บทที่ 190 ชิงช้าสวรรค์

ช่างเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจจริงๆ!

แต่สาริศาไม่ชอบคนกลุ่มนี้ที่สวมหน้ากากเข้าหากันจริงๆ ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงกับธนพัต

ธนพัตไปบอกคุณปู่ว่า มีธุระนิดหน่อย จะขอตัวออกไปก่อน

ก่อนจากไป ท่านประเสริฐกระซิบอย่างตื่นเต้นกับธนพัตด้วยเสียงต่ำว่า “ไอ้เด็กคนนี้ช่างรู้จังหวะเหลือเกิน! คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ ฉันกำลังรอเหลนของฉันอยู่นะ! ไปเถอะ พวกเธอไม่จำเป็นต้องมาต้อนรับแขกแล้ว”

เมื่อธนพัตได้รับการอนุญาตจากท่านประเสริฐแล้ว ก็พาสาริศาออกไป

ในรถ ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกันมากนัก เป็นแค่บทสนทนาธรรมดาๆทั่วไป ไม่ได้พูดถึงเรื่องสำคัญใดๆ

รถขับไปเรื่อยๆ ผู้คนที่เดินอยู่ข้างถนนก็น้อยลงเรื่อยๆ

ธนพัตกล่าวว่า “พวกเรามาถึงแล้ว ลงจากรถสิ”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง หิ่งห้อยก็บินไปมากะพริบไฟตลอดเวลา ส่องสว่างให้ถนนทั้งสาย และเล่าเรื่องของตัวเอง ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วง มองเห็นเมฆสีขาวและท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน

เมื่อสาริศาลงจากรถ ก็ตกตะลึง

ทำไมธนพัตถึงพาเธอมาที่นี่?

สถานที่ที่ธนพัตพาเธอมา เป็นสวนสนุก

แสงไฟสว่างจ้า สวนสนุกว่างเปล่า ไม่มีนักท่องเที่ยวแม้แต่คนเดียว มีแค่เธอกับธนพัตสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ในช่วงเวลานี้ สวนสนุกน่าจะปิดแล้วไม่ใช่หรอ?

สาริศามองไปที่ธนพัตอย่างงงงวย รอให้เขามาอธิบาย

ธนพัตมองดูเธอ ด้วยดวงตาที่เหมือนดวงดาว “ฉันเหมาที่นี่ไว้หมดแล้ว แล้วตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคน พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

เหมาสวนสนุก？สาริศาคิดในใจว่าทำไมธนพัตต้องลงทุนมากมายขนาดนี้ คิดจะทำอะไร?

หรือว่าต้องการย้อนความทรงจำในวัยเด็กกับเธอหรอ? สาริศาคาดเดาไปเรื่อย

ธนพัตนั่งอยู่บนรถเข็น และนำทางอยู่ด้านหน้า

เขาพาเธอไปที่หน้าชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองS

ชิงช้าสวรรค์ในตอนกลางคืน มีความวิจิตรตระการตาและสวยงามเป็นพิเศษ โดยมีรัศมีแห่งโลกเวทมนตร์ ซึ่งมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

แสงไฟกะพริบส่องสว่างบนใบหน้าของธนพัตและสาริศา ทั้งสองก็มองหน้ากัน ทันใดนั้นหัวใจของพวกเขาก็สงบลง

สาริศานึกถึงครั้งแรกที่เธอได้พบกับธนพัต

ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่บนรถเข็น แต่เมื่อสบตากับเขา สาริศามีภาพลวงตาว่าเขากำลังมองตัวเองจากตำแหน่งที่สูง

ในใจของสาริศารู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย

เธอทำงานเกี่ยวกับข่าว เจอคนมีชื่อเสียงมาก็ไม่น้อยแล้ว แต่ออร่าบนตัวของผู้ชายคนนี้ ยังคงทำให้เธอรู้สึกถึงความกดดันอย่างอธิบายไม่ได้

ไม่เพียงเท่านี้ ดวงตาของผู้ชายคนนี้เย็นชามาก ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาเลย

สาริศาดึงตัวเองกลับจากในความทรงจำ มองธนพัตด้วยดวงตาที่เสน่หา และยิ้มเล็กน้อย

ธนพัตกล่าวว่า “คุณชอบที่นี่ไหม？”

สาริศาพยักหน้า และถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว “ชอบ ฉันไม่ได้มาที่นี่เป็นเวลานานแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ฉันมา...... เป็นตอนที่ฉันยังเด็กมากับคนของตระกูลธราภักดิ์ แต่น่าเสียดาย ไม่สนุกเลย”

เธอบอกเขาว่า ตอนเด็กเธอมาที่สวนสนุก โศภิตาให้เธอมาเป็นคนรับใช้ของไรยา ไม่ให้เธอเล่น สวนสนุกในวัยเด็ก เต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่มีความสุข

ธนพัตผลักรถเข็นไปที่ชิงช้าสวรรค์แล้วพูดว่า “ไป พวกเราไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันเถอะ”

นั่งชิงช้าสวรรค์! สาริศาตกใจมาก นี่ใช่ธนพัตคนที่เย็นชาและเลือดเย็นหรือเปล่า? นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกหนุ่มสาวชอบทำหรอ?

ธนพัตหันกลับมามองสาริศาที่กำลังตะลึง และถามว่า “ทำไมคุณไม่เดินล่ะ”