บทที่ 564 ตัวคุณรู้ดี

“โอเค งั้นคุณนั่งอยู่ตรงนี้สักพัก เดี๋ยวผมมา”

ธนพัตเห็นว่ามีคนอยู่ตรงนั้น ตั้งใจว่าจะไปคุย ได้แต่ให้สาริศารออยู่ที่นี่คนเดียว

“ถ้าเบื่อก็ไปเดินเล่นนะ”

ธนพัตรู้ว่าสาริศาอยู่ตรงนี้คนเดียวต้องเบื่อแน่ ดังนั้นจึงปล่อยให้เธอไปเดินเล่นเป็นการส่วนตัว

ที่นี่ไม่มีใครคุยกับสาริศาได้ ปล่อยให้เธอไปเดินเล่นจะดีกว่า มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อยู่แล้ว

“โอเค”

สาริศาคิดว่าเธอก็เบื่ออยู่แล้ว ไปเดินเล่นหน่อยก็ดี จึงเดินแยกจากธนพัต คนหนึ่งไปทางทิศตะวันออก และอีกคนไปทางทิศตะวันตก

สาริศาไม่เคยมาที่นี่ และไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่ แต่ยังคงเดินไปตามทางโดยอาศัยความรู้สึกของตัวเอง

ทันใดนั้น เธอพบสิ่งหนึ่งที่ดูคล้ายกับกล่อง สาริศาอยากไปดูว่าข้างในมีอะไร

เพราะด้านนอกกล่องฝังด้วยทับทิม แม้ว่าจะไม่ใช่อัญมณีแท้ แต่ฝังเพชรพลอยด้วยความประณีตเช่นนั้น มันคงเป็นของสำคัญ

สาริศาก้าวเข้าไป ต้องการยื่นมือไปเปิด แต่ถูกเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งหยุดไว้

“ที่แท้สาริศาเป็นคนประเภทหยิบโดยไม่ถาม”

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย สาริศาจึงหันหน้าไปมองบุคคลที่มา

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าสวมชุดสีแดงฉูดฉาด การแต่งหน้าเข้มปกปิดจุดบกพร่องบนใบหน้าได้ไม่เพียงพอ ความเกลียดชังในดวงตาแสดงออกชัด

สาริศาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตนเคยไปทำให้ผู้หญิงตรงหน้าขุ่นเคืองด้วยเหรอ ถ้าไม่เคย แล้วทำไมเธอถึงเต็มไปด้วยความเกลียดชังตน

คำตอบของสาริศาคือไม่รู้

ในสมองของสาริศาไม่ปรากฏความทรงจำของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่เคยไปทำให้ขุ่นเคืองใดๆ

ถ้าเช่นนั้นผู้หญิงตรงหน้าคงไม่ชอบตน

“ถามหน่อยคุณเป็นใคร” ในเมื่ออีกฝ่ายปฏิบัติต่อตัวเองไม่ดี สาริศาจึงไม่จำเป็นต้องสุภาพ

แต่ก็ยังคงมีมารยาทพื้นฐานความเป็นคน ยังต้องนำการให้เกียรติที่ควรใช้มาใช้

“ดูเหมือนว่าสาริศาจะโง่เง่าจริงๆ ฉันคือดาราดังจันจิรา จุลกะ”

จันจิราจับๆ ผมที่ทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับงานเลี้ยงวันนี้อย่างเย่อหยิ่ง จากนั้นมองไปยังสาริศา

การดูถูกในสายตาทำให้สาริศาคิดว่าตัวเองได้ฆ่าทั้งครอบครัวของเธอ

จันจิรา จุลกะ? ไม่เคยได้ยินเลยจริงๆ

“ขอโทษที ฉันไม่ค่อยสนใจวงการบันเทิง” วันๆ สาริศาดูแต่ข่าวการเงินและเหตุการณ์ระดับประเทศ

ไม่มีเวลาดูเรื่องในวงการบันเทิง โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่รู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร

“เธอ...”

เดิมทีจันจิราต้องการได้รับสายตาริษยาของสาริศาหลังจากที่พูดจบ

แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักตัวเองเลย

“ฉันทำไม หรือว่าคุณจันจิราพูดติดอ่าง”

มองจันจิราอยู่นาน แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาเสียที จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอ่อนใจ

“นังสารเลว รู้ไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร” จันจิราโกรธมากจนพูดได้เพียงว่าพ่อของตัวเองเป็นใคร

“ไม่รู้”

สาริศากลอกตามองบน ทุกวันนี้คนเราจะยกเอาพ่อตัวเองออกมาทันทีที่เถียงไม่ได้หรือไง

สาริศาหมดคำจะพูดกับนิสัยแบบนี้ แค่มองจันจิราต่อ

“พ่อฉันเป็นประธานของKVK”

ที่แท้คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นลูกสาวของคฑาวุธ แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

“แล้วทำไมคุณไม่นามสกุลนิมิเวส แต่นามสกุลจุลกะล่ะ”

คำถามของสาริศากระทบถึงความภาคภูมิใจในตนเองของจันจิราโดยตรง ขณะที่กำลังจะตวัดมือตบสาริศา ก็ได้ยินเสียงของธนพัตกับคฑาวุธ