บทที่ 337 พ่อลูกเจอกัน

“ใช่แล้วหนูน้อย ฉันชื่อธนพัต” ธนพัตนั่งลง แล้วมองเด็กชายตัวน้อยตรงหน้า “ มีอะไรหรือเปล่า หนูมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ธนพัตรู้สึกผูกพันกับเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้างหน้าตนเองอย่างอธิบายไม่ถูก มักจะรู้สึกคุ้นเคยกับเขามาก เหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน

เด็กน้อยทำสีหน้าครุ่นคิด ธีร์ กำลังคิดในใจว่าจะใช้เหตุผลแบบไหนถึงจะฟังดูเข้าที รู้แล้ว!

“ผมหลงทางครับ ตอนนี้ผมหาแม่ของผมไม่เจอ ผมเคยเห็นคุณในทีวีมาก่อน ผมรู้ว่าคุณชื่อธนพัต คุณช่วยผมตามหาแม่ของผมหน่อยได้ไหมครับ” ธีร์จงใจพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร เพื่อให้ดูสมจริง เขายังพยายามบีบน้ำตาออกมาด้วย

พอเห็นเด็กน้อยที่ตรงหน้าเขามองมองมาด้วยน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ธนพัตก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาเจ็บไปด้วย

“ได้สิ งั้นบอกลุงได้ไหมว่าคุณแม่หนูชื่ออะไร หลงจากกันที่ไหน”

“แม่ผมชื่อ...สา...” ธีร์รีบคิดชื่อหญิงสาวในใจ “แม่ผมชื่อศาครับ เราหลงทางกันใกล้ๆ บริเวณนี้ ผมไปดูคุณปลาน้อย แล้วก็ไม่เห็นคุณแม่แล้วครับ”

พอฟังคำอธิบายที่คลุมเครือของเด็กน้อย ธนพัตไม่รู้ว่าจะช่วยเขาหาแม่ของเขาได้ยังไง “เอาอย่างนี้ไหม ลุงจะให้คนไปตามหาคุณแม่ให้หนูก่อน แล้วหนูไปประชุมกับลุง พอกลับมา ลุงจะพาหนูไปส่งคืนให้คุณแม่ดีไหม”

“ครับ” ธีร์รีบพยักหน้าอย่างแรง เขาได้อยู่กับคุณพ่อตามลำพังแล้ว!

ธนพัตจับมือเด็กน้อย แล้วเดินออกจากประตูบริษัทไป

ชรัณรออยู่ที่ด้านล่างนานแล้ว พอเห็นธนพัตจูงมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาเขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “คุณชายครับ เด็กคนนี้คือ”

“เขาหลงทางมา หาแม่ของเขาไม่เจอ” ธนพัตอธิบายกับชรัณสั้นๆ “เขาบอกว่าแม่ของเขาชื่อศาหลงกับเธอบริเวณใกล้บริษัท นายช่วยตามหาแม่ของเขาอยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันจะขับรถไปที่กีรติเมธานนท์กรุ๊ปเอง”

“ครับ” ชรัณพยักหน้าตอบอย่างปกติ ในใจเกิดความรู้สึกอยากจะทำภารกิจให้สำเร็จขึ้นมา เด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้ เขาจะต้องช่วยตามหาแม่ของเขาให้เจออย่างแน่นอน “คุณชายครับ แล้วจะให้เด็กคนนี้อยู่กับผมไหมครับ”

ธนพัตหันไปถามความคิดเห็นของเด็กด้วยสายตา แต่ก็เห็นเขาส่ายหน้าเล็กน้อย “ผมรู้จักคุณแค่คนเดียว ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นคนไม่ดี ผมอยากอยู่กับคุณ”

ธีร์จงใจแกล้งทำท่าทางหวาดกลัว จะบ้าหรือไง! เขาอุตส่าห์ตามหาพ่อเจอ เพิ่งได้คุยกันแปบเดียว จะให้เขาไปอยู่กับคนอื่นได้ยังไงกัน

ชรัณได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมา แต่ธนพัตกลับส่ายหน้ายิ้มๆ “โอเค งั้นตามลุงไปก็ได้ แล้วลุงจะพาไปหาแม่ทีหลัง”

ธนพัตสั่งให้ชรัณช่วยเด็กน้อยตามหาแม่ของเขา จากนั้นก็พาเด็กที่อยู่ข้างๆ ไปที่รถและขับตรงไปที่กีรติเมธานนท์กรุ๊ป

“คุณพ่อ...เอ้ย คุณลุงยังไม่รู้จักชื่อของผมเลย” เขาเกือบเรียกผิดไปแล้ว ธีร์ตกใจจนเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา แต่เขาก็แอบโล่งใจเมื่อที่เห็นธนพัตไม่มีท่าทีผิดปกติ

ธนพัตไม่เห็นท่าทีผิดปกติของธีร์จริงๆ ตอนนี้เขากำลังตั้งใจขับรถอยู่ มีเด็กอยู่ในรถ ธนพัตจึงขับรถอย่างระมัดระวังมากขึ้น

“ยังไม่รู้เลย” ธนพัตพูดโดยไม่ได้มองธีร์ เขายังคงจดจ่ออยู่กับถนนตรงหน้า “แล้วหนูชื่ออะไร”

“ชื่อจริงของผมคือธีรวีร์ครับ ส่วนชื่อเล่นคือธีร์” เด็กน้อยพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ “คุณลุงต้องจำชื่อของผมไว้ด้วยนะครับ ห้ามลืมเด็ดขาด”

“ลุงจำได้แล้ว” พอเห็นเด็กน้อยข้างๆ เตือนสติตนเอง ธนพัตก็รู้สึกตลกขึ้นมา

“จากนี้ไปลุงจะเรียกหนูว่าธีร์ตกลงไหม”