บทที่ 608 รังแกแฟนสาวของฉัน

ดังนั้นคืนนี้ตอนที่ชัชวาลมารับมิลิน ก็เห็นสาริศากับมิลินที่กำลังถูกลงโทษคัดลายมืออยู่

ชัชวาลเดินเข้ามา มองดูท่าทางเศร้าหมองของมิลินก็รู้สึกขบขัน

ชัชวาลถามสาริศาที่ทำงานอยู่ข้างๆ ว่าตนเองมาแล้ว สาริศาไม่มาต้อนรับตนเองหน่อยเหรอ

แต่เมื่อสาริศารู้สึกว่ามีคนมาแตะต้องตัว ปฏิกิริยาโต้ตอบแรกก็คือรังเกียจ มองชัชวาลด้วยแววตาเย็นเยือก

ตอนที่มองเห็นคนที่มาได้ชัดเจนแล้ว แววตาก็เปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นมา

“พี่ พี่มาได้ยังไงคะ” สาริศามองไปทางชัชวาลอย่างระแวดระวัง จากนั้นก็มองเห็นสายตาของชัชวาลที่แสดงออกมา เสียงก็เบาลงมาก

ชัชวาลลากสาริศามาที่ห้องพักอีกด้าน พยายามไม่รบกวนการทำงานของมิลิน

“นั่นมิลินกำลังทำอะไรอยู่” ชัชวาลมองมิลินที่มีท่าทางเศร้าสร้อยก็รู้สึกตลก เต็มไปด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูแบบนั้น

สาริศานึกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจแล้วว่าที่ชัชวาลถามหมายถึงอะไร

“เมื่อวานพวกเราโดดงาน ก็เลยถูกบรรณาธิการใหญ่ว่าเอา” สาริศาเอ่ยเบาๆ

ในเมื่อเรื่องนี้ไม่ได้น่าชื่นชมเลยสักนิด ด้านข้างก็ยังมีคนอยู่เยอะแยะ พูดออกไปก็ขายหน้า ชัชวาลมองสาริศาอย่างเข้าอกเข้าใจ จากนั้นก็เจอคำถามข้อหนึ่งว่า “ทำไมเธอกับมิลินต้องโดดงานด้วย”

หลังจากถามคำถามนี้แล้ว แม้แต่สาริศาก็ยังไม่รู้จะตอบอย่างไรเลย

ตอนแรกที่มิลินสับสนวุ่นวายใจ ก็เพราะเธอไม่อยากให้ชัชวาลรู้เรื่องนี้ ตอนนี้แม้ปัญหาจะได้รับแก้ไขแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะบอกเรื่องนั้นได้แล้วหรือยัง

ดังนั้นสาริศาจึงสับสนอยู่ตรงนั้นพักหนึ่ง

ชัชวาลเห็นปฏิกิริยาของสาริศาแล้ว ก็รู้ว่ามีระหว่างทั้งสองคนนั้นมีความลับกันอยู่ สาริศากลอกตาไปมา จากนั้นก็พูดกับชัชวาลประโยคหนึ่ง แล้วสิ่งหนีไปเลย

“พี่ เลิกงานแล้ว ฉันไปก่อนนะ” สาริศาพูดจบ ก็เดินไปพร้อมกับคนอื่นๆที่เลิกงาน

เรื่องนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน สาริศาต้องแสดงท่าทีพิรุธแปลกๆแน่นอน แต่ตอนนี้เพราะเรื่องราวที่ประสบพบเจอมา ทำให้สูญเสียตัวตนไปแล้ว

ชัชวาลได้แต่ส่ายหน้า จากนั้นก็กดโทรศัพท์โทรไปหาใครคนหนึ่ง

“พนักงานนายกำลังรังแกแฟนสาวฉันอยู่นะ นายว่าเรื่องนี้ควรจะทำยังไงดี” ชัชวาลฟังคำตอบของทางนั้น พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็มองไปที่มิลิน แล้วหมุนตัวเดินลงไปชั้นล่าง

ตอนที่ชัชวาลลงไปชั้นล่าง บรรณาธิการใหญ่เรียกมิลินไปที่ห้องทำงาน มิลินมองบรรณาธิการใหญ่อย่างนอบน้อมคิดว่าบรรณาธิการใหญ่จะดุว่าตนเองอีก

ตอนที่มิลินเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้พร้อมแล้วก็ได้ยินเสียงบรรณาธิการใหญ่ดังมาว่า

“กลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้ค่อยส่ง” พอได้ยินประโยคนี้ มิลินก็เบิกตาโพลงจ้องไปที่บรรณาธิการใหญ่

หรือว่าบรรณาธิการใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เป็นตัวปลอม ทำไมถึงได้ยินคำที่อ่อนโยนฟังแล้วสบายใจออกมาจากปากบรรณาธิการใหญ่

“อย่ามัวแต่อึ้งอยู่ ไปได้แล้ว” หลังจากพูดจบบรรณาธิการก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แม้แต่ตอนที่มิลินเดินออกจากผระตูห้องทำงาน ก็ยังงงอยู่ว่าตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมตอนแรกบอกว่าต้องคัดบทพิจารณาตัวเองให้เสร็จภายในวันนี้ ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจ เปลี่ยนเป็นว่าเธอไม่ต้องเขียน กลับบ้านได้เลย

มิลินก็ยังไม่เข้าใจมาถึงตอนนี้ ได้แต่ลงมาชั้นล่างเก็บของอย่างเอื่อยเฉื่อย

ความจริงเมื่อครู่ ชัชวาลโทรไปหาธนพัต ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของบรรณาธิการใหญ่ จะปล่อยมิลินไปง่ายๆขนาดนี้ได้อย่างไร แม้แต่บรรณาธิการใหญ่ยังไม่รู้เลยว่ามิลินมีสถานะอะไรกันแน่ ถึงขั้นทำให้คุณธนพัตมาขอร้องแทนเธอได้

ถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่การคัดบทพิจารณาตัวเองนั้นก็ยังต้องส่งอยู่ดี

ทว่าผลสรุปในตอนนี้มิลินพอใจมากแล้ว

“เฮ้ ขึ้นรถเร็ว” เพิ่งจะลงมา ก็มองเห็นสายตาที่ชัชวาลมองมาที่ตนเองจากในรถ วันนี้ช่างมหัศจรรย์ จู่ๆบรรณาธิการใหญ่ก็ปล่อยเธอไปอย่างประหลาด ตอนนี้ก็ได้เจอกับแฟนตัวเองอีก