บทที่ 26

วันรุ่งขึ้น สาริศาตื่นเช้ากว่าเดิมครึ่งชั่วโมง ใช้แล็ปท็อป และเขียนจดหมายลาออก

จะบอกว่าเธอขี้ขลาดหรือหลบเลี่ยงก็ตาม ยังไงเธอก็ไม่สามารถทำงานภายใต้ธีภพได้ ในเมื่อเธอไม่สามารถย้ายไปแผนกอื่นได้ แต่เธอสามารถลาออกได้

แต่เธอยังไม่ทันได้พิมพ์จดหมายลาออกจู่ๆ เธอก็จะได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล

“คุณสาริศา คืออย่างนี้ เราพบว่าเมื่อเช้านี้คลื่นสมองของแม่คุณแปรปรวน และดูเหมือนจะมีสัญญาณของการมีสติ”

“อะไรนะ?” สาริศาดีใจ “จริงเหรอคุณหมอ แม่จะฟื้นจริงๆใช่ไหม”

“พูดได้ว่าเป็นไปได้ คุณสาริศาคุณก็อย่าคาดหวังมากไป”

“ยังมีความหวังก็ดี คุณหมอฝากคุณแม่ด้วย”

"อืม พวกเราจะพยายามอย่างดีที่สุด แต่..." น้ำเสียงของหมอดูลังเลอีกเล็กน้อย "เพราะอาการเริ่มดีขึ้น เราจะใช้วิธีการรักษาที่แตกต่างกันไป ในเรื่องของค่ารักษา..."

สาริศาชะงักไป แต่ก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วและไม่ลังเลที่จะพูด “ฉันเข้าใจแล้วคุณหมอสบายใจได้ คุณแม่มีประกันสุขภาพอยู่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่คุ้มครองได้ส่วนที่เหลือไม่ว่าเงินจะมากเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้ รบกวนคุณทำให้แม่ของฉันดีขึ้น”

หลังจากวางสาย สาริศามองไปที่จดหมายลาออกบนคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งและสุดท้ายก็ลบทิ้งไป

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ แน่นอนเธอลาออกไม่ได้ อย่าว่าแต่ประกันสุขภาพ แค่ช่องว่างระหว่างหางานหนึ่งเดือน ค่ารักษาพยาบาลของแม่ก็จะตามไม่ทันแล้ว

สาริศาเก็บของไปทำงานอย่างปวดหัว

สิ่งที่ต้องเผชิญ ก็ยังต้องเผชิญกับมัน

วันนี้ธนพัตมีธุระต้องไปทำแต่เช้าตรู่ หลังจากที่สาริศากินข้าวคนเดียวเสร็จ เขาก็นั่งแท็กซี่ไปบริษัท

นิตยสารของพวกเขาเพิ่งดำเนินโครงการความร่วมมือครั้งใหญ่ซึ่งเป็นความร่วมมือระยะยาวกับนิตยสารของเมืองQ ว่ากันว่าธีภพจะไปที่เมืองQเพื่อเจรจาสัญญาด้วยตนเอง

เกี่ยวกับเรื่องนี้ สาริศาได้แต่ถอนหายใจ

เธอภาวนาให้ธีภพไปทำงานต่างจังหวัด ยิ่งเห็นหน้าเขาน้อยยิ่งดี

แต่ไม่นานหลังจากที่นั่งลงที่ห้องทำงาน ลิลลี่บรรณาธิการใหญ่ของสาริศาก็รีบเข้ามาบอกว่า "สาริศา คุณไม่มีสัมภาษณ์อะไรใช่ไหม?"

สาริศาอึ้งไปสักพัก “ไม่มี”

“ดีเลย งั้นรีบเตรียมตัว แล้วบ่ายโมงไปเมืองQกับบรรณาธิการใหญ่”

“อะไรนะ” สาริศายืนขึ้น “พี่ลิลลี่ฉันเป็นนักข่าว ไม่ใช่ผู้ช่วยส่วนตัวของบรรณาธิการ เกรงว่าจะไม่เหมาะ?”

ลิลลี่เหลือบมองที่สาริศา

อันที่จริง เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณธีภพจึงเรียกสาริศาให้เดินทางไปทำงานต่างจังหวัดกับเขา แต่เธอเป็นแค่ลูกน้องไม่สามารถจะพูดอะไรมากได้

"ไม่เหมาะสมยังไง" ลิลลี่ใจร้อน "คูณไม่มีงานพอดี ตามไปจะไม่เหมาะสมยังไง"

“แต่พี่ลิลลี่——” สาริศาร้อนใจเหมือนอยากจะพูดอะไรก็โดนลิลลี่ขัดจังหวะ

“หากคุณมีความคิดเห็นอะไรไม่ต้องมาบอกฉันให้ไปคุยกับบรรณาธิการด้วยตัวเอง เขาเป็นคนสั่งให้คุณไปเอง”

ลิลลี่เป็นตรงไปตรงมา ไม่ได้คิดมาก แต่ไม่อยากดึงดูดความสนใจของใครหลายคน

สาริศาหน้าซีด

ธีภพเป็นคนสั่งให้ฉันไปด้วยตัวเอง?

เธอคิดว่าธีภพก็แต่งงานแล้ว ควรจะปล่อยเธอไปได้แล้ว แล้วตอนนี้เขาจะมาไม้ไหนอีก?

เธอกัดริมฝีปากแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของธีภพ

เมื่อเดินไปถึงประตูห้องทำงานของธีภพ เธอกำลังจะเคาะประตู แต่คิดไม่ถึงว่าประตูจะเปิดเอง

ธีภพเห็นสาริศายืนอยู่หน้าประตู ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าก็เริ่มเย็นชา “สาริศามัวยืนทำอะไรอยู่?

เรากำลังจะออกเดินทางกันแล้ว "