ตอนที่ 2
บทที่ 2 ตัวประกัน ถอนพิษ
October 22, 2026
บทที่ 2 ตัวประกัน ถอนพิษ
แต่เขามีจมูกสูงโด่ง ริมฝีปากที่บาง คิ้วคมเสมือนดาบถูกขนนกใต้วิหารไม่กี่เส้นปกคลุมไว้ ใบหน้าที่หล่อ รูปทรงใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นอกจากนี้ยังมีความสง่าที่เหมือนมีมาแต่กำเนิดที่ไม่สามารถทำให้ละสายตาได้เลย
ที่น่าเสียดายคือ……
ปากชายผู้นั้นดำคล้ำ เลือดออกมุมปาก ดูเหมือนจะถูกพิษ ดูเหมือนเสียชีวิตแล้ว? แม้ว่าจะไม่ตาย ที่เธอไม่มียาถอนพิษ เข้าใกล้ความตายเข้าทุกที
และแล้ว！
หลานเยาเยาหันกลับไปหยิบหินคมที่อยู่ค้างหลุมฝังศพของเสี่ยวจู๋ทันที…..
ในไม่ช้าก็มีหลุมตื้นที่สามารถรองรับคนคนหนึ่งปรากฏต่อหน้าหลานเยาเยา
โยนก้อนหินทิ้ง!
หลายเยาเยาถอนหายใจแล้วพูดว่า:
“เสี่ยวจู๋ เกิดมาเป็นนายบ่าว เจ้าตายได้อย่างน่าเวทนา ในฐานะที่เป็นคุณหนูไม่มีอะไรให้เจ้า เก็บผู้ชายคนได้หนึ่งพอดี ยกให้เป็นคู่สมรสหลังความตายของเจ้า หวังว่าเจ้าจะมีความสุขเปี่ยมล้น ณ ที่แห่งนั้น!”
พูดจบ!
หลายเยาเยาลุกขึ้นมายืนข้างกายชาย ใช้เท้าลองสะกิดเขาทีหนึ่ง
“นี่ ยังมีชีวิตอยู่ไหม？”
ถ้าหากตายแล้ว เธอจะลงมือฝั่งคนแล้วนะ
ไม่มีเสียงตอบกลับ เพื่อความยืนว่าผู้ชายตายแล้วจริงๆ หลานเยาเยางอเข่านั่งลงวัดชีพจรเขา
แต่……
มือยังไม่ได้แตะข้อมือเขา ก็ได้ยินเสียงเย็นยะเยือก
“ไปให้พ้น！”
เสียงนั้นน่าหลงใหลมาก แต่ก็รู้สึกเย็นยะเยือก แค่คำเดียวที่ทำให้กลัวจนตัวสั่น สันหลังชา
ว้าว!
ยังไม่ตาย！
หลานเยาเยาเก็บมือทันที ถอยออกไปที่หลุมฝังศพของเสี่ยวจู๋ทันที กลืนน้ำลายอย่างช่วยไม่ได้
จากนั้นมองชายคนนั้นที่นอนราบกับพื้นค่อยๆ ลืมตาที่ลึกราวกับทะเลสาบเย็นคู่นั้น ขมวดคิ้วที่ถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อบางๆ
“ซี๊ด……”
อาจสัมผัสโดนแผลบนร่างกาย ชายคนนั้นเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านและเอนตัวพิงต้นไม้ ดวงตาเย็นชาเหลือบมองหลานเยาเยาและหลับตาอีกครั้ง
หน้าอกมีบาดแผลที่ลึก ยังคงมีเลือดไหลอยู่ แต่เขาเหมือนเขาไม่สนใจ ปล่อยให้มันไหล……
“ติ๊ด……”
ในสมองได้ยินเสียงหุ่นยนต์อีกครั้ง เบี่ยงเบนความสนใจของหลานเยาเยาจากชายที่บาดเจ็บไปที่สมองของเธอ
“เจ้านาย ได้รับภารกิจแล้ว รักษาผู้ป่วย เปิดใช้ยาชั้นที่หนึ่ง เครื่องมือทางการแพทย์ชั้นที่หนึ่ง”
ว๊าว！
ดูรายชื่อยาที่จะเปิดใช้พวกนั้นและเครื่องมือทางการแพทย์ หลานเยาเยาเบิกตาสว่าง แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็ซีดจางลง
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากช่วยคน？
ในเมื่อไม่มียาถอนพิษ จะช่วยอย่างไร?
ยังไงก็เถอะ จัดการบาดแผลให้เขาก่อน ค่อยคิดหาวิธีก็แล้วกัน！
และแล้ว！
หลานเยาเยาเดินย่องเบาไปยังทิศทางของชายผู้นั้น เพิ่งเดินเข้าใกล้และห่างจากชายผู้นั้นเพียงสามก้าว ก็รู้สึกตกใจกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างกายชายผู้นั้น
โอ้โห รัศมีทรงพลังไม่ธรรมดา！
หลานเยาเยาสงบสติทันที แล้วค่อยๆ ย้ายไปอยู่ข้างผู้ชาย มองดูบาดแผลที่เลือดยังคงไหลนอง ยืนมือถอดเสื้อเขาออก มือเพิ่งแตะเสื้อคลุมของเขา……
“เจ้าทำอะไร？”
เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ดวงตาเย็นชาของชายคนนั้นเปิดขึ้นทันที สายตาลึกลับจ้องมองเธออย่างขะมักเขม้น
ท่าทางแสดงการปฏิเสธเด็ดขาดจากไกลๆ ปกคลุมหลานเยาเยาในทันที ราวกับว่าหากเธอกล้าเข้าใกล้อีกก้าว เธอจะหนีความตายไม่พ้น!
“พันบาดแผลให้เจ้าไง！”
ชัดเจนขนาดนี้ดูไม่ออกหรือ？หรือเธอมีความคิดลวนลามเขาในเวลาแบบนี้?
“ไม่จำเป็น！”
“คุณไม่ต้องการไม่เป็นไร ฉันต้องการก็พอแล้ว！”
หลานเยาเยาไม่อยากต่อร้องต่อเถียงกะเขา มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ชายประเภทห้ามคนเข้าใกล้ เย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องเป็นที่สุด โดยเฉพาะเธอยิ่งเป็นคนแปลกหน้า