บทที่ 20 สวัสดี นางนิ่งสารเลว

บทที่ 20 สวัสดี นังนิ่งสารเลว

หลังจากพ่อบ้านถูกจับกุม หลานเฉินมู๋ยังสั่งให้คนตามหาสัตว์มีพิษในจวนอย่างต่อเนื่อง หลานชิวหยุนและนิ่งซือต่างกลับไปยังลานของตนเองแล้ว

หลานเยาเยายืนอยู่ในสนามหญ้าของลานเทียนหลาน ได้กลิ่นไหม้ลอยมาเป็นพักๆ นางขมวดคิ้วแล้วเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสบายใจ

“เป็นศัตรูกับใครไม่เป็น มาเป็นศัตรูกับคนที่รู้ทักษะการแพทย์อย่างข้า เฮ้อ อีกหน่อยหากต้องล่วงเกินพวกเจ้า ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทนดูได้ไหม?

จากนั้นหลานเยาเยาก็ฮัมเพลง สะบัดเท้า เตรียมตัวจะปีนขึ้นต้นไม้!

ดูท่าแล้วคืนนี้คงจะต้องนอนบนต้นไม้

คืนนี้หลานเฉินมู๋ยุ่งจนหัวหมุน ถึงแม้นางจะช่วยชีวิตเขา เขาก็ไม่แม้แต่จะคิดถึงเรื่องจัดการห้องพักให้นาง

เป็นเพราะนางคงยังไม่ได้สำคัญขนาดนั้น!

เพิ่งจะปีนถึงบนต้นไม้

“ติ๊ง......”

ในสมองคิดถึงเสียงที่น่าฟังของหุ่นยนต์ออกแล้ว: เจ้านาย ภารกิจในการอัปเกรดมาแล้ว ให้หาเลือดหยดหนึ่งของคนที่มีกรุ๊ปเลือดA3คนอื่น”

A กรุ๊ปเลือดA3?

เข้าใจผิดหรือเปล่า?

กรุ๊ป เลือด A 3

มีค่ามากว่ากรุ๊ปเลือดทองกับเลือดแพนด้าเสียอีก ในอนาคต ศตวรรษที่21 ผู้ที่ได้ครอบครองกรุ๊ปเลือดนี้ ทั้งโลกมีแค่นางเพียงผู้เดียว

หลังจากที่ข้ามเวลามาถึงที่นี่ จึงได้รู้ว่าเจ้าของเดิมก็มีกรุ๊ปเลือดA3เช่นกัน คาดว่าเป็นเพราะกรุ๊ปเลือดเช่นนี้ จึงทำให้นางสามารถเข้าไปอยู่ในร่างของนางได้!

แต่ว่า!

ตอนนี้จะให้หาเลือดหนึ่งหยดจากคนที่มีกรุ๊ปเลือดA3คนอื่นนั้น ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

ทำยังไงดีล่ะ!

ต้องอัปเกรดระบบขึ้นอีกสามระดับ ยาและเครื่องมือแพทย์ที่อยู่ข้างใน จึงจะสามารถนำออกมารักษาอาการขององค์หญิงจาวหยางได้อย่างสมบูรณ์

แต่ตอนนี้เพิ่งจะอยู่ระดับแรก ต้องไปให้ถึงระดับสี่เลยเหรอ?

สวรรค์!

ความยากของระดับที่สองก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทรอยู่แล้ว พอจะเดาได้ว่าระดับที่เหลือคงไม่ต้องพูดถึง

ขณะที่กำลังคิดอยู่ หลานเยาเยาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ......

เมื่อมองกลับไปดู ทันใดนั้น ก็เห็นเงาดำลักษณะสูงใหญ่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ฝั่งตรงข้าม รู้สึกเย็นเฉียบไปทั่วร่างกาย!

“เย่ อ๋องเย่? !”

เพียงแค่เห็นหน้ากากสีเงินที่สวมอยู่บนใบหน้า ก็รู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือใคร

ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เห็นดวงตาที่ดูลึกซึ้งและเยือกเย็นของเขา ก็รู้แล้วว่าคงจะยืนอยู่ตรงนั้นนานแล้ว

“ตอนนี้เจ้ามีความสุขมากงั้นหรือ?” เสียงที่ดึงดูดและฟังดูเยือกเย็นพูดขึ้น

มีความสุข?

มีความสุขตรงไหน?

นางแสดงละครลำบากมากต่างหาก จริงไหม?

ทันใดนั้น ร่างอันเยือกเย็นของเย่แจ๋หยิ่ง ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้านาง คางของนาง ถูกมือใหญ่บีบเอาไว้แน่น เพียงออกแรงนิดเดียว ก็สามารถดึงคางของนางให้หลุดออกไปได้

หวาดกลัวจนแทบจะยืนไม่ติด รีบส่ายหัวและสะบัดมือออกทันที แล้วกล่าวด้วยความโศกเศร้า:

“อ๋องเย่ ท่านไม่รู้หรอกว่า ข้าไม่ใช่คนประเภทที่รับเงินแล้วไม่ทำงาน และไม่ใช่คนประเภทที่ไม่จริงจังกับงาน แต่เพื่อที่จะรักษาองค์หญิงจาวหยางได้ดีขึ้น ท่านจะต้องไม่เปิดโปงข้า”

หลานเยาเยาคิดออกแล้วว่า ก่อนที่หลานเฉินมู๋จะนำคนเข้าไปถึงลานเทียนหลาน นางถูกปลุกด้วยเสียงๆหนึ่งที่ดัง อีกทั้งตอนที่นางปีนขึ้นไปถึงบนต้นไม้ เงาดำที่นางเห็นแวบผ่านไปนั้น ดูเหมือนว่าอ๋องเย่จะอยู่ด้วยตลอด!

แย่แล้วๆ

“เมื่อไหร่จะรักษาจาวหยาง?”

เสียงอันเยือกเย็นของเย่แจ๋หยิ่งแฝงความหมายถึงการถามหาความรับผิดชอบ และขู่

“พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้จะรักษาให้ทันที แต่ว่าติดปัญหาเล็กน้อย” ขอแค่อ๋องเย่ไม่เปิดโปงนาง ก็เป็นเรื่องง่ายที่จะรับปาก ต่อให้ต้องการให้นางไปรักษาเดี๋ยวนี้ นางก็จะไปให้ทันที

“นั่นมันเรื่องของเจ้า สิ่งที่ข้าต้องการคือผลลัพธ์เท่านั้น!”

เสียงที่ฟังดูเย็นชาพูดจบ อ๋องเย่ก็หายไป

เชอะ!

ไหนว่ามีปัญหาอะไรก็ให้ไปหาจวนอ๋องเย่ไง? ตอนนี้นางกำลังเจอกับปัญหาใหญ่ อ๋องเย่มีทั้งพลังอำนาจ จะต้องช่วยได้อย่างแน่นอน แต่กลับมาจากไปแบบนี้

ใจร้ายจริงๆ!

เช้าวันรุ่งขึ้น หลานเยาเยานอนซึ่งนอนหลับสนิทอยู่บนต้นไม้ ถูกปลุกด้วยเสียงดังอึกทึกคึกโครม นางค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้น แล้วมองลงมาจากต้นไม้

เฮ้......