บทที่ 33 ฉันอยากให้นายอยู่กับฉัน

หลังจากร้องไห้สักพัก ระบายอารมณ์ออกมาหมดแล้ว เสิ่นเยว่ซีก็สะอึกสะอื้นเด้งตัวออกมาจากอ้อมแขนเขา มองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ นึกถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก

“นายบาดเจ็บหรือเปล่า!”

นัยน์ตากู้หยุนเซินอ่อนโยน ส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร ตอนแผ่นดินไหว ฉันไม่อยู่ในตึกพอดี ระหว่างที่วิ่งออกมาโทรศัพท์เผลอหล่น เลยไม่ได้รับสายเธอ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูด ทันใดนั้นเสียงอันสดใสมีชีวิตชีวาก็ดังลอยขึ้นมาจากด้านหลัง

“พี่เซิน นี่พี่สะใภ้สินะ!”

เสิ่นเยว่ซีมองไปตามเสียง คนที่มาคือชายวัยยี่สิบห้ากว่าๆ คนหนึ่ง หน้าตาเหมือนกับเสียง คิ้วหนาตาโต ดูสุขภาพดีและสดใส ยิ้มขึ้นมาเห็นฟันขาว แก้มมีลักยิ้มบุ๋มสองข้าง ทำให้รู้สึกดีเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

“ผมเวินจือหลี่ ยินดีที่ได้รู้จัก ตอนพี่เซินพูดถึง ผมยังไม่เชื่อเลย ไม่คิดว่าพี่สะใภ้จะสวยขนาดนี้”

เขาเคยพูดถึงเธอกับเวินจือหลี่จริงเหรอ?

เสิ่นเยว่ซีตกตะลึง หันไปมองกู้หยุนเซิน อย่างไม่อยากจะเชื่อ

กู้หยุนเซินกระแอมไอสองครั้งอย่างอึดอัด แล้วกล่าวแนะนำ “นี่ทายาทตระกูลเวิน”

ก่อนหน้านี้ที่กู้ซื่อ กรุ๊ปประมูล ผู้ชนะประมูลคือตระกูลเวิน กู้หยุนเซินมาทำงานนอกสถานที่ที่ฉองชิ่งครั้งนี้ ก็เพื่อมาตรวจสอบโครงการฉองชิ่งด้วยกันกับเวินจือหลี่ ไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้

เวินจือหลี่เป็นคนอัธยาศัยดีมาก ทันทีที่มาถึงก็คุยกับเสิ่นเยว่ซีอย่างออกรส

เขาพูดจามีอารมณ์ขัน ถึงแม้เสิ่นเยว่ซียังขอบตาแดงอยู่ ก็ยังถูกเขายั่วให้เม้มปากยิ้ม

เห็นเธออารมณ์ผ่อนคลายมากขึ้น ในใจกู้หยุนเซินก็โล่งอก แต่เห็นท่าทางสองคนคุยกันอย่างมีความสุข คิ้วก็ขมวดแน่น ดวงตาลุ่มลึกน่ากลัวจ้องเขม็งเวินจือหลี่ ในใจอึดอัดอย่างมาก

เธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นดูดีแบบนั้นได้ยังไง!

ขณะที่เวินจือหลี่พูด ทันใดนั้นก็ตัวสั่น ราวกับโดนสัตว์ดุร้ายอะไรบางอย่างกำลังจ้องมอง

“คุณชาย เตรียมเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว กลับเมืองจิ้นได้” ในเวลานี้ลุงหลินพาคนวิ่งมา ถึงแม้แผ่นดินไหวไปแล้ว แต่ที่ฉองชิ่งยังมีอันตรายของอาฟเตอร์ช็อกอยู่ พวกเขาไม่กล้าโอ้เอ้แม้นาทีเดียว

กลับถึงเมืองจิ้นเป็นเวลาสามทุ่มกว่า กู้หยุนเซินเพิ่งลงจากเครื่องบิน เตรียมหันศีรษะไปประคองเสิ่นเยว่ซี ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งโผเข้าสู่อ้อมกอดเขา

อู๋จิ้งหย่าซบอกกู้หยุนเซิน กอดเอวเขา น้ำเสียงสะอึกสะอื้น “ในที่สุดคุณก็กลับมา หยุนเซิน ฉันเป็นห่วงคุณมากเลยนะ ดีจังเลยที่คุณไม่ได้รับบาดเจ็บ”

กู้หยุนเซินอยากผลักออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกเธอกอดแน่นขึ้น อู๋จิ้งหย่ากระซิบข้างหูเขา “คนของลุงรองคุณตามฉันมาด้วย ตอนนี้จับจ้องทุกฝีก้าว”