บทที่ 475 การประณามจากความรู้สึกผิด

หลังจากหาที่ตั้งได้แล้ว สาริศารีบหยิบกระเป๋าของเธอและวิ่งออกไปที่ประตู เธอต้องรีบหาเงิน ช้าไปแค่นาทีเดียวธีร์ก็จะยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น

ชัชวาลรั้งสาริศาเอ่ไว้พลางพูดว่า “ริศา เธอจะไปคนเดียวไม่ได้นะ ถ้าไอ้คนที่ลักพาตัวไปมันไม่รักษาคำพูด แล้วลักพาตัวเธอไปด้วยอีกคนล่ะ”

“แต่พวกมันบอกว่าถ้าเห็นคนอื่นนอกเหนือจากฉัน พวกมันจะฆ่าธีร์ ฉันจะเสี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้!” สาริศาเครียดมาก ลูกชายคือชีวิตของเธอ เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เธอจะไม่ยอมสูญเสียเขาไปอย่างเด็ดขาด

และเธอก็ไม่คิดจะให้ธนพัตไปด้วยกันกับเธอด้วย เงินสิบล้านเธอพอจะหาได้ ถ้าให้ธนพัตรู้ว่าเขามีลูกชายอยู่ เขาจะต้องไม่มีทางละทิ้งสิทธิ์การเลี้ยงดูแน่

เมื่อได้ยินสาริศาพูดแบบนั้น ชัชวาลไม่รู้จะทำยังไงดี เขาคิดเหมือนสาริศาที่ไม่สามารถเอาธีร์เข้ามาเสี่ยงกับเรื่องนี้ได้ แต่ถ้าจะให้สาริศาไปคนเดียวเขาไม่สบายใจจริง ๆ

สาริศาไม่มีเวลามาคิดมากเรื่องนี้ เธอสะบัดตัวจนหลุดจากมือของชัชวาลก่อนจะรีบวิ่งออกไป สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการตามหาลูกชายของเธอ เรื่องอื่นเธอไม่อยากจะสนใจอีกแล้ว

ทันทีที่วิ่งออกไปถึงหน้าบ้าน สาริศาก็ถูกธนพัตที่ยืนรออยู่ตรงนั้นตลอดรั้งเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของสาริศา ใบหน้าของธนพัตก็เต็มไปด้วยความกังวล “เป็นอะไรไปริศา ทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ถอยไป! ตอนนี้ฉันรีบมาก ไม่มีเวลามาคุยกับคุณ” เธอผลักธนพัตออก สาริศาวิ่งตรงไปข้างหน้าแต่ก็ถูกธนพัตวิ่งตามมาขวางเธอเอาไว้อีกครั้ง

“ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไร!? ฉันกำลังรีบไปธนาคาร คุณอย่ามารั้งฉันมันเสียเวลา!” สาริศาพยายามสะบัดมือธนพัต พลางตะคอกใส่เขาทั้งน้ำตา

เมื่อเห็นสาริศาร้องไห้กระวนกระวายแบบนี้ ธนพัตก็สามารถเดาได้ว่าเธอคงจะมีเรื่องร้อนใจจริง ๆ เพียงแต่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกเขา?

เมื่อรู้ว่าถามไปก็ไม่ได้คำถาม ธนพัตจึงไม่ได้ไล่ถามต่อว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาดึงสาริศาไปที่รถของตัวเอง “ขึ้นรถ ฉันจะไปส่งเธอที่ธนาคารเดี๋ยวนี้”

สาริศาในตอนนี้กำลังรีบร้อนจะไปธนาคารเพื่อกดเงินออกมาช่วยธีร์ เธอจึงไม่คิดจะยื้อแย่งอะไรกับธนพัตต่อ จึงเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งทันที

“ริศา!” ทันใดนั้น ชัชวาลก็ไล่ตามมา การที่ให้สาริศาไปที่ไกล ๆ แบบนั้นเพื่อช่วยธีร์เพียงลำพังเขาไม่วางใจจริง ๆ

เขาเหลือบมองธนพัต เขารู้ว่าสาริศาไม่อยากให้ธนพัตรู้ถึงตัวตนของธีร์ ดังนั้นชัชวาลจึงพูดกับเธออย่างคลุมเครือ “ให้ฉันไปกับเธอดีกว่า ฉันจะแอบตามเธอไปอย่างลับ ๆ แบบนี้เผื่อมีอันตรายอะไร ฉันจะได้ไปช่วยเธอทัน พี่ให้เธอไปคนเดียวไม่ได้จริง ๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของชัชวาล ธนพัตก็ยิ่งกังวลมากกว่าเดิม เขาหันมองสาริศาและถามอย่างกังวลว่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอจะไปทำอะไรคนเดียว! ทำไมถึงมีอันตราย?”

สาริศาหันไปพูดกับชัชวาล และไม่สนใจคำถามของธนพัต “พี่ เพื่อรับประกันความปลอดภัย พี่อย่าตามฉันไปเลยจะดีกว่านะ ฉันกลัวว่าพวกมันจะ…”

เมื่อตระหนักได้ว่าธนพัตนั่งอยู่ข้าง ๆ สาริศาจึงชะงักไปเล็กน้อย เพื่อปิดบังสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดออกมา แต่เมื่อครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพื่อความปลอดภัยของธีร์ สาริศาจึงพูดต่อไปว่า “หรือไม่อย่างนั้น พี่ช่วยพาคนแอบสืบเรื่องนี้อย่างลับ ๆ ที ว่าคนพวกนั้นเป็นใครมาจากไหน และพวกเราจะติดต่อกันตลอดเวลา ถ้ามีอันตรายอะไรจริง ๆ ฉันจะโทรบอกตำแหน่งของฉันให้พี่รู้ทันที”

หลังจากครุ่นคิดในสิ่งที่สาริศาพูดแล้ว ชัชวาลก็พยักหน้าตกลง “ได้ เธอรับปากพี่นะ ว่าถ้ามีเรื่องผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ต้องโทรหาพี่ทันที”