บทที่ 462 เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง

เธอถูกคำพูดของธนพัตทำเอาตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในใจของพชิราเต็มไปด้วยความกลัว เพราะเธอคบกับธนพัตมานานหลายปี เธอรู้ว่าเรื่องในครั้งนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา เกรงว่าเขาคงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่

เธอตัวสั่นงันงก กัดริมฝีปากแน่นพลางกลืนน้ำลายลงคอ พชิราพูดขึ้นว่า “บุรินทร์รับปากกับฉัน และยังให้ฉันคิดหาวิธีพาคุณออกไปที่ไกล ๆ แล้วเขาก็เป็นคนหาคนมาลักพาตัวคุณไป”

พชิราเงยหน้าขึ้นมองธนพัต สีหน้าเต็มไปด้วยความประหม่า “ตอนเราสองคนออกไปเที่ยวในครั้งนั้น ที่จริงบุรินทร์ส่งคนมาติดตามพวกเราตลอด ก่อนที่จะหาโอกาสลงมือ”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ มือของธนพัตก็กำหมัดแน่นจนส่งเสียงออกมา เขายังคงจำได้ว่าตอนนั้นอารมณ์ของพชิราดูไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ แต่พอเขาถาม เธอก็ยังยืนกรานไม่ยอมพูดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ต่อมาเธอก็บอกว่าเธออารมณ์ไม่ดี อยากจะออกไปเที่ยวเล่นสักหน่อย แล้วเขาก็ตอบตกลงทันที วันนั้นเขาขับรถพาเธอไปแถวชานเมืองด้วยกัน

แต่กลับกลายเป็นว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่แผนที่รอให้เขากระโดดไปติดกับดักก็เท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงนั้น สาริศาก้มหน้าลงมองมือของธนพัต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือตกใจ มือของเขายังคงสั่นเทาเล็กน้อย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เอื้อมมือไปกุมมือเขาเอาไว้

เวลาผ่านไปหลายปี ตอนนี้พึ่งจะมารู้เบื้องหลังความจริงของเรื่องราวทั้งหมด แถมยังถูกคนที่ตัวเองไว้ใจที่สุดในตอนนั้นทรยศและทำร้าย ตอนนี้เขาคงจะรู้สึกแย่มากสินะ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในมือ ร่างกายของธนพัตที่เอาแต่ตึงเครียดอยู่ตลอดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด เมื่อหันไปเห็นความกังวลบนใบหน้าของสาริศา เขาก็รีบสงบอารมณ์ของตัวเองลงทันที ก่อนจะจับมือเธอไว้ พลางแสดงสีหน้าบอกให้เธอวางใจ

เมื่อมองมือสองมือที่จับประสานกันอยู่ตรงหน้า แววตาของออสตินหม่นหมองลงเล็กน้อย ส่วนพชิราที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพูดกลับมองไม่เห็นการกระทำของทั้งสองคน และยังคงอธิบายเหตุการณ์ในปีนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“แล้วเรื่องหลังจากนั้นคุณก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คนของบุรินทร์โปะยาสลบให้พวกเราทั้งสองคนก่อน แล้วก็จับเราสองคนมัดผูกติดกันแล้วเอาไปขังไว้ในโกดังร้าง” หลังจากพูดจบ พชิราก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ธนพัตอย่างละอาย แต่กลับไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอจะเป็นมือของทั้งสองที่ประสานกันไว้แน่น

ความหวาดกลัวในแววตาถูกแทนที่ด้วยความหึงหวง พชิราเปลี่ยนอารมณ์ความกลัวเป็นความโกรธ เธอวางแผนมานานกว่าหลายปี คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับถูกคนอื่นแย่งไปซะได้

เมื่อเห็นสีหน้าของพชิราที่เปลี่ยนไป สาริศาก็ตระหนักขึ้นได้ว่าแบบนี้ไม่เหมาะสม จึงรีบร้อนดึงมือออกจากมือของธนพัตที่กุมเอาไว้ หลังจากปรับสีหน้าท่าทางแล้ว สาริศาก็เอ่ยปากถามอีกว่า “เมื่อห้าปีก่อนฉันเคยตรวจสอบเรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน ข้อมูลที่พบบ่งบอกว่าเธอหนีออกมาจากกองเพลิงเองคนเดียว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

เมื่อได้ยินคำถามของสาริศา ความแค้นเคืองในใจของพชิรายิ่งปะทุรุนแรงขึ้น จงใจถามซะละเอียดขนาดนี้ เพราะต้องการทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับธนพัตให้สิ้นซากไปเลยใช่ไหม

แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของธนพัต พชิราก็รู้ทันทีว่าเธอจำเป็นต้องตอบคำถาม “ฉัน ...ตอนนั้นฉันไม่ได้โดนยาสลบ ฉันยังรู้สึกมีสติดี คนที่บุรินทร์หามาพวกนั้นแค่แกล้งมัดฉัน ดังนั้นฉันก็เลยแกะเชือกแล้วก็หนีออกมา"

"แล้วเธอก็ทิ้งธนพัตไว้ที่นั่นคนเดียว!" คำตอบของพชิราทำให้สาริศาทั้งตกใจทั้งโมโห "เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา เธอไม่รู้เหรอว่าการที่ทิ้งเขาไว้ที่นั่นมันอันตรายมากแค่ไหน เธอต้องการจะฆ่าเขาให้ตายชัด ๆ"