นความปลอดภัยและสะดวกสบายในการเดินทางไปเรียนเป็นหลัก ตอนแรกเธอก็ไม่ยอม เพราะเห็นว่ามันไม่จำเป็น เช่าเขาอยู่ก็ได้ และเธอก็เป็นเพียงแค่เด็กนักศึกษาเท่านั้น แต่พ่อแม่และพี่ชายไม่ยอม เพราะเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวมาอยู่ไกลบ้านเลยอยากให้อยู่ในสถานที่ที่พวกท่านเห็นชอบ ดังนั้นสามเสียงจึงชนะเสียงเดียวอย่างเธอขาดลอย
เสียงการแจ้งเตือนไลน์ดังติดต่อกันถี่ๆ ทำให้พิศลดาละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ แล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียงมาเปิดดูข้อความแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อรู้ว่าใครที่บ้าระห่ำส่งข้อความมาให้เธอมากมายก็ขมวดคิ้วมุ่น เปิดไล่ดูแต่ละข้อความที่ถูกส่งมาจากมาร์ติน ซึ่งเธอมั่นใจว่าไม่ได้ให้ข้อมูลส่วนตัวของเธอกับเขาไปอย่างแน่นอน แล้วแต่ละข้อความก็ชวนขนลุก และน่าตบทั้งนั้น ไม่รู้เป็นบ้าอะไรถึงพิมพ์แบบนี้
“หนูน้อยทำอะไรอยู่เอ่ย”
“คิดถึงจังหนูจัง”
“คิดถึงพี่ไหม”
“ทานข้าวรึยังครับ”
“วันนี้มีเรียนรึป่าว”
“พี่อยากเจอหนูจัง”
“ตอบพี่หน่อยนะคนสวย”
“อยากจูบจัง”
“อยากกอดด้วย”
“ออกมาเจอกันหน่อยไหม”
“ถ้าให้เดาตอนนี้คงกำลังด่าพี่อยู่ในใจแน่เลย”
“ตอบหน่อยนะนะนะ”
“ถ้าไม่ตอบจะไปดักฉุดเดี๋ยวนี้แหละ!!”
“ไม่ได้ขู่นะจะทำจริงๆ”
“แล้วอย่ามาหาว่าพี่ใจร้ายกับหนูนะ”
“พี่เริ่มมีน้ำโหแล้วนะ”
“จะหมดความอดทนจริงๆ แล้วนะ”
“คนบ้าอะไรห่ามสิ้นดี” พิศลดาพึมพำและชั่งใจว่าจะตอบกลับหรือไม่ ทางฝั่งมาร์ตินก็นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ในมืออย่างใจจดใจจ่อ มันขึ้นว่าอ่านแล้วทำไมยังไม่ตอบกลับมาสักทีหรือคิดว่าเขาแค่ขู่ไปงั้นเลยไม่ยอมตอบกลับมา แล้วความคิดก็ต้องสะดุดลงเมื่อประตูห้องทำงานถูกเคาะ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เชิญ” มาร์ตินวางโทรศัพท์ลงเมื่อเห็นเลขาเปิดประตูเข้ามา