ตอนที่ 15
บทที่ 15
October 21, 2026
ชั้นบนสุดของอาคารTNP Group ย่านการเงินเมืองS
ธนพัตนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขาใช้นิ้วแตะบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว และรูปภาพและตัวเลขบนหน้าจอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
กริ๊ง
เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น และธนพัตก็กดรับไป และเสียงของชรัณก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์
“คุณดรัลมาแล้วครับคุณชาย”
“ให้เขาเข้ามา”
ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างรวดเร็ว ผู้ชายที่มีคิ้วหล่อเป็นประกายในชุดเสื้อสีชมพูเข้ามา
“ธนพัตนายยังทำงานอยู่อีก?” เมื่อเห็นธนพัต ชายหนุ่มพูดอย่างเกินจริง “ฉันคิดว่าไม่ง่ายกว่านายจะแต่งงานแล้ว ต่อให้ไม่จัดงานแต่งงาน แต่อย่างน้อยก็น่าจะไปฮันนีมูนอะไรแบบนั้น”
ดวงตาของธนพัตยังไม่ออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ และเขาก็พูดออกไปสั้นๆ “ไม่มีเวลา”
ผู้มาเยือนเดินเข้ามานั่งลงบนโต๊ะของธนพัตแล้ว และเขาไม่ได้โกรธกับความเฉยเมยของธนพัตแต่เขาหรี่ตาทรงลูกพีชของเขาและหัวเราะอีกครั้ง “พี่สะใภ้น่าสงสารจัง มาแต่งงานกับผู้ชายไร้อารมณ์แบบนาย”
จากนั้นธนพัตก็เงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามในที่สุด แต่เขาก็ยังไร้ความรู้สึก “ดรัล นายอยากจะพูดอะไรกันแน่”
ดรัลยิ้มจนตาหยี “ฉันก็แค่เบื่อ อยากจะเจอพี่สะใภ้”
“ช่างเถอะ”ธนพัตปฏิเสธโดยไม่ลังเล “นายเองก็น่าจะรู้ ว่าฉันแต่งงานกับเธอทำไม”
“ฉันรู้อยู่แล้ว” ดรัลเบ้ปาก รอยยิ้มที่มุมปากของเขาค่อยๆ หายไป “แต่ไม่ว่าจะยังไง นายก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เรื่องในตอนนั้น นายเองก็ควรจะปล่อยวางได้แล้ว”
เมื่อได้ยินพูดของดรัลมือของธนพัตบนแป้นพิมพ์ก็กำแน่นเล็กน้อย
“ไม่มีอะไรให้ปล่อยหรือไม่ปล่อย” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งธนพัตก็ค่อย ๆ พูด “คนตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืน”
ดรัลมองไปที่ธนพัตและเหมือนจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปากของเขา เขาก็ไม่พูดอะไรออกมา
“แล้วเด็กผู้หญิงเมื่อตอนนั้นล่ะ?” ดรัลอดไม่ได้ที่จะถาม “เจอตัวรึยัง?”
“มีเบาะแสแล้ว”ธนพัตตอบสั้น ๆ
“งั้นก็ไม่เลวเลย” ดรัลจึงได้หัวเราะขึ้นอีก “ฉันคิดมาตลอดว่านายจะตอบแทนคนอื่นยังไง เดิมยังหวังว่านายจะมอบชีวิตให้ แต่คิดไม่ถึงว่านายจะขายตัวเองแล้ว”
ธนพัตไม่สนใจการล้อเล่นของดรัล
ดรัลเบื่อตัวเอง ใบหน้าของเขาบูดบึ้ง แต่เมื่อดวงตาของเขาหันไปมองที่รถเข็นของธนพัต แววตาของเขายังคงกะพริบ “คือว่า...ธนพัต นายบอกพี่สะใภ้เรื่องขาของนายรึยัง?”
ธนพัตได้เริ่มเรียกดูรายงานที่เพิ่งส่งโดยฝ่ายการเงิน เมื่อได้ยินคำถามนี้ มือของเขาก็หยุดขณะเลื่อนเมาส์