บทที่ 573 เหตุการณ์ในปีนั้น

“ความหมายของคุณคือ...” สาริศาเดาได้แล้วว่าในปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ

เห็นธนพัตพยักหน้า สาริศาพลันตะลึงงัน

“งั้นคุณตั้งใจจัดการยังไง” สาริศามองธนพัตพลางถาม

เพราะถึงอย่างไรธนพัตกับบุรินทร์ก็มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด หากโหดเหี้ยมเกินไป ก็อาจจะไม่ค่อยดี

แต่ธนพัตต้องการให้บุรินทร์รู้ถึงผลที่ตามมาของการทำเช่นนั้น

“ไปสถานีตำรวจ สืบหาความจริง ผลที่ออกมาจะเป็นโทษประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตก็ตามนั้น”

ตอนนี้ธนพัตรู้สิ่งหนึ่งแล้ว ถ้าเราไม่แค้นคนอื่น คนอื่นก็จะย้อนกลับมาทำลายครอบครัวของเรา

เคสในปีนั้นเป็นตัวอย่างที่ดี ธนพัตจะไม่ปล่อยให้เขาทำซ้ำซาก

“อืม แบบนี้ก็ดี”

สาริศาพยักหน้า รู้สึกว่าวิธีการของธนพัตเป็นมาตรการป้องกันอย่างแท้จริง และมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

“คุณมาที่นี่ทำไมเหรอ” ธนพัตเก็บทัศนคติที่โหดเหี้ยมเมื่อครู่ไป โอบกอดสาริศานั่งบนโซฟา และเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน

“ฉันมาบอกเรื่องบางอย่างกับคุณ”

สาริศาเห็นว่าวันนี้ธนพัตรู้เรื่องของบุรินทร์แล้ว เช่นนั้นถ้าเขารู้เรื่องของพชิรา เขาจะจัดการอย่างไร

สาริศาคิดครู่หนึ่งว่าควรจะพูดออกมาอย่างไร

“ขาของพชิรารักษาหายขาดที่เวียดนามแล้ว”

พูดประโยคนี้จบ ดวงตาของธนพัตก็ฉายแววแปลกไปเล็กน้อย แต่มันรวดเร็วเกินไปจนสาริศาไม่ทันสังเกต

“คุณรู้ได้ยังไง”

เรื่องนี้แม้แต่ธนพัตที่มีข้อมูลดียังไม่รู้เรื่องนี้ ทำไมสาริศาที่อยู่บ้านทั้งวันถึงรู้

“ที่จริงชรัณบอกฉันนานแล้วตั้งแต่ตอนที่คุณอยู่โรงพยาบาลยังไม่ฟื้น

วันนี้ฉันไปที่บ้านพักคนชราแล้วเห็นพชิราเดินอยู่ เลยรู้เรื่องนี้”

สาริศาตอบตามความจริงพร้อมกับมองธนพัต

“ในเมื่อคุณรู้อยู่แล้วว่าพชิราอยู่ที่ไหน ทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจล่ะ”

เพื่อจะได้รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปีนั้น ตำรวจได้ไล่ล่าพชิราด้วย แบบนี้จะได้ให้พชิรารับการลงโทษที่เธอสมควรได้รับ

“ฉันแค่กลับมาหารือกับคุณก่อนว่าควรทำยังไงเท่านั้น”

เวลานั้นสาริศาไม่ได้คิดอะไรมาก แค่อยากไปพิสูจน์ว่าขาของพชิราเป็นอย่างไรกันแน่

หลังจากที่รู้ความจริง จึงมาหาธนพัตเป็นคนแรก ในใจไหนเลยจะคิดอะไรมาก

“โอเค พรุ่งนี้เราไปจับพชิราส่งตำรวจกันเถอะ ฉันอยากดูพชิราถูกจับด้วยมือตัวเอง”

สาริศาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าควรปล่อยให้พชิราได้ถูกตัดสินโทษโดยเร็วที่สุด ถ้าพชิราทำอะไรแย่ๆ อีกครั้ง มันจะไม่เป็นการดีสำหรับพวกเขา

เพราะท้ายที่สุดแล้วคนชั่วมักอายุยืนเป็นพันปี

“โอเค”

ธนพัตครุ่นคิดครู่หนึ่ง พรุ่งนี้ไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ จึงพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของสาริศา

กลับถึงบ้าน ธีร์เห็นสาริศาก็รีบกระโดดเข้าหา

“ในที่สุดหม่ามี๊ก็กลับมาแล้ว ปะป๊าล่ะครับ” ธีร์ถามเมื่อเห็นว่าข้างหลังสาริศาไม่มีธนพัต

ธีร์ในตอนนี้ดูจะรักธนพัตมาก เป็นทัศนคติที่มีต่อธนพัตซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อสามเดือนก่อน

“ที่แท้ช่วงนี้เพราะปะป๊าต้องการปกป้องหม่าม๊า ถึงได้ใจร้ายกับหม่าม๊าสินะครับ งั้นธีร์ก็ตำหนิปะป๊าไปฟรีๆ เลยใช่ไหม”

อันที่จริง เมื่อสามเดือนก่อนตอนที่ธนพัตใช้วิธีแบบนั้นปกป้องหม่าม๊ากับเขา ใจธีร์ไม่รักธนพัตเลย

ธีร์รู้สึกว่าธนพัตปฏิบัติต่อสาริศาอย่างเลวร้ายเพื่อประโยชน์ของตัวเอง

ความจริงธีร์เห็นทุกอย่างที่ธนพัตทำกับสาริศา แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ตอนที่อยู่โรงพยาบาล ขณะที่สาริศากำลังคุยกับธนพัต ธีร์ได้ยินพอดีจึงรู้ความจริง

จากนั้นจึงร้องไห้ขอโทษธนพัต บอกว่าตนเองตำหนิเขาผิดไป