บทที่ 603 ไม่อาจให้อภัยได้

สาริศาลืมตา เห็นว่าธนพัตยังไม่ตื่นนอน จึงจ้องมองธนพัต ความจริงมาคิดดูอย่างละเอียดตอนนั้นธนพัตก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ก็แค่เลือกตัวเอง แต่เธอก็ยังไม่สามารถให้อภัยธนพัตได้ อาจจะเป็นเพราะปมนั้นที่อยู่ภายในใจ

“มองอะไรอยู่เหรอ” ธนพัตพลิกตัวขึ้นมากดสาริศาไว้ด้านล่าง จากนั้นมองสาริศา

ความจริงธนพัตสัมผัสได้ถึงสายตาที่สาริศามองมานานแล้ว แต่ไม่ได้ลืมตาเท่านั้นเอง ก็แค่อยากจะเซอร์ไพรส์สาริศาสักหน่อย

ตอนนี้สาริศาอยู่ใต้ร่างของตนเอง ธนพัตก็ยิ่งรู้สึกมีความสุข มองดูหญิงสาวตัวน้อยในอ้อมกอด เขารู้ว่าช่วงนี้เธอต้องรับความน้อยเนื้อต่ำใจมากมาย และรู้ว่าช่วงนี้ตนเองทำให้เธอต้องลำบากแล้ว

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ชีวิตก็มักจะเป็นเช่นนี้

“เปล่า” สาริศาส่ายหน้า จากนั้นธนพัตก็ลุกขึ้น มองสาริศาลุกขึ้นมานั่ง เริ่มสวมเสื้อผ้า เป็นเวลาที่สาริศาต้องไปทำงานแล้ว เธออยากหาอะไรให้ตัวเองทำบ้าง

เพราะมีแค่ช่วงที่ยุ่งกับการทำงานเท่านั้น ที่เธอจะไม่ต้องไปทำอะไรกระทบจิตใจส่วนที่บอบบางอ่อนไหวนั้น หัวใจเธอจึงจะไม่เจ็บปวด สิ่งนี้สาริศาเคยมีประสบการณ์มาแล้ว นั่นก็คือช่วงที่เธอไปจากธนพัตสองสามปีนั้น

“ริศา อย่าไปทำงานเลยนะ พักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ” ธนพัตรู้ว่าสาริศาจะไปทำงาน แต่เขาไม่อยากให้สาริศากดดันตัวเองมากเกินไป

สาริศาในตอนนี้ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของสาริศา ก้นบึ้งหัวใจของธนพัตเองก็เจ็บปวด

แต่ธนพัตรู้ดี ถ้าสาริศาตัดสินใจแล้ว นั่นก็หมายความว่าไม่มีอะไรจะเปลี่ยนใจเธอได้

ธนพัตจึงไม่เซ้าซี้อีก หวังว่าในใจสาริศาจะเข้มแข็งขึ้น มากกว่าเดิมอีกหน่อย

แบบนี้ถึงจะสามารถลืมเรื่องราวในอดีต เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ แม้ธนพัตจะรู้ว่ามันยากมาก เพราะธนพัตเองก็ไม่อาจจะลืมภาพที่อยู่กับธีร์ได้เลย แต่ชีวิตเราต้องก้าวต่อไป ไม่ใช่หรือ

หลังจากที่สาริศากับธนพัตทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ตอนที่สาริศาเดินมาที่ประตูกำลังจะขับรถไปทำงาน ก็มองเห็นรถยนต์คันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้าตนเอง หน้าต่างลดลง เห็นใบหน้าของธนพัต

สาริศาก็ยิ่งรู้ว่าที่เมื่อครู่ธนพัตไม่ได้มากินข้าวมังแต่ไปทำอะไรอยู่ ธนพัตมองสาริศาที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงบีบแตร แสดงความหมายว่าให้สาริศาขึ้นมานั่งในรถ เขาจะส่งเธอไปทำงาน

ตอนแรกสาริศาไม่อยากให้ธนพัตไปส่งตนเองแต่มาคิดดูแล้วว่าที่ธนพัตยอมหิวไม่กินอาหารเช้า ก็เพื่อจะไปส่งตนเองทำงาน ก็ใจอ่อนขึ้นมาทันที จึงก้าวเข้าไปนั่งในรถธนพัต

“ริศา วันนี้อาหารเช้าเป็นยังไงบ้าง” เพราะธนพัตตื่นแต่เช้าตรู่ขึ้นมาทำ หลังจากเห็นสาริศากินเสร็จ ก็ดีใจมาก แต่ก็อยากจะคุยอะไรกับสาริศาอีก จึงใช้หัวข้อนี้มาพูด

สาริศามองธนพัต จากนั้นก็พยักหน้า แม้ธนพัตจะไม่บอก แต่สาริศารู้ว่าอาหารเช้าเป็นฝีมือของธนพัต สาริศามองธนพัตที่ไม่ได้กินอาหารเช้า ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

ธนพัตเองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นปมในใจสาริศา สาริศาจะได้สงสารเห็นใจตนเองบ้าง ต่อไปจะได้คิดถึงเขาตลอดเวลา

แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ธนพัตจะได้มีโอกาสกลับไปอยู่ในใจสาริศาใหม่อีกครั้ง ในใจธนพัตคิดแบบนี้ มองสาริศาด้วยความดีใจ สาริศาไม่รู้เลยว่าธนพัตกำลังดีใจเรื่องอะไรอยู่ ได้แต่นิ่งเงียบ