บทที่ 260 พิธีศพของไรยา

“คุณเป็นคนโพสต์คลิปวิดีโอวันเกิดนั่นออกมาเอง?” สาริศาคิดไม่ถึงว่าพชิราจะติดตามเธอเร็วขนาดนี้

พอได้ยินคำถามของสาริศา พชิราก็ยิ่งพึงพอใจมากขึ้น “ไม่อย่างนั้นล่ะ สาริศาเธอโง่ถึงขนาดนี้ ทำให้ฉันรู้สึกไม่สนุกที่จะเล่นกับเธอแล้วสิ”

หลังจากพูดเยาะเย้ยสาริศาอีกครั้ง พชิราก็หันหลังกลับและจากไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

สาริศาถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในห้องเครื่องดื่ม และใช้เวลานานกว่าจะปรับอารมณ์ได้

เธอคิดไม่ถึงว่าหล่อนก็คือ “หวนคืนอดีต” พชิราพูดถูก เธอนี่โง่มากจริงๆ เพิ่งจะมารู้ความจริงเอาตอนนี้ มีน่าถึงโดนเธอกลั่นแกล้งจนหัวหมุนแบบนี้!

อุตส่าห์ทนกับเสียงซุบซิบนินทาจนถึงเวลาเลิกงาน สาริศารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

พอกลับมาถึงบ้าน ธนพัตยังไม่กลับมา

เธอบังคับตัวเองให้หยุดคิดเรื่องพชิรา สาริศาเข้าไปอาบน้ำร้อน ให้ร่างกายของเธอก็รู้สึกสบายขึ้น ก่อนที่ท้องของเธอจะร้องขึ้นมา เธออดที่จะยิ้มแหยออกมาไม่ได้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน

วันนี้ป้าแม่บ้านขอลางานกลับบ้าน เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตั้งใจจะลงไปที่ชั้นล่างเพื่อต้มบะหมี่มากินเอง แต่ลงมาถึงครึ่งทางของบันได เธอก็เห็นธนพีตที่กำลังผลักประตูเข้ามาพอดี ทั้งสองสบตากัน จนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

สาริศายืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าควรจะกลับขึ้นไปที่ห้องนอนหรือลงไปด้านล่างต่อดี หลังจากนิ่งคิดอยู่สักพัก สาริศาก็เดินลงไปที่ห้องครัวชั้นล่างโดยไม่ทักทายธนพัตเลย

พอเห็นว่าสาริศาไม่สนใจเขา ธนพัตจึงยืนอยู่ที่ประตูสักพักก่อนจะเดินเข้าไป

แล้วตรงเข้าไปในห้องทำงาน เขาเปิดคอมพิวเตอร์ ตั้งใจทำงานของวันนี้ต่อ แต่ดวงตาที่เย็นชาของสาริศายังคงปรากฏอยู่ในสมองของเขา ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาคิดว่าจะปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเขากับสาริศาเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ ธนพัตจึงลุกขึ้นและเดินลงบันไดไป

พอเขาเดินไปที่ประตูห้องครัว ธนพัตก็เห็นว่าสาริศากำลังทำบะหมี่อยู่ หลังจากลังเลอยู่สักพัก ธนพัตก็พูดขึ้นว่า “ริศา ผมหิวแล้วเหมือนกัน ช่วยทำบะหมี่ให้ผมอีกชามได้ไหม?”

ที่จริงแล้วสาริศาเห็นธนพัตที่ยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวได้สักพักแล้ว แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น และไม่พูดกับสาริศา ไม่รู้ว่าเขาอยากจะทำอะไร จึงแกล้งทำเป็นไม่เห็น

พอได้ยินคำขอของธนพัต ที่ขอให้เธอทำบะหมี่ให้เขาด้วย สาริศาก็คิดว่าจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว

ป้าแม่บ้านไม่อยู่ คุณชายอย่างธนพัต คงทำเองไม่เป็น ดังนั้นเขาคงต้องทนหิว ดังนั้นตอนที่สาริศาทำบะหมี่เธอจึงทำไว้สำหรับสองคน

ถึงแม้พวกเธอจะอยู่ในภาวะเมินเฉยกัน แต่เธอทำใจให้ธนพัตทนหิวไม่ได้ แต่เพราะศักดิ์ศรี ทำให้สาริศาไม่ตอบคำรับคำของธนพัต

พอเห็นว่าสาริศายังคงยุ่งอยู่กับการทำอาหาร และไม่สนใจเขา ธนพัตจึงรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะขอคืนดียังไง หลังจากยืนงุ่มง่ามอยู่สักพัก ธนพัตก็หันหลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน

ธนพัตนั่งลงหน้าโต๊ะทำงานด้วยความโกรธ ทำไมเขาถึงหยุดถามไม่ยอมถามต่อ บางทีสาริศาอาจจะตอบเขา แล้วตอนนี้ยังจะหาเหตุผลอะไรที่จะไปคุยกับสารอศาอีก

พอเห็นธนพัตเดินจากไป หัวใจของสาริศาก็รู้สึกดีขึ้น คุณชายธนพัตผู้ยิ่งใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องปวดหัวเพราะปัญหาเรื่องอาหารใช่ไหม? พอนึกถึงท่าทางเขินอายของธนพัตขึ้นมา ริมฝีปากของสาริศาก็ยกยิ้มกว้าง