ตอนที่ 1 การกลับมาของอาชูร่า

ณ เรือนจำแดงแห่งทิศเหนือซึ่งตั้งอยู่ในทะเลทรายแซงกวิน ลมและทรายหมุนวนอยู่ในอากาศดูเหมือนมีเจตจำนงจะทับถมเรือนจำให้จมอยู่ข้างใต้

เรือนจำนั้นกักขังฆาตกรซาดิสม์ผู้โหดเหี้ยมที่สุดในโลกรวมไปถึงฆาตกรต่อเนื่องที่อยู่ในรายการผู้ลี้ภัยซึ่งเป็นที่ต้องการตัวที่สุดในโลก

นั่นยังไม่รวมเจ้ามือเชือดในคืนฝนพรำผู้สังหารหมู่ทั้งครอบครัวที่มีมากกว่าสิบสองคนและเหล่าแฮ็คเกอร์มือหนึ่งที่เจาะเข้าแซงค์ทัมได้ต่างก็ถูกจองจำอยู่ที่นั่นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นเรือนจำยังคุมขังนักฆ่าชั้นนำของโลกที่ล้มเหลวในการลอบสังหารผู้นำประเทศหนึ่งแต่กำจัดกองกำลังพิเศษไปมากกว่าสิบสองนายก่อนจะหลบหนีไป

อาชญากรแต่ละรายที่ถูกจองจำอยู่ที่นั่นต่างมีเลือดของสิบสองชีวิตเป็นอย่างน้อยแปดเปื้อนมือของพวกเขา

ดังนั้นมือและขาของคนพวกนั้นจึงถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กหนักๆ

หน้าห้องขังของพวกเขามีผู้คุมติดอาวุธครบมือคอยระแวดระวังตลอดทั้งวันทั้งคืน

การรักษาความปลอดภัยแน่นหนาจนแม้แต่แมลงวันสักตัวยังหลบหนีไปไม่ได้

แต่ก็มีข้อยกเว้น

ชายผู้ดูเหมือนจะไม่เคยฆ่าใครและไม่ได้มีรังสีการฆ่าฟันเลยแม้แต่น้อยนิด

อันที่จริงราวกับว่าเขาถูกกักขังไว้ที่นั่นด้วยความผิดพลาด

ไม่มีโซ่ตรวนล่ามมือหรือเท้าของเขาและเขาก็ไม่ได้สวมแม้แต่ชุดเครื่องแบบนักโทษด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่ทำไมเขาจึงถูกขังอยู่ในเรือนจำเลย แม้แต่ชื่อของเขาไม่มีใครรู้

ทั้งหมดที่พวกเขารู้คือเขามายังเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือตามลำพังเมื่อหนึ่งปีก่อนโดยไม่มีผู้คุมคนไหนร่วมทางมาด้วย

และที่น่าแปลกใจคือในสายตาของเหล่าผู้คุมเรือนจำในยามที่มองเขากลับมีวี่แววของความเคารพอยู่ลางๆ

ปัง ปัง ปัง

ผู้คุมเรือนจำนายหนึ่งถือถาดอยู่ในมือเคาะที่ประตูห้องขังของชายคนนั้น “คุณโกลด์สทีนผมมาส่งอาหารให้คุณครับ”

“โอเควางไว้นั่นแหละ”

ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะสนใจเงยหน้ามองขณะที่เขาเล่นปืนพกเหยี่ยวทะเลทรายในมือของเขา

ในเวลาไม่ถึงนาทีเขาถอดชิ้นส่วนของเหยี่ยวทะเลทรายและประกอบมันกลับเหมือนเดิมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

มือของเขานั้นว่องไวเสียจนแม้แต่บุคลากรของกองทัพก็ยากที่จะเอาชนะเขาได้

“นี่คือวันสุดท้ายที่คุณจะอยู่ในเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือแห่งนี้แล้วนะครับคุณโกลด์สทีน”

ผู้คุมเรือนจำวางถาดลงแต่เขาไม่ยอมจากไป

“หนึ่งปีแล้วเหรอ”

ในที่สุดชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นและเผยให้เห็นโฉมหน้าของเขา

ปรากฏว่าเขายังหนุ่มมากอายุเพียงยี่สิบเศษๆ เท่านั้น

ผิวของเขาไม่ขาวแต่คล้ำแดดพอสมควร

สิ่งเดียวที่น่าเกรงขามเกี่ยวกับเขาคือดวงตาของเขา มันเฉียบคมเหมือนดาบ เยือกเย็นและปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

ผู้คุมเรือนจำพยักหน้านิดๆ “ครับ ท่านพัศดีกำลังเดินทางกลับจากต่างประเทศและจะลงเครื่องภายในหนึ่งชั่วโมง”

“เขาจะมาทำไม”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เพื่อมาส่งคุณเป็นพิเศษน่ะสิครับ”

พัศดีเรือนจำแดงแห่งทิศเหนือปกครองสถานที่นี้มานานหลายทศวรรษแต่เขาไม่เคยส่งใครออกไป

ที่เรือนจำแดงแห่งทิศเหนือ เขาเหมือนกับเทพเจ้าที่มีชีวิตและมีอำนาจสูงสุด

ไม่มีใครกล้าโต้แย้งเขาอย่าว่าแต่จะต่อต้านเขาเลย

แต่ตอนนี้เขากำลังรีบรุดกลับจากต่างประเทศเพื่อมาส่งชายคนนี้ออกไป

ชายหนุ่มยิ้มหยัน สายตาของเขาเชือดเฉือน “ฮ่า มาส่งฉันเหรอ ตีนแน่ะ ฉันคิดว่ามันแค่อยากมาเห็นฉันออกไปด้วยตาตัวเองมากกว่า ตราบเท่าที่ฉันยังอยู่ที่เรือนจำแดงแห่งทิศเหนือ ใจมันจะไม่มีวันสงบสุข บอกมันว่าไม่จำเป็นต้องมาส่งฉันหรอกถ้าใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมง ให้มันไสหัวกลับรูที่มันจากมาได้เลย”

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้วเขาก็โบกมือไล่และไม่ใส่ใจผู้คุมเรือนจำคนนั้นอีกเลย

“เข้าใจแล้วครับคุณโกลด์สทีน”

ผู้คุมเรือนจำก้มหน้าแล้วจากไป

จากนั้นไม่นานในที่สุดชายคนนั้นก็วางเหยี่ยวทะเลทรายในมือของเขาลง สายตาเขาเปลี่ยนเป็นเลื่อนลอยเล็กน้อย “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปี ดูเหมือนจะได้เวลาที่ฉันจะออกจากนรกแห่งนี้ได้เสียที”

ครึ่งชั่วโมงถัดมาชายวัยกลางคนในชุดทหารเดินอาดๆ เข้ามาในเรือนจำตรงตามเวลาเป๊ะ

ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในเรือนจำสถานที่อึกทึกครึกโครมก็กลายเป็นเงียบกริบทันที

ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไป

เหล่าผู้ต้องขังที่มักจะป่าเถื่อนและดุร้าย ต่างทำตัวราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่น่าขวัญหนีดีฝ่อเมื่อเห็นภาพของเขา