บทที่ 605 อบอุ่น

“ขอบคุณค่ะพี่” สาริศาก้มศีรษะ แล้วเดินตามชัชวาลเข้าไปในบ้าน

ชัชวาลเตรียมข้าวปลาอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว อาหารที่ชัชวาลทำดีกว่าที่ธนพัตทำมาก เวลาที่เขาอยู่บ้านไม่มีอะไรทำก็มักจะชอบทดลองทำอาหาร

ตอนนี้สาริศามองเห็นอาหารเต็มโต๊ะและยังเป็นอาหารที่ชัชวาลทำด้วยตนเองด้วย เพื่อให้สาริศามีความสุขในวันนี้ เขายังไม่ได้ไปทำงานหนึ่งวันเพื่อจัดเก็บบ้านโดยเฉพาะอีกด้วย

“มาเร็ว ริศานั่งตามสบายเลย” ชัชวาลเห็นว่าสาริศายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจะคิดมากอยู่จึงเรียกให้สาริศานั่งลง ชัชวาลรู้ว่าสาริศาเปลี่ยนไปมาก แต่คิดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนไปจนห่างเหินกับพี่ชายคนนี้แล้ว

“อืม” สาริศาพยักหน้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ มองดูชัชวาลและมิลินที่กำลังง่วนอยู่ตรงนั้นกันสองคน ดูแล้วยุ่งมาก สาริศาจึงคิดจะเข้าไปช่วย แต่ไม่ไปรบกวนพวกเขาสองคนดีกว่า

“มิลิน ช่วยหยิบซีอิ๊วมาให้ผมหน่อย”

“มิลิน ผูกผ้ากันเปื้อนให้ผมหน่อย จะหลุดแล้ว”

สาริศาได้ยินเสียงชัชวาลเรียกมิลินเป็นระยะๆ แม้จะให้มิลินช่วยเหลือเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ก็สัมผัสได้ว่าระหว่างพวกเขาสองคนนั้นอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ในที่สุดอาหารจานสุดท้ายของชัชวาลก็เสร็จแล้ว ตอนนี้ทั้งสามคนก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว เริ่มรับประทานได้

“ริศา อันนี้อร่อยมาก กินเยอะๆหน่อย” ชัชวาลคีบอาหารใส่ชามให้สาริศา จากนั้นก็เหลือบมองในชามของมิลิน ท่าทางนี้ เรียกรอยยิ้มได้อย่างมากแต่สาริศาที่สังเกตเห็น กลับกินอาหารในชามตนเองอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

ชัชวาลและมิลินเองก็รู้ดีว่าเวลาสาริศากินข้าวจะไม่พูดอะไร พวกเขาเองก็กินอย่างเงียบๆเช่นกัน คิดว่าหลังจากกินเสร็จค่อยคุย พูดกับสาริศาด้วยความจริงใจ ช่วยให้สาริศารู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง

ในที่สุดอาหารมื้อนี้ก็ผ่านพ้นไป สาริศาสัมผัสได้ถึงความยับยั้งชั่งใจระหว่างพวกเขาสองคน เธอรู้ว่าทั้งสองคนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แสดงความรักระหว่างกัน แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ สาริศากลับรับรู้ได้ผ่านทางสายตา

สาริศาฟังชัชวาลกับมิลินสาธยายถึงหลักการทฤษฎีต่างๆเนิ่นนานอยู่บนโซฟา แม้ว่าจะไม่ได้พูดเรื่องที่ทำให้เธอเสียใจจนยากจะทนรับไหวออกมาตรงๆ แต่ความหมายก็ไม่ต่างอะไรกันมากนัก

หลังจากได้ฟังแล้วสาริศาก็พยักหน้า เตรียมที่จะไปแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลาที่ทุกคนใกล้จะเลิกงานแล้ว เธอก็ควรที่จะกลับบ้านแล้ว มองเห็นท่าทางของชัชวาลและมิลินสองคนอยู่ด้วยกันอย่างรักใคร่ เธอก็สบายใจแล้ว

ระหว่างทางที่สาริศาขับรถไม่รู้ว่าทำไม ในหัวมักจะนึกถึงภาพที่เธออยู่กับธนพัตอย่างรักใคร่ ตอนนั้นเธอมีความสุขมากจริงๆ แต่ตอนนี้กลับตกอยู่ในสภาพนี้

สาริศาปาดน้ำตา เริ่มตั้งสติขับรถ ชีวิตในตอนนี้ตกต่ำย่ำแย่มากพอแล้ว เธอจะมีปัญหาอะไร จะเพิ่มความกดดันให้ทุกคนอีกไม่ได้แล้ว

ตอนแรกสาริศาคิดจะกลับบ้าน แต่ขณะที่ขับรถอยู่นั้น ในใจก็ครุ่นคิดไปด้วย จนมาถึงชั้นล่างบริษัทของธนพัตโดยไม่รู้ตัว สาริศามองดูเวลาที่ข้อมือ ยังมีเวลาอีกสิบนาทีถึงเลิกงาน

ธนพัตต้องรับผิดชอบทั้งสำนักพิมพ์นิตยสารและTNP Group ดังนั้นเวลาเลิกงานจึงเหมือนกัน สาริศาจอดรถ จากนั้นก็เดินลงไป ประชาสัมพันธ์ของบริษัทรู้ว่าเธอคือภรรยาของท่านประธาน

“สวัสดีค่ะคุณนาย ฉันช่วยเหลืออะไรคุณได้บ้างคะ” สาวที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทองท่าทางเย็นเยือกของสาริศา พูดอย่างนอบน้อมนี่คืองานของเธอ แต่ดูจากท่าทางของสาริศาในตอนนี้คงจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่นัก

คนในบริษัทต่างก็รู้ดีว่าช่วงนี้คุณธนพัตอารมณ์ไม่ดี แต่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นนั้น พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก

“ไม่ต้อง ขอบคุณค่ะ” สาริศาเหลือบมองไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ แล้วเดินตรงไปขึ้นลิฟท์เลย สาริศาไม่ได้วางอำนาจมากเกินไป อีกทั้งคนในบริษัทหลายคนก็รู้แค่ว่าเธอเคยมาที่บริษัทแล้ว แต่ไม่รู้แน่ชัดว่าสาริศามีสถานะอะไร