บทที่ 419 มีคนอยู่ในห้อง

หลังจากลงจากเครื่องแล้ว เนื่องจากธนพัตได้ให้ชรัณจัดรถมารับไปโรงแรมที่พักไว้แล้ว ไม่ต้องรอนานนัก ทุกคนขึ้นรถและไปที่โรงแรมได้ทันที

คราวนี้ สาริศาไม่ได้นั่งกับธนพัต แต่รีบขึ้นรถและไปนั่งของเมย์ ธนพัตเห็นแล้วก็ต้องนั่งหลังรถ

ระหว่างทางไปโรงแรม มองวิวระหว่างทาง ทุกคนก็ส่งเสียงชื่นชมออกมา บาหลีสมฉายา "เกาะมรกต" จริงๆ วิวสวยมากเลย!

“ดูสิ พี่ริศา ทะเลตรงนั้นเป็นสีฟ้าจริงๆ หาดทรายก็ขาวมาก ถ้าเหยียบเท้าเปล่าลงไปก็คงจะสบาย เพลิดเพลินมากเลยเนอะ” เมย์พูดด้วยสายตาที่โหยหา

สาริศายิ้มแหยๆ มองย้อนกลับไปที่หาดไกลๆ

เหตุผลที่เธอชอบบาหลีมากก็เพราะหาดทราย ทะเล และแสงแดด เพียงแค่มองจากระยะไกลก็สามารถให้พลังแก่ผู้คนในการชำระจิตใจให้บริสุทธิ์และละทิ้งปัญหาทั้งหมดได้

เมื่อมองดูรอยยิ้มที่มุมปากของสาริศาจากด้านหลัง ธนพัตก็ยิ้มเช่นกัน เขาจำได้ว่าเธอเคยบอกกับตัวเองว่า ที่ที่จะไปเที่ยว ต้องมีทะเล เพราะเธอชอบที่สุด

ตอนนั้นยังคุยกันอีกว่า ถ้ามีเวลาจะไปเที่ยวไหนกันดี ไม่คิดเลยว่าจะไม่มีโอกาสแล้ว

เหตุผลที่เขาเลือกเดินทางมาเกาะครั้งนี้ก็เพื่อชดเชยความเสียใจระหว่างพวกเขา ไม่ว่าสาริศาจะรู้ถึงเจตนาของเขาหรือไม่ ธนพัตก็พอใจมากเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอแบบนี้

หลังจากมาถึงโรงแรมแล้ว มองดูการตกแต่งที่ยอดเยี่ยม ทุกคนก็แอบรู้สึกว่าบอสรวยแล้วยังใจกว้างอีกด้วย ขอบคุณบรรณาธิการใหญ่จริงๆ มาเที่ยวครั้งนี้คุ้มมาก

เมื่อตอนเลือกห้อง พนักงานในสำนักพิมพ์แชร์ห้องกัน มีเพียงธนพัตและสาริศาเท่านั้นที่นอนห้องเดี่ยว แต่ยังไงซะ คนหนึ่งเป็นบรรณาธิการใหญ่และอีกคนก็เป็นเจ้านาย ก็เป็นปกติที่ทุกคนจะไม่ว่าอะไร

หลังจากที่ทุกคนแบ่งห้องเรียบร้อยแล้ว ธนพัตก็เดินไปที่สาริศาแล้วพูดว่า "ริศา ยังไงก็แบ่งห้องเรียบร้อยแล้ว พาทุกคนขึ้นไปก่อนเถอะ ผมยังมีธุระต้องจัดการ เดี๋ยวจะโทรหาชรัณแล้วขึ้นไปทีหลัง กำหนดการเดินทางเดี๋ยวจะมีไกด์มาบอกทีหลัง"

"ได้ค่ะ" สาริศาพยักหน้า ยังคงเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนเครื่องบิน ไม่กล้ามองตรงไปยังธนพัต "คุณไปทำงานเถอะค่ะ ฉันจะแจ้งให้ทุกคนทราบเอง"

"ก็" ธนพัตหันไปมอง แล้วก็เดินออกมา

เดินมาหน้าทุกคน สาริศาพูดสิ่งที่ธนพัตบอกให้ทุกคนฟัง “ทุกคนไปพักผ่อนกันก่อน เดี๋ยวไกด์จะแจ้งเวลาให้ทราบทีหลัง”

ได้ยินแบบนั้นทุกคนก็ “โอเคค่า/ครับ” แล้วก็ไปที่ห้องของตนพร้อมกระเป๋าเดินทาง สาริศาก็ขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับสัมภาระและกุญแจห้อง

ตอนนั้นเอง จู่ๆ พนักงานก็เข้ามาหยิบกระเป๋าจากมือเธอ แล้วพูดภาษาไทยอย่างคล่องแคล่วว่า “ผมช่วยถือกระเป๋าไปที่ห้องนะครับ”

“คุณเป็นคนไทยเหรอคะ” สาริศาแปลกใจ

“ผมเป็นคนไทย แต่มาทำงานที่นี่มาสองปีแล้ว” พนักงานตอบพร้อมกับถือกระเป๋าของสาริศาขึ้นลิฟต์

สาริศารีบตามไป "จริง ๆ ฉันทำเองได้ รบกวนนายแย่เลย"

"ไม่รบกวนครับ คุณผู้ชายให้ทิปผมแล้ว" พนักงานตอบด้วยรอยยิ้ม แถมยังให้เยอะด้วย วันนี้ไม่เลวเลย

ได้ยินคำพูดของพนักงาน สาริศาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คุณผู้ชายหรอ ธนพัตหรอ