บทที่ 23 ผิดไปที่ใดกัน

บทที่ 23 ผิดไปที่ใดกัน

“ตูม” หลานเยาเยาตกลงไปในน้ำเหมือนดั่งลูกตุ้มตาชั่ง

จบกัน จบกัน คราวนี้ข้าไม่รอดแน่!

มิน่าล่ะ ที่ร้านประมูลเสินตูนางจึงรู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตอันเข้มข้น และไม่แปลกใจเลยว่า เหตุใดทุกครั้งที่เห็นท่านอ๋องถึงได้รู้สึกว่าเขาอันตราย.....

เดิมทีนางว่ายน้ำเป็น แต่เพราะความตื่นตระหนกจึงตีน้ำในบ่ออย่างส่งเดช ทันใดนั้นเอง นางราวกับว่าคว้าจับที่พึ่งสุดท้ายได้ โผล่ขึ้นมาพ้นน้ำโดยพลัน จากนั้นพยายามปีนขึ้นไปข้างบนอย่างสุดชีวิต

ทว่า!

พอปีนไปปีนมา นางเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล มือของนางสัมผัสไปโดน “ของ” บางอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะมีความอบอุ่น ทั้งยังมีไอร้อนออกมาปะทะบนหน้านางด้วย

เอ.....

ทันใดนั้น นางตระหนักได้ถึงบางสิ่ง!

“หลานเยาเยา นั่นเจ้ากำลังปีนต้นไม้อยู่หรือ”

น้ำเสียงเย็นชาน่าเกรงขามดังขึ้นที่ข้างหู ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยไอหนาวที่ไร้ซึ่งรูปทรง หลานเยาเยาตกใจจนมิกล้าขยับตัวอีก

นางลืมตามองดูใบหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ห่างนางเพียงแค่เอื้อม เพียงประเดี๋ยวก็ตื่นตระหนกจนเบิกตากว้าง จากนั้นจึงพบว่า นางไม่เพียงนอนเหยียดอยู่บนตัวของท่านอ๋อง เท้าทั้งสองยังโอบรอบเอวของท่านอ๋องไว้แน่นอีกด้วย

ท่าทางอันคลุมเครือเช่นนี้ ช่างเหมือนกับภาพวาดการเสพสังวาสชุนกงถูภาพหนึ่งอย่างยิ่ง.....

“อึก.....”

นาง “กลัว” จนต้องกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่

แล้วสูดหายใจไปเฮือกหนึ่ง น้ำอุ่น ๆ สองสายไหลรินออกมาจากรูจมูก

ในช่วงเวลาแห่งความตื่นตระหนก นางลูบคลำน้ำอุ่น ๆ นั้น มองดูให้แน่ใจ เป็นเลือดหรือนี่!

“ข้าตกใจน่ะ ท่านเชื่อข้าไหม” อย่างไรแม้ตัวนางเองก็ยังมิเชื่อ

“……”

เย่แจ๋หยิ่งที่หน้าเหมือนคนโดนของ หรี่ตาลง ทำตัวแข็งทื่อ มองดูหลานเยาเยาที่นอนแผ่เป็นปลาหมึกยักษ์อยู่บนตัวเขา ขมวดคิ้วเป็นปม พยายามอดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะตีนางให้ตายไปเสียอย่างสุดกำลัง

เมื่อข่มอารมณ์ขุ่นเคืองในใจแล้ว พ่นคำพูดสองพยางค์ออกมาอย่างเย็นชาว่า

“ออกไป!”

“อ้อ อ้อ กำลังจะลงไปแล้ว จะลงไปแล้ว”

หลานเยาเยารีบตอบเป็นพัลวัน ทว่าร่างกายของนางนั้นอ่อนยวบจากความตกใจ จึงลงมาได้อย่างเชื่องช้าสักหน่อย วินาทีต่อมา เสียงดัง ‘ตูม’ ถูกโยนเป็นเส้นโค้งวงกลมลงไปในน้ำ

คงเป็นเพราะท่าทางตอนโยนลงน้ำไม่ถูกต้อง นางถึงได้สำลักน้ำไปหลายอึกก่อนจะยืนอย่างมั่นคงได้

ตาบ้า คนเลว!

ข้าได้ไปขุดหลุมศพบรรพชนของเขามาหรืออย่างไรกัน

หยาบคายได้ถึงเพียงนี้ ไม่รู้จักทะนุถนอมอ่อนโยนกับสตรีบ้างเลยรึ!

เงยหน้ามองไปยังเย่แจ๋หยิ่งที่อยู่ห่างจากนางไปหลายขุม แล้วเริ่มกวาดสายตามองตั้งแต่ใบหน้าอันคมคายของเขา ก่อนเคลื่อนลงมาข้างล่างอย่างช้า ๆ หลังมองเห็นหน้าอกที่แข็งแรงกำยำ สายตาก็เคลื่อนลงต่ำไปอีก จึงมองเห็นกล้ามท้องที่น่าดึงดูด แม้จะยังอยากมองต่ำลงไปอีกสักหน่อย แต่กลับถูกเสียงอันเดือดดาลสกัดไว้ก่อน.....

“นี่เจ้าดูพอหรือยัง”

ได้ยินเช่นนั้น!

หลานเยาเยา รีบกวาดตามองดูร่างกายของท่านอ๋องอีกสามรอบ ก่อนพูดอย่างเหนียมอายว่า

“พอแล้ว ข้าดูพอแล้ว อ๋องเย่ ท่านวางใจได้ ข้าสาบานว่าข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น”

“ออกไปเดี๋ยวนี้!”

แม้ไม่มอง เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงสายตาที่ไม่ยอมลดละของหลานเยาเยา

“ได้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ดังนั้น!

หลานเยาเยาจึงเดินไปยังริมบ่ออย่างรวดเร็ว พอจะก้าวขาขึ้น “ติ๋ง” เลือดหยดหนึ่งหยดลงบนขอบบ่อ

บ้าจริง!

เลือดกำเดาดันไหลลงมาเสียนี่!

เช่นนั้น หลานเยาเยาจึงหมุนตัวกลับก่อนจะย่อตัวลง ใช้มือรองน้ำในบ่อมาล้างจมูกตนเอง พร้อมทั้งล้างหน้าไปด้วยเลย พอจะลุกขึ้น ทันใดนั้นนางรู้สึกถูกปะทะด้วยแรงอาฆาต จึงกระโดดห่างออกมาสามเมตรในบัดดล

“โครม....”