บทที่ 36 คุณต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้า

พอได้ยินคำขอโทษของสาริศา ธนพัตก็เม้มปาก แล้วไม่พูดเรื่องนี้ต่อ จึงถามว่า “สาริศา คุณไม่มีอะไรอยากจะถามผมเหรอ?”

“เกี่ยวกับขาของคุณ คุณมีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่าคะ”

สาริศาจำได้ว่าในคืนนั้นเธอเห็นธนพัตยืนขึ้นมาจากรถเข็นเองแล้วเดินมายืนอยู่ข้างหน้าเธอ จึงอดที่จะสงสัยไม่ได้ และเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้พิการ แต่ว่า...

“ขาของผม ก็เป็นอย่างที่คุณเห็น”

พอได้ยินคำถามของสาริศา ธนพัตก็ไม่ได้ตกใจ แต่กลับสารภาพออกไปตามความจริง “ขาของผม ไม่ได้พิการ”

“แล้วทำไมคุณถึงแกล้งทำเป็นพิการคะ”

“ที่จริงแล้วก็มีหลายเหตุผล” ธนพัตตอบสั้น ๆ “คุณจำไว้ ว่าเรื่องนี้ คุณห้ามไปบอกใครเด็ดขาด”

สาริศาตกตะลึงไปเล็กน้อย

แน่นอนว่าเธอเข้าใจดี ที่ธนพัตพยายามแกล้งทำเป็นคนพิการ เขาจะต้องมีเหตุผลของเขาเอง เธอไม่เข้าใจเรื่องราวในระหว่างนี้ ในเมื่อธนพัตไม่อยากให้ตัวเองถามอะไรมากกว่านี้ แน่นอนว่าเธอเองก็จะปิดปากให้สนิท สุดท้ายเธอก็พยักหน้าอย่างแรง

ธนพัตเหลือบมองที่สาริศา และพอใจกับความรู้สึกรู้ตัวเองของเธอ แต่เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาสีดำสนิทของเขาก็เคร่งขรึมลงทันที แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ “นอกจากเรื่องนี้ คุณยังมีเรื่องอะไรจะถามผมอีกไหม?”

เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดเสริมว่า “หรือจะให้พูดก็คือ คุณมีอะไรจะบอกผมไหม”

สาริศาชะงักงัน

สาริศาหน้าซีดเผือด “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน คุณเองก็รู้แล้วใช่ไหมคะ”

ถ้าหากธนพัตเคยตรวจสอบเธอจริงๆ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน เขาไม่มีทางไม่รู้

ธนพัตมองไปที่ใบของสาริศาที่ซีดเซียวในทันที “รู้พอประมาณ”

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว ที่เขารู้ เป็นเพียงคำเล่าลือจากคนอื่นเท่านั้น ส่วนความจริงในเรื่อง เขาไม่เคยตรวจสอบลึกเข้าไป

ในตอนแรกที่เขาไม่ตรวจสอบ เพราะเขาไม่สนใจ ภายหลังที่เขาไม่ตรวจสอบ เพราะเขาหวังว่าสาริศาจะบอกเขาเอง

สาริศาใบหน้าซีดเผือด และยกยิ้มแหย “ถ้าคุณรู้อยู่แล้ว ทำไมคุณถึงยังอยากแต่งงานกับฉันอีกคะ?”

“ในตอนแรก เป็นเพราะผมไม่สนใจ” ธนพัตมองไปที่สาริศา ไม่คิดที่จะซ่อนเร้น “ผมแค่ต้องการภรรยาในนาม ผู้หญิงที่หวังในลาภยศเงินทอง สำหรับผมแล้ว ควบคุมได้ง่ายกว่า”

พอธนพัตพูดออกมาตามตรง สาริศาก็อดยิ้มเยาะออกมาไม่ได้