บทที่ 559 ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว

“ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว” สาริศายกผ้าห่มของธนพัตขึ้น แล้วก็ตกตะลึงเมื่อเห็นธนพัตนอนแก้ผ้าอยู่

“มีอะไรเหรอ ไม่เคยเห็นหรือไง” ธนพัตเลิกคิ้วมองดูปฏิกิริยาของสาริศา

สาริศากลอกตา แล้วลุกขึ้นนั่งแต่งตัว แล้วจะไปล้างหน้าล้างตา

เมื่อทั้งสองลงบันไดไป ธีร์ก็ถึงเวลาพักแล้ว เขานั่งอยู่บนโซฟามองดูสาริศากับธนพัต

“ทำไมพ่อกับแม่ตื่นสายจัง”

ในความเข้าใจของธีร์ สาริศาต้องไปทำงานทุกวันแล้วก็ไม่เคยสาย

แต่ทำไมวันนี้ถึงนอนจนตอนบ่าย

ธีร์ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ด้วยตัวเอง เขาจึงถามทั้งสองคนตรงๆ

สาริศาชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปที่ธนพัต ส่งสัญญาณให้ธนพัตตอบคำถามนี้

“เพราะเมื่อคืนเรามีเรื่องต้องทำ ก็เลยนอนดึก” ธนพัตมองธีร์แล้วพูดคำนั้นออกไป

เมื่อสาริศาได้ยินแบบนั้นก็หันกลับมามองธนพัตอย่างเย็นชา

ธีร์เพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ธนพัตพูดเรื่องนี้กับธีร์แล้วหรอ

ธนพัตเหลือบมองสาริศาแล้วเดินไปที่โต๊ะทานข้าวพร้อมรอยยิ้ม

ปล่อยให้สาริศาอยู่ตรงนั้นคนเดียว ไม่รู้จะทำอะไร ทำได้แค่เดินไปทานอาหารกับธนพัต

ระหว่างทานข้าว สาริศาคิดว่า ยังไงธนพัตก็กลับมาแล้ว ทำไมพวกเขาไม่จดทะเบียนสมรสซะเลย

เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงเอ่ยปากพูดกับธนพัต “เราจะไปจดทะเบียนกันตอนไหนดี”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ มือของธนพัตที่คีบอาหารอยู่ก็หยุดลง มองไปที่สาริศาแล้วพูด “เดี๋ยวก่อน ช่วงนี้ผมยังมีเรื่องที่ต้องทำ"

"ทำไมกัน! จดทะเบียนจะใช้เวลานานแค่ไหนเชียว” สาริศาขมวดคิ้ว

ทำไมพอพูดถึงเรื่องจดทะเบียนท่าทีของธนพัตก็เปลี่ยนไปเลย แม้ว่าจะยังเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงและการทำสิ่งต่างๆ ก็เหมือนเดิม

แต่ว่าสาริศาที่เป็นคนอ่อนไหวง่าย ก็ยังรู้สึกได้ของความเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่สาริศาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป แค่รอคำตอบจากธนพัต

“อย่าเซ้าซี้สิ ผมให้บ้านกับคุณแน่ แต่ตอนนี้ผมยุ่งมากจริงๆ รออีกหน่อยได้ไหม อีกอย่าง ผมอยากจัดงานแต่งงานที่ลืมไม่ลงให้กับคุณ นี่เป็นความฝันของผู้หญิงทุกคน แต่ผมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย”

ธนพัตพูดไปตามความจริง ทำให้สาริศาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

สาริศานึกว่าธนพัตไม่อยากจดทะเบียนกับตน หรือมีเหตุผลที่ไม่อยากจะจดทะเบียนกับเธอ

ไม่คิดเลยว่าธนพัตก็แค่อยากจะให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น

สาริศาเข้าใจ แต่ก็ยังทำเหมือนไม่พอใจธนพัต

“เชอะ ฉันจะคอยดูว่าคุณจะเตรียมงานแต่งแบบไหนให้ฉัน”

“ได้”

แม้ว่าน้ำเสียงของสาริศาจะยังดูไม่พอใจ ธนพัตก็รู้ว่าเธอใจอ่อนแล้ว

เขาก็เลยยิ้มแล้วไม่พูดอะไร

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปบริษัท คุณจะไปทำงานหรืออยู่บ้าน” ธนพัตจะไปจัดการเรื่องนิดหน่อยที่บริษัท เขาถามดูว่าสาริศาจะทำอะไรตอนนี้

“ฉัน...อยู่บ้านละกัน” สาริศามองดูเวลา ใกล้เลิกงานแล้ว ไปถึงแล้วก็ต้องกลับบ้าน ไม่มีประโยชน์

“โอเค งั้นคุณอยู่บ้านเดี๋ยวนะ ผมไปล่ะ”

ธนพัตลูบหัวของสาริศาที่หวีเรียบร้อยแล้ว มองดูผมยุ่งๆ แล้วจากไปอย่างมีความสุข

สาริศาดุธนพัตจากด้านหลัง แล้วกลอกตาให้ธนพัต

พอสาริศาอยู่บ้านก็ขี้เกียจขึ้นมา

เธอไม่สนใจที่จะหวีผมยุ่งที่ธนพัตทำไว้เมื่อกี้ กลับไปหาหนังสือมา นั่งลงบนเตียง แล้วก็อ่านอยู่คนเดียว

ที่บ้านมีแต่แม่บ้าน ธีร์ และคุณครู บ้านจึงเงียบสงบเหมาะแก่การอ่านหนังสือมาก

สาริศาอ่านไปอ่านมาก็ตกอยู่ในภวังค์ โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธนพัตกลับมาเมื่อไร

“ริศา” ธนพัตเรียกสาริศา แล้วมองมาที่สาริศาอย่างครุ่นคิด