บทที่ 22

“ข้า... เผอิญไปเจอคนประหลาด..." ซ่งหวานหว่านยังคงเล่าแบบเดิม มีปัญหาก็โยนไปให้ ‘คนประหลาดชาวโปซือ’

เซี่ยซื่อถามอย่างฉงน “ไฉนแม่ไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยถึงมาก่อน”

“นี่…เพราะตอนนั้นข้ายังเด็กเกินไปเจ้าค่ะ กลัวว่าหากท่านพ่อรู้เข้าจะถูกทุบตี”

เซี่ยซื่อนัยน์ตาดำมืด ไม่เอ่ยอะไรอีก

ท่านลุงรองเซี่ยเหวินชิงส่งเสียงเอ่ยขึ้นว่า “หว่านเอ๋อร์ ท่านตาเจ้าป่วยเป็นโรคอะไรหรือ”

“โรคกระหายน้ำเจ้าค่ะ” ซ่งหวานหว่านกำชับว่า “ต่อไปอาหารการกินของท่านตาต้องใส่ใจให้มาก กินหวานแต่น้อย อีกทั้งอาหารต้องเป็นไปตามเกณฑ์ ห้ามปล่อยให้ท้องหิวโดยไม่ทานอะไร”

ขณะซ่งหวานหว่านพูด ก็อธิบายข้อควรระวังมากมายไปด้วย จากนั้นถึงค่อยออกไปจากห้องนอน เว้นที่ให้เหล่าผู้อาวุโสได้คุยกัน

ขณะมองเงาหลังของนางเดินจากไป ในแววตาของเหล่าผู้อาวุโสล้วนเต็มไปด้วยความปลื้มใจ

อาภรณ์ที่นางสวมใส่เปลี่ยนมาเป็นสง่างามตามสมัยนิยมแล้ว อากัปกิริยาที่แสดงออกมาแลดูสุภาพเรียบร้อยเป็นเอกลักษณ์ ท่วงท่าในการจัดการเรื่องราวต่างๆ ก็มั่นอกมั่นใจเป็นพิเศษ นางเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ

“เหวินจวิน ได้ยินว่าเจ้าหย่าร้างกับซ่งเว่ยหลิงแล้ว?” นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยถาม

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ลูกอยากจะหย่ากับเขามาตลอด เป็นเพราะหว่านเอ๋อร์ลูกถึงได้ทนมาจนถึงตอนนี้” เซี่ยเหวินจวินกล่าวอย่างเศร้าเสียใจอยู่บ้าง

“หย่าแล้ว ก็ดีเหมือนกัน” นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยถอนหายใจกล่าว “เจ้าคนโฉดชั่วจิตใจเหมือนหมาป่าผู้นั้น เขาไม่คู่ควรกับเจ้า และไม่คู่ควรกับฐานะวงศ์ตระกูลของตระกูลเซี่ยเช่นเดียวกัน”

“ท่านพ่อ หนังสือหย่าฉบับนี้ของลูก แลกมาด้วยเลือดของหว่านเอ๋อร์เจ้าค่ะ มันแทบจะพรากชีวิตของนางไปครึ่งชีวิต…” ขณะเซี่ยเหวินจวินกล่าว น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างสุดจะกลั้น ภายใต้การเร่งรัดของคนตระกูลเซี่ย นางจึงต้องเล่าเรื่องดีๆ ที่ซ่งเว่ยหลิงทำออกมาจนหมดในคราวเดียว

พอคนตระกูลเซี่ยได้ยินก็พลันโกรธจัด

“ไอ้เดรัจฉาน! ช่างไร้มโนธรรมสิ้นดี! หว่านเอ๋อร์เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแท้ๆ เขาทำเรื่องเช่นนี้ออกมา ไม่กลัวได้รับผลกรรมบ้างหรือ” นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยโกรธจนสีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล

คนตระกูลเซี่ยที่เหลือก็ทั้งโมโหทั้งตกใจเช่นกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเอ่ยขึ้นเสียงสั่น “เจ้าคนสารเลวนี่! ทำร้ายลูกสาวข้าไม่พอ ยังกล้าทำร้ายหลานสาวข้าอีก มันจะรังแกกันเกินไปแล้ว! โชคดีที่หว่านเอ๋อร์ของเราวาสนาดี ไม่อย่างนั้นแล้วจะให้เหวินจวินมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร”

พี่ชายใหญ่เซี่ยเหวินซานเอ่ยขึ้นว่า “น้องสาว เจ้าย้ายกลับมาเถิด ตระกูลเซี่ยของเราสนับสนุนเจ้า!”

“ใช่แล้ว ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่เถอะ เจ้าอยู่ที่จวนจ้านอ๋องไปตลอดก็ไม่ใช่ที่ ตระกูลเซี่ยจะเป็นบ้านของเจ้าไปตลอดชีวิต”

“ขอบคุณท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองเจ้าค่ะ” เซี่ยเหวินจวินกล่าว “ข้ายังไม่ย้ายกลับมาชั่วคราว ข้าเตรียมจะซื้อบ้านที่อยู่ละแวกใกล้เคียงกับจวนจ้านอ๋องไว้พักอาศัยแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปหากอยากกลับมาก็กลับมาได้ทุกเมื่อ รอวันข้างหน้าหว่านเอ๋อร์มีบุตร ข้ายังสามารถไปเยี่ยมหานางได้ตลอดเวลา ช่วยนางดูแลอีกแรง”

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยกล่าว “อย่างไรก็ตามเจ้าต้องจำไว้ว่า จวนเซี่ยคือบ้านหลังที่สองของเจ้าเสมอ”

“เจ้าค่ะ…ขอบคุณท่านพ่อ” เซี่ยเหวินจวินขณะพูดก็สะอื้นไห้ออกมาเล็กน้อย

“เอาล่ะ ไม่คุยกันเรื่องนี้แล้ว พวกเราออกไปดูยัยหนูหว่านเอ๋อร์หน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว นางเสียเลือดไปมากขนาดนั้น ข้ารู้สึกไม่วางใจ”

คนกลุ่มหนึ่งพากันเดินออกมา เวลานี้ซ่งหวานหว่านกำลังเล่นอยู่กับญาติผู้น้องตัวน้อยที่โถงด้านนอก เมื่อเห็นว่าพวกผู้อาวุโสออกมากันแล้ว ก็รีบเดินไปต้อนรับอย่างรวดเร็ว

“ท่านตา ท่านออกมาทำไมเจ้าคะ ท่านควรพักผ่อนให้มากสักหน่อย!”

ซ่งหวานหว่านประคองเขานั่งลงบนเก้าอี้ พลางเม้มปากกล่าว

“เด็กโง่ ตาสบายดี รีบมาให้ตาดูหน่อยว่าร่างกายเจ้าฟื้นตัวไปถึงไหนแล้ว”

ซ่งหวานหว่านแววตาไหววูบ เงยหน้ามองมารดาเซี่ยเหวินจวินที่ดวงตาบวมแดง ก็เข้าใจอย่างรวดเร็ว ท่านตาคงจะรู้เรื่องระหว่างนางกับซ่งเว่ยหลิงแล้ว

นางยิ้มพลางส่ายหัว กล่าวว่า “วางใจเถิดเจ้าค่ะ ท่านตา หว่านเอ๋อร์ไม่เป็นไรแล้ว ทั้งยังโชคดีในคราวเคราะห์ด้วยเจ้าค่ะ!”

ทุกคนต่างงุนงง ใบหน้าเผยความสงสัยออกมา

ซ่งหวานหว่านเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะ ก่อนจะยกมือดึงผ้าคลุมหน้าลง

รูปโฉมล่มบ้านล่มเมืองหาใดเปรียบปรากฏออกมาตรงหน้าผู้คน ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น

นี่มันสวยเกินไปแล้วกระมัง เทียบกับเซี่ยเหวินจวินที่เป็นยอดหญิงงามในตอนนั้น ยังสวยกว่ามาก ทำให้คนทั้งตกตะลึงและหวั่นไหวในคราวเดียวกัน

ญาติผู้น้องตัวน้อยนามว่าเซี่ยเจิ้นอุทานอย่างตกตะลึง “ว้าว! พี่สาว! ท่านคือเทพธิดาบนสวรรค์นี่นา!”

“ฮ่าๆๆ เยี่ยมมาก! รอยด่างดำบนใบหน้าของหลานสาวสุดที่รักของตาหายไปแล้ว กลายเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งยุค! ช่างเป็นความโชคดีในคราวเคราะห์โดยแท้!” นายท่านผู้เฒ่าเซี่ยปรบมือหัวเราะร่า

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยก็เบิกบานใจไม่แพ้กัน “เจ้าเดรัจฉานซ่งเว่ยหลิงนั่น เพราะหว่านเอ๋อร์ของเรามีรอยด่างบนใบหน้าตั้งแต่เล็ก จึงทำเย็นชากับหว่านเอ๋อร์เรา ถือเอาลูกอนุเป็นสิ่งล้ำค่า ตอนนี้หากเขารู้ว่าลูกอนุของเขาสวยเทียบไม่ได้หนึ่งในสิบส่วนของหว่านเอ๋อร์ด้วยซ้ำ ดูสิว่าเขาจะเสียใจกับสิ่งที่ทำมาตลอดหลายปีนี้หรือไม่!”