บทที่ 112 คือสิ่งที่คุณต้องการเอง อย่าโทษผม

“โอ้ คนสวย นั่งยองให้ท่าอย่างนั้น กำลังยั่วยวนใครอยู่เหรอ”

หัวใจของสาริศาเต้นตึก ๆ ขึ้น เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็เห็นถึงชายในเสื้อเชิ้ตลายดอก ที่ดูแล้วเหมือนผู้ชายที่เกเรเสเพล กำลังหลี่คู่ดวงตาตี่ ๆ มองมาทางตัวเองอย่างตะกละตะกลาม

ฉับพลันสาริศาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะสนใจโทรศัพท์แล้ว ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ หันหลังเพื่อจะจากไป

แต่คิดไม่ถึงว่า ผู้ชายคนนี้จะคว้าข้อมือของเธอมาแล้วดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“อ้าว คนสวย จะหนีไปไหน โทรศัพท์ของคุณยังอยู่ที่ผมอยู่เลย”

เมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนั้นสัมผัสถูกร่างกายของตัวเอง ในใจของสาริศาก็รู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอ้วกออกมา!

แต่ว่าร่างกายนั้นอดไม่ได้ที่จะสั่นท้าน ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ผู้ชายคนนั้นเป็นนักเที่ยวตะลอนทั้งวัน แค่มองก็ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าสาริศานั้นถูกวางยา ดวงตาตี่ประกายความตื่นเต้นออกมา “อ้าว แม่สาวน้อย ถูกวางยาหลอกเหรอ อย่างนั้นคงทรมานแย่สินะ มาม๊ะให้ผมช่วยคุณ”

พลางพูดมือของเขาก็พลางจับมาที่เอวขอสาริศา

สาริศาตกใจจนกรีดร้องขึ้น

อย่า!

อย่าทำฉัน!

เรื่องที่น่าขยะแขยงเมื่อสองปีนั้น จะให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกไม่ได้!

เมื่อคิดเช่นนี้ เธอก็รีบผลักชายหนุ่มคนนั้นออกไป แต่แรงมือของชายคนนั้นแข็งแรงมาก เธอจึงไม่สามารถที่จะดิ้นหลุดออกมาได้ จึงได้แต่มองมือของชายหนุ่มคนนั้นที่กำลังแตะมาที่จุดอ่อนของเธอด้วยตาปริบ ๆ !

แต่ขณะที่ความหวังเธอกำลังจะพังทลาย ในเวลานี้——

เพล้ง!

ของบางอย่างที่ดูเหมือนถูกโยนมาจากระยะไกล

วินาทีถัดไป

ได้ยินเพียงเสียงดังเพล้ง

มีของบางอย่างได้แตกอยู่บนหน้าผากของชายหนุ่มคนนั้น สาริศามองเห็นใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้มได้แข็งชะงักฉับพลัน จากนั้นเลือดบนหน้าผากค่อย ๆ ไหลลงมา

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สาริศายังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็เห็นชายหนุ่มล้มกองอยู่ตรงหน้า โดยมีเศษแก้วที่เต็มไปด้วยเลือดเกลื่อนอยู่บนพื้นข้าง ๆ

สาริศารีบหันหน้าไปมอง ก็เห็นร่างยาวยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน โดยที่มือยื่นออกมาด้านหน้า ที่เห็นได้ชัดว่าเป็นท่าที่เพิ่งโยนของออกไป

แค่เพียงมองแวบเดียว สาริศาก็สามารถจำร่างนั้นได้ทันที ฉับพลันน้ำตาก็นองเต็มหน้าจนสายตาพร่ามัว

เป็นธนพัต……

ธนพัตมาช่วยเธอแล้ว

เธอยังไม่ทันได้หายใจ ธนพัตก็รีบพุ่งเข้ามาหาเธอทันที

ใช่ เขาเดิน ไม่ได้นั่งอยู่บนรถเข็น และก็อยู่ในร้านคาราโอเกะที่มีคนพลุกพล่าน เดินมุ่งตรงมาหาเธอ

ไม่ช้า ธนพัตก็เดินมายืนหยุดอยู่ข้าง ๆ สาริศา ใบหน้ารูปงามขาวซีดเล็กน้อย แล้วโอบกอดสาริศาไว้ จ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่อาบด้วยน้ำตา แล้วก็ถามเบา ๆ ：“สาริศา คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

สาริศาถึงได้รู้สึกตัว แล้วมองธนพัตที่ยืนตรงอยู่ตรงหน้า จากนั้นรีบกดเสียงต่ำกล่าวขึ้น ：“ธนพัต ทำไมคุณถึงลุกยืนขึ้นล่ะ รถเข็นของคุณอยู่ไหน!”

ต้องรู้ว่าที่นี่คือร้านคาราโอเกะ มีคนมากมายที่จับจ้องอยู่ ถ้าหากมีคนจำธนพัตได้ แล้วเรื่องแดงไปถึงหูของบุรินทร์ สิ่งที่ธนพัตทำมาหลายปีทั้งหมดนี้ก็จะไม่สูญเปล่าเหรอ!

เธอพลางพูดพลางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชรัณกำลังวิ่งมาจากปลายทางเดินอย่างรีบร้อน ในมือเข็นด้วยรถเข็น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเมื่อสักครู่ธนพัตคงวิ่งมาด้วยความเร็ว จนเขาตามไม่ทัน