บทที่ 496 พชิราหนีไปแล้ว

ในขณะที่พชิรากำลังเพ้อฝันถึงเรื่องนี้อยู่คนเดียวลำพัง เธอก็ได้ยินเสียงประกาศให้ผู้โดยสารเตรียมพร้อมขึ้นเครื่องดังมาจากห้องโถงนั่งรอ

“ผู้โดยสารที่ต้องการจะเดินทางไปฝรั่งเศสโปรดทราบ: เที่ยวบินที่คุณกำลังจะออกเดินทาง โปรดนำสัมภาระของคุณ พร้อมแสดงตั๋วขึ้นเครื่อง แล้วขึ้นเครื่องจากประตูขาออกที่สาม ขอให้ทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ขอบคุณค่ะ!”

พอได้ยินประกาศนี้ พชิราก็รู้ว่าเธอจะต้องไปแล้ว

และต้องบังคับใจตัวเอง และทำให้พชิราไม่มีความกล้าที่จะแค้นเคืองสาริศาเหมือนก่อนหน้านี้อีก ได้เดินตรงไปที่จุดตรวจตามคนอื่นไป

หลังจากรถเข็นผ่านจุดตรวจความปลอดภัยแล้ว พชิราก็มองไปที่ทางเดินที่รถเข็นของเธอเพิ่งข้ามไป ในใจรู้สึกทำใจไม่ได้

เธอจ้องมองทางเดินอยู่นาน แล้วน้ำตาก็ไหลลงมา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ไม่ว่าจะทำใจไม่ได้แค่ไหน เธอก็ไม่สามารถร้องไห้ในสถานที่ที่ต่อสู้กับสาริศาได้ ตนเองต่างหากที่เป็นผู้ชนะ

พอคิดได้แบบนี้ พชิราก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องต้องทำใจไม่ได้อะไร ก็แค่เดินทางออกจากประเทศบ้านเกิดก็เท่านั้นเอง

คำพูดหนึ่งพูดไว้ว่า การจากไป ก็เพื่อจะกลับมาพบกันในวันที่ดีกว่า

ครั้งนี้ เธอพชิราคนนี้ต้องทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง ก็เพื่อจะทำให้ตัวเองดีขึ้น โดดเด่นขึ้น แบบนี้ถึงจะมีสิทธิ์ที่จะต่อสู้กับสาริศาได้!

แต่เธอเพิ่งจะขึ้นเครื่องบินไป ก็ถูกแอร์โฮสเตสบนเครื่องบินหยุดไว้ทันที

“คุณคะ ขอโทษด้วยนะคะ แต่ตั๋วเครื่องบินของคุณมีปัญหาค่ะ”

“อะไรนะ!?” พชิราตื่นตกใจ

เธอซื้อตั๋วลดราคา จะให้ทำยังไงได้ เธอในตอนนี้ไม่สามารถซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสราคาแพงได้แล้ว หรือว่าตั๋วที่ซื้อทางออนไลน์จะมีปัญหาจริงๆ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว เธอเห็นพวกแอร์โฮสเตสคุยกันอยู่นาน สุดท้ายก็บอกเธออย่างมีมารยาทว่า “คุณผู้หญิงคะ ตั๋วของคุณมีปัญหาจริงๆ ต้องขอโทษด้วยค่ะที่เราไม่สามารถให้คุณขึ้นเครื่องได้”

พชิรานั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าซีดเผือด

เธอต้องหนีไปจากที่นี่ ถ้าเธอไม่หนีไป ไม่รู้ว่าสาริศากับธนพัตจะทรมานเธอยังไงบ้าง ตอนนี้เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ดังนั้นเธอต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้!

ในขณะที่ตื่นตระหนก เธอจึงรีบดูเงินที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว

ด้วยเงินในตอนนี้ เธอไม่สามารถไปยุโรปได้แล้ว และเธอก็ไม่มีวีซ่าของประเทศอื่นด้วย ดังนั้นเธอจึงสามารถไปได้แค่ประเทศใกล้เคียงที่ไม่ต้องใช้วีซ่าเท่านั้น

สุดท้าย เธอจึงเลือกเดินทางไปที่ฮานอยในเวียดนามด้วยสายการบินราคาประหยัดแทน

พอนั่งบนสายการบินราคาประหยัด แล้วเห็นคนนั่งแออัดไปหมด เธอก็หน้าซีดไปทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนั่งเครื่องบินลักษณะนี้

ขาของเธอไม่สะดวก แต่พนักงานในเครื่องบินกลับไม่สนใจเธอ หลังจากที่เธอพยายามนั่งลงอย่างลำบาก พยายามอดทนต่อกลิ่นเหม็นของคนข้างๆ และบังคับตัวเองให้หลับตาพักผ่อน

เธอเหนื่อยมากจริงๆ จึงนอนหลับไปอย่างรวดเร็ว

เธอฝันว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ที่เวียดนามอย่างสบาย มีผู้ชายมาหลงรักมากมาย และเพื่อให้เธอตอบรับความรู้สึกของพวกเขา ทุกคนต่างก็เต็มใจที่จะเป็นทาสเธอ

บางคนถึงกับเรียกตนเองว่านางฟ้า เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยเท่าตนเองมาก่อน

เธอยังฝันว่าขาของเธอหายดีแล้ว และกำลังเดินไปบนพรมแดงอย่างดีใจอีกครั้ง พร้อมกับสวมชุดราตรีที่แสนสวยและสง่างาม เดินผ่านห้องโถงสีทองที่ส่องประกายระยิบระยับ

ราวกับว่าเธอได้กลายเป็นเจ้าหญิงที่ทุกคนจับตามอง กำลังรับความเคารพรักจากทุกคน