บทที่ 262 มันไม่ใช่ลูกสาวของคุณ!

ได้ยินสิ่งที่โศภิตาพูด ทั้งงานก็ราวกับมีเสียงระเบิดดังปัง นี่มันเรื่องอะไรกันเหนี่ย? พวกเขาแค่มาร่วมงานศพเฉยๆเท่านั้น ทำไมถึงได้ยินข่าวประเด็นร้อนแบบนี้?

ทันใดนั้น คนที่อยู่ในงานก็ต่างหันไปทางสุวิทย์และพูดถึงเขา ลูกสาวของตัวเองเพิ่งตายไป ตอนนี้ภรรยาของตัวเองก็ออกมายืนพูดว่าลูกสาวอีกคนไม่ใช่ลูกของตัวเอง นี่มันชะตาอะไรของผู้ชายคนนี้กันเหนี่ย?

“เธอพูดไร้สาระอะไรเหนี่ย!” รู้สึกถึงสายตาผู้คนที่มองมาที่ตนอย่างแปลกๆ สุวิทย์เดินขึ้นเข้าไปและตบหน้าโศภิตาอย่างแรง และลากเธอออกไปข้างนอก “เธอกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวน่าขายหน้าที่นี่”

โศภิตาใช้แรงสะบัดสุวิทย์ ไม่สนใจที่เขาตบเธอ และพูดอย่างเสียงดัง “ฉันไม่ได้พูดมั่วซั่วนะ!”

เมื่อหันมา โศภิตาก็มองสาริศาอีกครั้ง พลางพูดด้วยสีหน้าดุร้าย “สาริศา ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอฉันก็เกลียดเธอ เธอมันแค่ลูกนอกสมรส เธอมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในบ้านฉัน!

ฉันพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล แค่อยากให้ทำหลักฐานปลอม ให้สุวิทย์ไล่เธอออกจากตระกูลธราภักดิ์ คิดไม่ถึงว่าพระเจ้าจะช่วยฉัน นังสารเลวเธอมันไม่ใช่ลูกของสุวิทย์จริงๆ”

คำพูดประโยคนี้ของโศภิตา ก็ทำให้สาริศานึกขึ้นได้ ตอนนั้นที่ยังเด็กๆ โศภิตาเคยพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลครั้งนึงจริงๆ บอกว่าเธอหน้าเหลืองและผอมซูบ อยากจะช่วยเธอตรวจร่างกาย หลังจากนั้นก็จะช่วยดูแลเธอ

ตอนนั้นสาริศายังรู้สึกซาบซึ้ง รู้สึกว่าคุณป้าคนนี้ไม่เลว คิดไม่ถึง ตอนนั้นโศภิตาจะมีเป้าหมายแบบนี้

“นั่นเป็นไปไม่ได้ ถ้าหากคุณรู้นานแล้วว่าฉันไม่ใช่ลูกของสุวิทย์ คุณจะไม่บอกเขาได้ยังไง!” สาริศาไม่เชื่อเรื่องที่โศภิตาพูดเด็ดขาด

จากที่เธอพูด ในตอนนั้นเป้าหมายของโศภิตาก็คืออยากไล่ตนออกจากตระกูลธราภักดิ์ งั้นจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะไม่บอกกับสุวิทย์ แถมหลายปีที่ผ่านมาก็เก็บความลับของตนไว้

“นี่ก็ต้องถามแม่ของเธอแล้ว” โศภิตามองกันยาที่อยู่ด้านข้าง “ว่าไง กันยา ถึงขั้นนี้แล้วเธอไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ? ”

“แม่ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ” สาริศามองไปทางกันยา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ตอนที่โศภิตาพูดออกมาว่าสาริศาไม่ใช่ลูกของสุวิทย์นั้น หน้าของกันยาก็ซีดยื่นนิ่งอยู่กับที่ทำตัวไม่ถูก ตอนนี้เห็นว่าสาริศาถามตนอย่างกระวนกระวาย ก็ยิ่งกลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง ความลับนี้ หรือว่าจะปิดไม่มิดแล้วเหรอ?

“ริศา แม่......แม่......” กันยาไม่รู้ว่าจะอธิบายกับสาริศายังไงดี ทำได้แค่น้ำตาไหลไม่หยุด

เมื่อเห็นกันยาร้องไห้ไม่พูดไม่จา ในใจของสาริศาก็มีความรู้สึกไม่ปลอดภัย “แม่ แม่พูดสิ หนูจะไม่ใช่ลูกของพ่อได้ยังไง? แม่รีบพูดกับพวกเขาให้ชัดเจนสิ!” สาริศาร้อนรนจนแทบจะร้องไห้แล้ว

แต่กันยาทำได้แค่ร้องไห้พลางส่ายหน้า และพูดไม่หยุด “ขอโทษ ขอโทษริศา แม่ขอโทษลูก......”

“กันยา ตอนนี้เธอพูดไม่ออก งั้นฉันพูดแทนเธอเอง” โศภิตาจ้องกันยาตาเขม็ง สีหน้าที่ดุร้ายปนด้วยสายตาพออกพอใจ “ตอนแรก ที่ฉันรู้เรื่องนี้ก็ไปหาเธอ ตัวเธออยู่ที่ด้านนอกกับผู้ชายคนอื่นมีลูกด้วยกัน แล้วยังมีหน้าส่งมาให้ตระกูลธราภักดิ์เลี้ยงอีก!”

“หลังจากที่ฉันเอาเรื่องนี้มาบอกกับเธอ เธอยังจำได้มั้ยว่าตอนนั้นเธอทำอะไร? ” โศภิตาหัวเราะใส่กันยา “เธอขอร้องฉัน เธอคุกเข่าลงขอร้องฉัน! ฮ่าๆ กันยา เธอรู้มั้ยว่าตอนนั้นฉันสะใจขนาดไหน? ”