บทที่ 7

ทุกคนต่างมองหน้ากันและกัน ก่อนจะพากันส่ายหัวราวกับลูกป๋องแป๋ง

เอาจริงน่า ซูมู่เสวี่ยที่สันดานโอหังและและมีอำนาจมากที่สุด ยังถูกโค่นล้มได้ในพริบตา แล้วใครยังจะกล้าไปประมือกับซ่งหวานหว่านกัน

ทุกคนล้วนไม่มีใครกล้าส่งเสียง จะมีก็แต่สตรีนางหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้า นางเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

นางคือลูกพี่ลูกน้องของซูมู่เสวี่ยนามว่าโจวเยี่ยนฟาง ในยามปกตินางมักจะได้รับการดูแลอย่างดีจากซูมู่เสวี่ย และยังมีความสัมพันธ์อันดีกับซูมู่เสวี่ยอีกด้วย

เวลานี้ นางถลึงตาใส่ซ่งหวานหว่านใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล ตั้งคำถามว่า "หวางเฟย ขอบังอาจถามซูเช่อเฟยทำอะไรผิดไปกันแน่ ถึงได้ขับไล่นางออกจากจวนโดยไม่คำนึงถึงเกียรติยศของราชวงศ์"

“หวางเฟยอย่างข้าเคยบอกหรือว่าซูมู่เสวี่ยทำความผิด”

ซ่งหวานหว่านเหยียดปาก น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา "เมื่อกี้เจ้าได้ยินไม่ชัดหรือ ซูมู่เสวี่ยรังเกียจที่จวนจ้านอ๋องของเราเล็กเกินไป ดังนั้นข้าเลยช่วยนางสักครั้ง หาที่ที่ใหญ่สักหน่อยให้นาง ทำไม? เจ้ารับไม่ได้หรือ”

"ใช่ ข้ารับไม่ได้!" โจวเยี่ยนฟางตวาดด้วยความเดือดดาล “ที่นี่คือจวนจ้านอ๋อง ไม่ใช่จวนเยียนซานโหวที่ให้ท่านมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ได้! ขนาดท่านอ๋องยังไม่เอ่ยอะไร แล้วท่านถือดีอะไรมาขับไล่เช่อเฟยผู้สูงสง่าออกไป!”

“แล้วเจ้าต้องการให้ท่านอ๋องเอ่ยอะไรเล่า เช่นนั้นเจ้าก็ไปฟ้องท่านอ๋องเสียเลยสิ ขอเพียงท่านอ๋องคิดว่าข้าผิด ข้าย่อมต้องแบกหนามขอขมา ไปขอร้องให้ซูเช่อเฟยกลับจวนแน่นอน”

"นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดเองนะ รอข้าก่อนเถอะ!" กล่าวจบ โจวเยี่ยนฟางก็ลุกขึ้นทันที ก่อนจะเดินตรงไปยังเรือนส่วนหน้า

“แน่นอน ข้าจะรอเจ้า” ซ่งหวานหว่านยิ้มตาหยีกล่าว

เมื่อมองส่งโจวเยี่ยนฟางจากไปแล้ว ซ่งหวานหว่านก็มองไปยังอนุคนอื่นๆ อีกครั้ง

ไม่มีใครกล้าสบตาหรือแสดงความไม่พอใจกับนาง

ซ่งหวานหว่านพอใจมาก หลังปัดๆ มือ ก็กลับไปที่เรือนฮ่วนซีอย่างสง่าผ่าเผย

เสี่ยวชิงกับเฉาเย่าเห็นเจ้านายตนต่อสู้ได้อย่างน่าเกรงขาม ก็ยืดอกตั้งตรงเดินไปยังห้องครัวส่วนหน้าเพื่อไปหยิบอาหารอย่างภาคภูมิใจเต็มร้อย

คราวนี้ แม่ครัวจางต้าเหนียงเปลี่ยนท่าทีเป็นว่าง่าย มอบอาหารที่ดีที่สุดให้แก่พวกนางทันที

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เช้าวันต่อมา ซ่งหวานหว่านยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อออกกำลังกายต่อ หลังออกกำลังกายเสร็จ ยังไม่ทันได้กินอะไร ก็มีอนุกลุ่มใหญ่ยกโขยงกันมาที่เรือนของนาง เพื่อต้องการคารวะเช้ากันแล้ว

ซงหวานหว่านมุมปากกระตุก มองไปทางสตรีแต่งกายฉูดฉาดกลุ่มนี้ ก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาแล้ว

ใบหน้านางขรึมลง กล่าวด้วยสีหน้าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ข้าไม่ชอบทำแบบซูมู่เสวี่ย ดังนั้นต่อไปพวกเจ้าไม่ต้องมาคารวะเช้าข้าอีก ตอนนี้พวกเจ้ากลับไปเถอะ"

พูดจบ นางก็หมุนกายกลับห้องทันที คร้านจะสนใจสีหน้าของกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง

หลังมื้อเช้าผ่านไป นางก็เรียกคนมาเก็บข้าวของ จากนั้นก็พาสาวใช้ส่วนตัวทั้งสองกลับไปเยี่ยมบ้าน

อันที่จริงนางไม่อยากกลับไปเอาเสียเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ นี่คือกฎ นางไม่กลับไม่ได้

พวกนางเพิ่งจะเดินออกจากประตูใหญ่ ก็เห็นรถม้าหรูหรามากคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตู ตัวรถทำจากไม้ชิงชันม่วงสุดล้ำค่า กระทั่งผ้าม่านก็ยังทำมาจากผ้าไหมเนื้อดีที่สุด ปักลวดลายด้วยเส้นไหมสีทอง ดูหรูหราเป็นพิเศษ

ที่ด้านหน้าข้างขวาของรถม้า แขวนแผ่นป้ายสีดำขลิบทองไว้แผ่นหนึ่ง มีคำว่า ‘จ้าน’ เขียนไว้ได้อย่างงดงามดุจหงส์ร่อนมังกรรำ ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

นี่คือรถพระที่นั่งของจ้านอ๋องเจียงอู๋วั่งนั่นเอง

ขณะที่ซ่งหวานหว่านกำลังแปลกใจอยู่นั้น เจียงอู๋วั่งก็พลิกเปิดผ้าม่านรถม้าออก พลางกล่าวอย่างเฉยชาว่า "รถม้าคันข้างหน้านั่นของพวกเจ้า"

ซ่งหวานหว่านมองไปยังรถม้าสุดแสนธรรมดาที่อยู่ข้างหน้านาง พลันยิ้มกล่าวว่า "ขอบพระทัยท่านอ๋อง!"

คิดไม่ถึงว่าเจียงอู๋วั่งจะกลับไปเยี่ยมบ้านเป็นเพื่อนนาง

แม้ว่าจะให้นางนั่งรถม้าธรรมดาก็ตามที แต่มันก็เป็นสิ่งที่นางต้องการ เพราะอย่างไรนางก็ไม่ได้อยากนั่งรถม้าคันเดียวกับเจียงอู๋วั่งอยู่แล้ว

ขบวนรถเดินทางมุ่งหน้าไปตามเส้นทาง เพียงไม่นานก็หยุดลงที่จวนเยียนซานโหว

ยามนี้หน้าประตูใหญ่ของจวนเยียนซานโหวปิดสนิท ไม่มีใครออกมายืนต้อนรับคุณหนูใหญ่ซ่งหวานหว่านที่เพิ่งจะกลับมาเยี่ยมบ้านผู้นี้เลยสักคน