บทที่ 449 ร้อน

อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านของกันยา พอเห็นสาริศากลับไปแล้ว พชิราก็ไม่มีความอดทนที่จะอยู่ที่นี่ต่ออีก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาแม่บ้านที่บ้าน ให้มารับเธอกลับทันที

พอได้ยินว่าพชิรากำลังจะกลับแล้ว กันยาก็รู้สึกไม่อยากให้กลับ “หนูเพชร ร่างกายของหนูไม่ค่อยแข็งแรง หนูน่าจะอยู่ที่นี่กับน้าสักช่วง หนูอยู่คนเดียวน้าเป็นห่วงจริงๆ”

ในเมื่อสาริศากับธนพัตไม่ได้อยู่ที่นี่ พชิราก็ขี้เกียจที่จะแสร้งทำเป็นสนิทสนมกับกันยาอีก เธอตอบอย่างอารมณ์เสีย “ฉันดูแลตัวเองได้ คุณไม่จำเป็นต้องทำมาเป็นห่วง”

“หนูเพชร นี่หนู…” กันยารู้สึกตกใจเล็กน้อยพอได้ยินพชิราพูดกับตัวเองแบบนี้ ก่อนหน้านี้เธอเรียกตนเองว่าคุณน้ากันยาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ตอนนี้กลับทำท่าทีแบบนี้กับตนเอง?

“ฉันทำไม?” พอเห็นสีหน้าตกใจของกันยา พชิราก็ยกยิ้มที่ดูถูก เธอนึกว่าตนเองคิดว่าเธอเป็นแม่จริงๆ อย่างนั้นเหรอ? จะยกย่องตัวเองเกินไปหรือเปล่า อยากเป็นแม่ของพชิราคนนี้ เธอคู่ควรหรือไง!

“เอาล่ะ ฉันยังมีธุระต้องทำ ไปก่อนล่ะ” เธอไม่อยากเจอผู้หญิงที่รังเกียจคนนี้อีก พชิราทิ้งคำพูดที่เย็นชาไว้ แล้วหันกลับเตรียมจะจากไป

กันยารีบเดินไปขวางหน้าพชิราไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปขวาง แล้วทำท่าทางเหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นถามยังไง สีหน้าของเธอดูลำบากใจมาก

“มีอะไร?” พชิรามองเธอด้วยสีหน้ารำคาญใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเรื่องมากขนาดนี้?

“หนูเพชร หนู... เมื่อตะกี้หนูทำอะไรกับริศา?” หลังจากลังเลอยู่สักพัก กันยาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

ก่อนหน้านี้ที่โต๊ะอาหารค่ำเธอมองหน้าพชิราอยู่ตลอด แต่ตอนที่สาริศากำลังคีบเนื้อตุ๋นขึ้นมาทาน เธอเห็นดวงตาของพชิราเปร่งประกายและเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมาอย่างชัดเจน ท่าทางของเธอดูตื่นเต้นดีใจมาก

แต่ว่าริศากินแค่เนื้อตุ๋นท่านั้น เธอจะตื่นเต้นทำไมกัน? มันต้องมีอะไรที่ตนเองไม่รู้แน่ๆ

พอนึกถึงตอนที่พชิราเอ่ยปากขอช่วยทำอาหาร กันยาก็เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างขึ้นมา เธอได้แต่หวังว่าเรื่องราวจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้

พอได้ยินคำถามของกันยา พชิราก็เหมือนจะตกใจเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะละเอียดถึงขนาดนี้ เธอคิดว่าเธอแอบทำได้แนบเนียนที่สุดแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังสังเกตเห็นจนได้

พชิราพูดด้วยสีหน้าเรียบสงบ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร เมื่อตะกี้ทุกคนก็ทานอาหารร่วมกัน ฉันจะทำอะไรกับเธอได้ยังไง”

“แล้วทำไมหนูถึงมองริศาด้วยสายตาแบบนั้นตอนที่ริศากำลังทานเนื้อตุ๋น?” กันยารีบเดินไปที่รถเข็นของพชิรา แล้วนั่งลง “หนูเพชร บอกความจริงกับน้า หนูวางยาอะไรลงไปในเนื้อตุ๋นที่ริศาทานใช่ไหม หนูคิดจะทำอะไรริศากันแน่?”

พอเห็นว่าเรื่องที่ตนเองทำถูกเปิดเผย ดวงตาของพชิราก็เริ่มดุร้าย และไม่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงอีกต่อไป “ใช่ ฉันวางยาลงไปเอง ทำไม รู้สึกสงสารลูกสาวของคุณ? แล้วคิดจะเปิดโปงความผิดหรือไง มันก็สมแล้วที่เลี้ยงดูมาจนโต ในสถานการณ์วิกฤตคุณก็คิดจะเข้าข้างเธอใช่ไหม เพื่อเธอคุณคิดจะทำร้ายฉันใช่ไหม”