บทที่ 10 ค่าทำขวัญ

บทที่ 10 ค่าทำขวัญ

เขาชี้หน้าหลานเยาเยาพูดอย่างโหดเหี้ยม：

“ทำไมเจ้าถึงมาอีก? ให้เจ้าไสหัวไปไม่ใช่หรือ? ถ้ายังไม่ไปอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

พูดพร้อมกับถลกแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจที่จะแสดงให้เธอเห็นว่าเก่งเพียงใด

“เจ้าจะไม่เกรงใจอย่างไร？หลายเยาเยายักคิ้ว ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าจะทำอะไร” เห็นท่าทางของผู้เฝ้าประตู ชายชราหนวดขาวสีหน้าเย็นชา มองเขาด้วยสายตาหรี่เล็กน้อย

“ท่านหาน ท่านดูสภาพของนาง ผิวเหลือง ผอมเหลือหนังหุ้มกระดูก แม้กระทั่งเสื้อผ้าก็ถูกซักจนซีด ที่บ้านไม่มีเงินแน่นอน เข้าไปอาจทำให้พื้นสกปรก ข้าน้อยช่วยท่านขับไล่นางเอง”

สภาพของผู้เฝ้าประตูที่คิดเผื่อศูนย์ประมูล ท่าทางของท่านหานที่ดูโมโหเล็กน้อยไม่สนใจแม้แต่นิด

“แม่นางผู้นี้เป็นแขกของร้านประมูลเสินตู ใครอนุญาตให้เจ้าปฏิบัติต่อแขกเช่นนี้? ขอโทษแม่นางเดี๋ยวนี้” ท่านหานไม่พอใจผู้เฝ้าประตูอย่างมาก！

แม้ว่าไม่ใช่แขก ก็ไม่ควรทำกับใครเช่นนี้

“แขก？ท่านหาน นางจะเป็นแขกได้อย่างไร ท่านดู……”

แต่！

เห็นท่านหานโมโหจริงจัง และให้เกียรติหลานเยาเยามาก ผู้เฝ้าประตูถึงรู้ กลับใจตอนนี้ไม่ทันแล้ว เขารีบเก็บมือที่ที่ชี้หลายเยาเยา

“ขอโทษ！”

ปากก็พูดเช่นนี้ แต่ผู้เฝ้าประตูไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด ในสายตายังมีร่องรอยของความเบื่อหน่าย แต่เนื่องจากการปรากฏตัวของท่าหาน เขาจึงต้องฝืนขอโทษ

“ขอโทษนะ ข้าเป็นคนใจแคบ ไม่รับคำขอโทษของเจ้า”

สำหรับการตีสองหน้าเช่นนี้ คนอันธพาล หลานเยาเยาไม่เคยไว้หน้า

“ในเมื่อไม่จริงใจเช่นนี้ เจ้าไปเถิด！ที่นี่ไม่ต้องการคนแบบเจ้า”

ท่านหานไม่ใช่คนดีอะไร เขาอ่านของผู้รักษาประตูออก ตัดสินใจไล่ออกทันที นี่ไม่ได้ทำเพราะหลานเยาเยาทั้งหมด

ได้ยิน!

ผู้เฝ้าประตูสีหน้าสับสน “พรึบ” เสียงคุกเข่าลง ดึงแขนเสื้อท่านหานพูดอย่างอ้อนวอน:

“ท่านหาน ท่านอย่าขับไล่ข้า ข้ายังมีภาระมากมาย สิบกว่าชีวิตที่บ้านรอกินข้าวอยู่! ถ้าหากข้าไม่มีเงินเดือน พวกเขาก็ต้องหิวตาย”

ร้านประมูลเสินตูให้เงินเดือนพวกเขามากมาย แต่เขาทำแค่เพียงยืนเฝ้าประตู ถ้าหากไปแล้ว เขาจะเอาเงินที่ไหนไปเล่นบ่อนพนัน?

“นั่นมันเรื่องของเจ้า!”

ท่านหานดึงแขนเสื้อกลับมา ตัดสินใจแล้ว ไม่ให้ช่องว่างการเจรจา

ผู้เฝ้าประตูเห็นว่าขอร้องท่านหานไม่เป็นผล ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที คุกเข่ากับหลานเยาเยา

หญิงทั่วไปจิตเมตตา เขาแสร้งทำน่าสงสารบางทีอาจจะมีช่องทางให้กลับใจ

“แม่นาง ข้าข้อผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว ได้โปรดเมตตา เจรจากับท่านหาน ให้เขาอย่าไล่ข้าน้อยออกเลย”

หลานเยาเยามองดูเขา ใจหวั่นไหว ผงกหัวอย่างเห็นอกเห็นใจ

หลังจากนั้นถอนหายใจแล้วพูด “ได้ ข้าจะลองพูดดู”

และแล้ว เธอกันหน้าไปทางท่านหาน พูดอย่างหนักอกหนักใจ “ท่านหาน ข้ารู้สึกว่า ท่านด่วนตัดสินใจเกินไป”

“เพราะอะไร!”

ท่านหานไม่เข้าใจ ถ้าแม่นางผู้นี้ขอ เขาต้องให้เกียรติเธอหรือไม่？

ใครรู้……

“ท่านดูเขาอาศัยร่างกายที่แข็งแรงประณามว่าแขกโดยภาระการณ์ ตอนคิดบัญชีกับเขาต้องหักเหรียญเงินเขาใช่หรือไม่?

อีกอย่าง เข้าไม่รู้จักปรับปรุงตัว อยู่ต่อหน้าท่านยังกล้าหยิ่งยโส เหรียญเงินต้องหักเพิ่มอีกหน่อยหรือไม่?

มีอีกมีอีก เขาประณามว่าแขกเสียงดังขนาดนี้ ทำข้าขวัญเสีย เขาต้องชดใช้ค่าทำขวัญอีกนิดใช่หรือไม่?

ข้าต้องการไม่มาก ห้าสิบตำลึงก็พอแล้ว”

ท่านหาน “……”

ผู้เฝ้าประตูได้ยิน ทันใดนั้นก็เปิดตาด้วยความตกใจ