บทที่ 179 สายเรียกเข้ากะทันหัน

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก!

ไรยาคงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจริงๆ ถ้ายังพูดต่อไปก็มีแต่จะทำให้ธนพัตและสาริศาโกรธมากขึ้นเท่านั้น!

ธีภพรีบพูดว่า “ไรยา คุณหยุดพูด! หุบปากเดี๋ยวนี้!”

ธนพัตระงับความโกรธในใจ ใบหน้าเย็นชามากขึ้น แต่ใบหน้าแสยะยิ้มและพูดว่า “สกปรก? ขอโทษด้วยไรยา ที่ทำให้คุณผิดหวัง คืนนั้นเมื่อสองปีที่แล้ว สาริศาอยู่กับฉัน”

แม้ว่าไรยาจะรู้สึกกลัว แต่ใบหน้าก็ยังคงแสดงออกเหมือนได้ใจอย่างโหดร้าย แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ของธนพัต ใบหน้าของเธอก็ซีดลงทันที

“ไม่ เป็นไปไม่ได้!”เธอโพล่งออกมาอย่างเสียงหลง “ในตอนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นชายชราคนหนึ่ง.....…”

เธออยากจะร้องเสียงหลง แต่เมื่อเห็นดวงตาที่เย็นชาของธนพัตเธอรู้ว่า ธนพัตไม่ได้พูดโกหก

ทันใดนั้นเธอเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางศีรษะอย่างฉับพลัน

เธอไม่คิดว่า เมื่อสองปีก่อนตัวเองไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำร้ายสาริศา แต่ตอนนี้กลับกำลังจะทำลายทั้งชีวิตของตัวเองเพราะมัน!

ธีภพที่อยู่อีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินคำพูดของธนพัต ก็ตกตะลึงอย่างมาก

แต่ในขณะนี้ ในใจก็คิดถึงแต่ลูกในท้องของไรยา เขายังคงพูดด้วยใบหน้าที่ซีด “คุณอา ในเมื่อความจริงของเมื่อสองปีก่อนเป็นเช่นนี้ คุณก็อย่าคาดคั้นไรยาอีกเลย”

ธนพัตหัวเราะอย่างเย็นชา และไม่พูดอะไร แต่ธีภพรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงไม่คิดที่จะปล่อยไรยาไป

แต่ไรยา เมื่อได้ยินที่ธีภพพูดเพื่อตัวเอง หัวใจที่มืดมิดก็รู้สึกถึงแสงสว่างอีกครั้ง เธอพูดกับธีภพด้วยน้ำตาว่า “ภพ คุณกำลังช่วยพูดให้ฉันอยู่ใช่ไหม? คุณยังไม่อยากเห็นฉันตายใช่ไหม?”

ไรยารู้สึกว่าในเวลานี้ เธอไม่จำเป็นต้องแสร้งต่อหน้าธีภพอีกต่อไป เธอซาบซึ้งมาก ที่เขาสามารถปฏิบัติต่อเธอและลูกของเธอด้วยความจริงใจ ไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งเธอ

เธอพูดว่า “ภพฉันรักคุณจริงๆ นับตั้งวินาทีแรกที่ฉันเห็นคุณ คุณก็ทำให้ฉันหลงเสน่ห์คุณ! ฉันหลงรักคุณอย่างบ้าคลั่งแอบรักคุณ ภพ เพื่อคุณ ฉันทำได้ทุกอย่าง คุณต้องเป็นของฉัน!”

โศภิตาก็ช่วยไรยาพูด “ภพ ภพ! ไรยาของพวกเรารักคุณรักได้ลำบากมาก เธอรู้ว่าคุณชอบสาริศา ก็แอบร้องไห้อยู่ในบ้านทุกคืน จริงๆแล้วเธอไม่ได้ร้ายขนาดนั้น เธอรักคุณมากเกินไป คุณอย่าโทษเธอเลยนะ!”

ผู้บงการเบื้องหลังเมื่อสองปีที่แล้วยืนตัวเป็นๆอยู่ตรงหน้าสาริศา แต่เธอไม่เกลียดไม่ลง รู้สึกแค่ว่ามันไร้สาระและตลกมาก ราวกับเป็นเรื่องตลก

ในสองปีที่ผ่านมา มีใครบ้างที่คอยห่วงใยชีวิตและความรักของเธอ ถูกผู้อื่นทำให้ด่างพร้อย ถูกผู้อื่นทอดทิ้ง ถูกผู้อื่นชี้หน้าด่าว่าอยู่ข้างหลัง....... รสชาตินี้ขมขื่นสักเพียงไร แล้วใครที่ทุกข์ระทมกับเธอ

เธอต้องแบกรับและอดทนต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมาอย่างเงียบๆ ทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ ต่างรู้สึกว่าเธอเป็นอีตัวและเป็นดาวแห่งหายนะ พอเห็นเธอก็หลีกเลี่ยงหลบไปไกลๆ เมื่อผู้ชายเห็นเธอ ถ้าไม่ลวนลามเธอก็รังเกียจขยะแขยงเธอ

ที่เจ็บกว่า คือหัวใจของเธอ แตกสลายไปนานแล้ว ถ้าไม่ได้เจอกับธนพัต ถ้าเขาไม่เชื่อในตัวเธอ สาริศาก็ไม่กล้าจินตนาการว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไร!

สาริศารู้สึกว่าโศภิตาและไรยาไม่ควรได้รับการให้อภัย!

แต่ธีภพสะบัดออกจากการดึงของโศภิตา ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับสาริศา “สาริศาเห็นแก่ความสัมพันธ์เมื่อสองปีที่แล้วของคุณกับฉัน วันนี้คุณปล่อยไรยาไปเถอะ ลูกของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์มันเป็นชีวิตเล็กๆชีวิตหนึ่งนะ เขาไม่ควรแบกรับบาปของคนรุ่นก่อน นอกจากนี้ ถึงแม้ไรยาจะผิดมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงเป็นน้องสาวแท้ๆของคุณ นี่คือสายเดียวกันเลือด คุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”

สายเลือดเดียวกัน? สายเลือดที่ตลกมาก ถ้าเลือกได้เธอสาริศายอมไม่มาเกิดบนโลกนี้ เธอเกลียดสายเลือดนี้! เธอเกลียดสุวิทย์ที่พรากความสุขของแม่ไป และตั้งท้องให้กำเนิดเธอ

เธอต้องมีชีวิตอยู่เพราะสายเลือดของตระกูลธราภักดิ์ และต้องเป็นครอบครัวเดียวกันกับแม่ลูกที่โหดเหี้ยม....... สาริศาเกลียดชังสิ่งที่เรียกว่าสายสัมพันธ์สายเลือดนี้มานานแล้ว

สาริศานึกถึงเมื่อตอนเด็กๆ ครั้งแรกที่เธอได้พบกับโศภิตาและไรยา คนหนึ่งเป็นน้า อีกคนหนึ่งเป็นน้องสาว เธอต้องการอยู่ร่วมกันกับพวกเธออย่างกลมกลืนและมีความสุข แต่ว่า หลายปีที่ผ่านมาสาริศาก็อดทน เข้าใจ และอดกลั้น แต่สิ่งที่แลกมาก็คือความเจ็บปวด ความชั่วร้าย และริษยา พวกเธอทำให้เธอผิดหวังมากจริงๆ

คืนที่เธอถูกวางยาเมื่อสองปีที่แล้ว โชคดีที่ธนพัตช่วยเธอได้โดยบังเอิญ มิฉะนั้น ณ เวลานี้ เธอก็คงเป็นเหมือนผู้หญิงตกอับ ยังจะมาพูดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดอะไรอีก?