บทที่ 456 ซ้อนแผน

“อ๊ะ!” พอเห็นว่าสาริศาตื่นแล้ว พชิราก็สะดุ้งตกใจแล้วเลื่อนรถเข็นถอยหลัง “แกตื่นมาได้ยังไง ไม่ใช่สลบไปแล้วเหรอ”

“ต้องขอโทษที่ทำให้แกผิดหวังนะ” สาริศามองหน้าพชิราอย่างโกรธเคือง แล้วกัดฟันกัดฟันพูดออกมาทีละคำ

“ออสติน นี่มันยังไงกันแน่ นายไม่ใช่ว่ายืนยันว่ามันหมดสติไปแล้วเหรอ?” พชิราหันหน้าไปมองและตะโกนถามออสติน “นายมัวยืนทำอะไรอยู่ รีบมาจับมันมัดไว้เร็วเข้าสิ!”

พอได้ยินคำพูดของพชิรา ออสตินก็ยกยิ้มเยาะ และยังยืนนิ่ง

“เร็วเข้าสิ คุณทำบ้าอะไรอยู่” พชิราไม่ทันมองสีหน้าของออสติน เธอรีบสั่งด้วยใบหน้าตื่นตระหนก แล้วผลักรถเข็นถอยห่างในขณะที่พูดไปด้วย ทำเหมือนกับว่าสาริศาเป็นโรคระบาด

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ พชิราคงไม่กลัวสาริศาขนาดนี้ เพราะเธอคิดว่า สาริศาไม่ใช่คนโง่ที่ตามแผนการคนอื่นไม่ทัน และถูกเธอหลอกจนหัวหมุน กลัวเธอ? ก็ตลกแล้ว

แต่เมื่อตะกี้เธอคิดว่าสาริศาหมดสติไปแล้ว ตอนนี้พอเห็นเธอลืมตาตื่นขึ้นมา อีกทั้งยังพูดใส่เธอเสียงดัง ผลที่ได้นั้น เหมือนกับเห็นคนตายแล้วฟื้น ไม่ตกใจก็บ้าแล้ว

พอเห็นออสตินยังคงไม่เคลื่อนไหว พชิราก็หันกลับไปมองเขา กลับพบว่าเขากำลังมองเธอด้วยท่าทางสะใจ และมีรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะเดาได้

ไม่ใช่สิ มันผิดปกติ! ท่าทางของออสตินหมายความว่ายังไง หรือว่า ในที่สุดพชิราก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เธอขยับรถเข็นของเธอกลับ แล้วพยายามเคลื่อนไปที่ประตู

แต่ทันทีที่เธอขยับตัว เธอก็รู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงขึ้นมา ร่างกายของเธออ่อนแรงลงช้าๆ จนสุดท้ายก็ไม่มีเรี่ยวแรงอีกเลย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พชิราเริ่มร้อนรน เธอตะโกนใส่ออสตินกับสาริศา “พวกแกทำอะไรกับฉัน!? ทำไมฉันถึง...”

“ทำไมถึงรู้สึกเวียนหัว และไม่มีแรงใช่ไหม” สาริศาพูดต่อคำพูดของเธอ และลุกขึ้นมาจากโซฟา

“ทำไมคะ? มีแค่แกที่มีสิทธิ์วางยาคนอื่น คนอื่นไม่มีสิทธิ์วางยาแกกลับหรือไง แต่แกไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ชั่วร้ายเหมือนแก ยาชนิดนี้แค่ทำให้ร่างกายของแกไร้เรี่ยวแรงเท่านั้น ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เพราะว่า”

น้ำเสียงของสาริศาเข้มขึ้น ดวงตาเริ่มเย็นชา “มีบางเรื่อง ฉันอยากให้แกพูดออกมาเอง!”

ตนเองถูกวางยาแล้วอย่างนั้นเหรอ? พอได้ยินแบบนี้ พชิราก็ตกตะลึงเล็กน้อย มันเป็นไปได้ยังไงกัน? ตนเองถูกวางยาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลย

พชิราพยายามนึกย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ก่อนจะนึกถึงตอนอยู่บนรถ แล้วออสตินยื่นขวดน้ำให้เธอ หรือว่าน้ำขวดนั้นจะมีปัญหา?

พชิรามองไปที่ออสตินอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะตะโกนออกมาสุดเสียง “น้ำที่นายให้ฉันดื่มมียาอยู่ข้างใน? นี่นายร่วมมือกับมันมาทำร้ายฉัน! ทำไมคะ ไหนนายบอกว่านายไม่ได้ชอบมันแล้วไง?”

“ถ้าผมไม่พูดแบบนั้นคุณจะเชื่อใจผมได้ยังไง” ออสตินเดินไปที่ใกล้พชิรา แล้วโน้มตัวลงไปพูด “พชิรา ฉันชอบริศาจากใจจริง แน่นอนว่าต้องไม่ร่วมมือกับแกทำร้ายเธอ ที่ฉันพูดแบบนั้น ก็เพื่อให้แกหายสงสัยฉันเท่านั้นเอง”

“หมายความว่านายกับมันไม่ได้มีอะไรกัน เมื่อตะกี้ก็ไม่ได้วางยามัน ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อหลอกฉัน นายหลอกฉัน ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้มีดีอะไร ทำไมนายถึงช่วยมัน ทำไมพวกคุณทุกคนถึงได้ช่วยมัน!”

พชิราตะโกนใส่ออสติน ในใจไม่สามารถยอมรับความจริงของเรื่องนี้ได้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้? คนที่ถูกปั่นหัวเล่นทำไมถึงกลายเป็นเธอไปได้?