บทที่ 41 บัตรเชิญงานเลี้ยง

หลังจากสวี่จื่อเซียวเข้าใจอาการของเจียงหยุนแล้ว จึงเริ่มการรักษาขั้นตอนแรก ผลลัพธ์ที่ได้ดีมาก

สีหน้าท่าทางของเจียงหยุนดีขึ้นอย่างมากแล้ว สามารถเดินวนรอบห้องพักฟื้นได้หลายรอบทีเดียว

เสิ่นเยว่ซีเห็นแบบนี้ ในใจรู้สึกตื่นเต้น

และการตรวจเลือดก็เสร็จ เจียงหยุนถูกพยาบาลพาไปพักผ่อนที่ห้องพักฟื้น

สวี่จื่อเซียวถอดแมสออก เผยใบหน้าที่หล่อเหลาและอ่อนโยน มองไปยังสมุดบันทึกในมือ และบอกกับเสิ่นเยว่ซี : “ผลการรักษาของคุณป้าเป็นไปด้วยดี ช่วงนี้ต้องพยายามพักผ่อนเยอะๆ ห้ามกินอาหารโปรตีนสูง เกลือสูง กินอาหารรสจืด……”

เสิ่นเยว่ซีตั้งใจฟังพยักหน้า

อธิบายข้อควรระวังเสร็จ สวี่จื่อเซียวยิ้มและตบไหล่ของเธอ : “อาการของคุณป้าคุมได้แล้ว ต่อไปเธอก็วางใจได้แล้วล่ะ!”

“อืม ต้องขอบคุณรุ่นพี่สวี่จริงๆ เย็นวันนี้ฉันขอเชิญนายไปกินข้าว เดี๋ยวเรียกอาหยูมาด้วยเลย ฉันก็ไม่ได้เจอเธอมานานแล้ว”

เสิ่นเยว่ซีรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ยิ้มจนเห็นลักยิ้ม ภายในดวงตาใสเหมือนมีดวงดาวเล็กกระจัดกระจายอยู่ ท่าทางไร้เดียงสาและงดงามทำให้สวี่จื่อเซียวใจเต้นขึ้นมา

“ได้ พอดีฉันก็อยากเจอน้องหวี………” สวี่จื่อเซียวกำลังพูด ทันใดนั้นก็หันไปมองด้านหลังเสิ่นเยว่ซี และนิ่งตะลึง

เสิ่นเยว่ซีเห็นเขานิ่ง จึงมองตามสายตาของเขา สบตาเข้ากับดวงตาดำเย็นชาของกู้หยุนเซิน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น

“นายมาทำไม?”

กู้หยุนเซินไม่ตอบกลับ จ้องมองไปยังมือของสวี่จื่อเซียวที่วางอยู่บนไหล่ของเธอ เขาขมวดคิ้ว มือปลาหมึกนั่นมองยังไงก็ขัดตา

เขาอดไม่ได้ที่จะตัดมือปลาหมึกนี้ทิ้ง

“หมอเซียว ปกติปฏิบัติต่อญาติคนไข้……ดูไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้?”

สวี่จื่อเซียวฟังคำพูดเขาที่มีนัยความซ่อนอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังไม่ดึงมือกลับ ยิ้มอ่อน : “ขอโทษ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับซีซีดีมาตลอด ทำแบบนี้กันจนชินแล้ว คิดไม่ถึงว่าประธานกู้จะใส่ใจขนาดนั้น ต่อไปฉันจะระวัง”

อยู่ดีๆกู้หยุนเซินก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มันผิดปกติ แต่คิดต้องนานก็คิดไม่ออกว่าผิดตรงไหน

เสิ่นเยว่ซีมองดูใบหน้ารู้สึกขอโทษของสวี่จื่อเซียว พูดอย่างเย็นชา : “กู้หยุนเซิน นายเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ที่สุด รุ่นพี่สวี่แค่ตบไหล่ฉันเท่านั้น แม้แต่อู๋จิ้งหย่านายยังกอดมาแล้วเลย ฉันทำไมล่ะ?”

ฟังเธอปกป้องสวี่จื่อเซียวอย่างเห็นได้ชัด อยู่ดีๆในใจของเขาก็ปะทุความโกรธขึ้นมา หันไปมองรอยยิ้มไม่มีพิษไม่มีภัยของสวี่จื่อเซียว ส่งสัญญาณบอกถึงความคิดล้ำลึกให้เขา

ดูว่าต่อไปต้องคอยระวังเด็กคนนี้ซะแล้ว มองดูนุ่มนวลเหมือนแกะน้อย แต่ความจริงคือแกะในคราบหมาป่าร้าย

สายตาที่เขามองสวี่จื่อเซียวมันช่างโหดเหี้ยม เสิ่นเยว่ซีกลัวว่าเขาจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จึงรีบพูดกับสวี่จื่อเซียว “รุ่นพี่สวี่ ไม่รบกวนคุณแล้ว ฉันไปก่อนนะ!”

พูดจบก็ลากข้อมือของกู้หยุนเซินจากไปอย่างรีบร้อน

สวี่จื่อเซียวมองดูแผ่นหลังของทั้งสองที่ลากกันไปมา รอยยิ้มหุบลง ขนตายาวเคลื่อนมาปิดดวงตาดำ ยากที่ใครจะเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไร

เสิ่นเยว่ซีลากกู้หยุนเซินเดินมาถึงโถงทางเดิน ถึงค่อยปล่อยมือ กอดอกด้วยใบหน้าเย็นชา “นายไม่ไปกับอู๋จิ้งหย่า มาโรงพยาบาลทำอะไร!”