บทที่ 279 ไม่ถูกข่มขืนแล้วยังไง

ธนพัตประคองสาริศานอนลงบนเตียงผู้ป่วยแล้วคลุมผ้าห่มให้ “พักผ่อนให้เต็มที่”

“ธนพัต ฉัน......” สาริศาอยากถามเรื่องของบริษัท แต่เธอกลัวว่าจะทำให้ธนพัตอารมณ์เสียและกลุ้มใจ ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้ว่าควรถามออกไปดีไหม

เมื่อเห็นความกังวลฉายชัดในแววตาของสาริศา ธนพัตก็รู้ว่าการปิดบังเธอแบบนี้ไม่ใช่ทางออกที่ดี จึงได้แต่หาเหตุผลมาอธิบายให้เธอฟัง “ระบบป้องกันเครือข่ายของTNP Groupมีช่องโหว่ ดังนั้นครั้งนี้ถึงได้ถูกแฮกเกอร์เจาะระบบเข้ามา ส่งผลให้ข้อมูลลูกค้ารั่วไหล”

เขาไม่ต้องการให้สาริศารู้สาเหตุที่แท้จริงของเรื่องนี้ และการบอกความจริงกับเธอจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรนอกจากทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้น

ยิ่งกว่านั้น เขาก็ไม่อยากให้สาริศานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นอีก บางทีหมออาจพูดถูก การลืมอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ใบหน้าของสาริศาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่สงสัยในคำพูดของธนพัตเลย

สาริศาดึงมือของธนพัตมากุมไว้ในมือ และกลับพบว่าตัวเองอ้าปากแล้วแต่พูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรปลอบธนพัตอย่างไรดี ทำได้เพียงบีบมือของธนพัตแน่นโดยหวังว่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเขา

ธนพัตรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของสาริศา จึงตบๆ มือเธอ “ไม่เป็นไร ผมจะจัดการเรื่องนี้เองคุณไม่ต้องเป็นห่วง สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคุณตอนนี้คือการพักผ่อนในโรงพยาบาลให้หายดีรู้ไหม”

เมื่อเห็นว่าในเวลาแบบนี้ธนพัตก็ยังคงห่วงใยตัวเอง สาริศาจึงรู้สึกซาบซึ้งและปวดใจมากจนเธอลุกขึ้นมากอดธนพัต สาริศากระซิบข้างหูของเขาว่า “ไม่เป็นไร ทุกสิ่งทุกอย่างจะดีขึ้นไปด้วยกัน”

“อืม จะดีขึ้น” หลังจากส่งเสียงตอบธนพัตก็โอบกอดแน่น

ทุกวันนี้เขาวิ่งวุ่นไปทั่ว ไม่เพียงแต่จัดการกับข้อร้องเรียนของลูกค้า ยังต้องใช้เวลาไปกับการจัดการกับนักข่าวจากทุกสาขาอาชีพ ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหนื่อย การกอดของสาริศาในเวลานี้ทำให้เขารู้สึกว่าความกดดันในช่วงหลายวันที่ผ่านมาบรรเทาลงไปไม่น้อย

ทั้งสองโอบกอดกันไปแบบนี้เป็นเวลานาน จนสาริศารู้สึกว่าธนพัตหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวเธอ

“ธนพัต” สาริศาเริ่มทนไม่ไหว จึงเรียกธนพัตเบาๆ แต่ไม่ได้ยินการตอบกลับ

“ธนพัต?” ยังคงไม่ได้ยินคำตอบ สาริศาพยายามเงยหน้าขึ้นเอียงมองธนพัต แต่เมื่อเห็นหน้าของธนพัตก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ที่แท้หลับไปแล้ว

สาริศาปล่อยให้ธนพัตเอนนอนลงบนเตียงเบาๆ ตามแรงของตัวเอง หลังจากคลุมผ้าห่มให้ธนพัตแล้ว สาริศาก็ลูบใบหน้าของเขาอย่างรักใคร่ แบบนี้ก็หลับได้ สองวันมานี้เขาคงเหนื่อยมาก

กลัวว่าจะปลุกธนพัต สาริศาจึงชักมือตัวเองกลับ แล้วอยู่ข้างเขาไปแบบนั้นเงียบๆ

……

อีกด้านหนึ่ง พชิรากับบุรินทร์นัดพบกันในร้านอาหารที่ค่อนข้างลับตาคน

“หึ ตอนแรกให้สัญญากับผมไว้ซะดิบดี ตอนนี้ดูเหมือนว่าความสามารถของคุณมันก็ไม่ได้ดีอะไรนะ สุดท้ายสาริศาก็หนีไปได้” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

แต่พชิรากลับเพิกเฉยต่อการเยาะเย้ยของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ต่อให้เป็นแบบนี้ คุณบุรินทร์ก็บรรลุเป้าหมายเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ คิดไม่ถึงว่าความรู้สึกของธนพัตที่มีต่อสาริศาจะลึกซึ้งมากจนเขาเต็มใจที่จะทำเพื่อเธอถึงขนาดนั้น เห็นแบบนี้แล้ว ผมว่าคุณไม่มีโอกาสหรอก”

ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าบุรินทร์จงใจล้อเลียนพชิรา แต่เขาก็เป็นผู้ชาย รู้ดีว่าอาชีพและอนาคตสำคัญต่อผู้ชายมากแค่ไหน ทว่าเพื่อสาริศาแล้วแม้แต่สิ่งเหล่านี้ธนพัตก็เต็มใจสละได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งเธอแล้วมาเลือกพชิรา