ตอนที่ 1 ฆ่าคนชิงลูก

ณ ลานเรือนของจวนเจียงหนิงโหว ในรัชสมัยราชวงศ์โจวที่ยิ่งใหญ่

หญิงสาวในชุดสีเขียวคนหนึ่งถูกลากอยู่บนพื้นหิมะ

ท่ามกลางหิมะขาวโพลนที่ปกคลุม เห็นเพียงคราบเลือด ลากทางยาวราวสายริบบิ้นสีแดงฉานอยู่เบื้องหลังของนาง เป็นสีแดงเข้มที่ยังสดใหม่

หญิงสาวผู้นั้นนั้นถูกโยนร่างอยู่ข้างกองไฟที่ลุกโชนท่ามกลางหิมะ ลมหายใจแผ่วเบาจวนสิ้นลม หัวเข่าและหน้าผากของนางเต็มไปด้วยเลือด น่าขนลุกชวนให้สยดสยองเกินกว่าจะพรรณนาได้

ทั่วทั้งร่างกายของนางเต็มไปด้วยรอยแส้ เสื้อผ้าอาภรณ์ฉีกขาดจนเห็นผิวหนัง คราบเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่เปิดเหวอะหวะ

และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือหน้าท้องนูนของนางนั้น ด้วยว่านางมีครรภ์ได้ประมาณเจ็ดถึงแปดเดือนแล้ว

มือทั้งสองของนางคว้าพื้นหิมะไว้ ดวงตาที่เหลืออยู่อีกข้างหนึ่งพยายามนดิ้นรนฝืนทที่จะลืมตาขึ้น จ้องมองชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีขาวที่อยู่หน้าระเบียง เค้นถามด้วยเสียงแหบแห้ง "เป็นสามีภรรยากันมาแปดปี เหตุใดท่านถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้?”

เจียงหนิงโหวหานเหวินเซวียนจ้องมองนางอย่างเย็นชา "เฝิงจื่อซูหากจะกล่าวโทษ ก็จงโทษที่โชคชะตาทำลายชีวิตคู่ของเจ้า โชคชะตาของเจ้าได้ฆ่าบิดาของเจ้าแล้ว หากไม่ฆ่าเจ้า เฟยเอ๋อร์ก็จะต้องถูกเจ้าฆ่าไปด้วย "

เฟยเอ๋อร์ คือฮูหยินรองของเขา เป็นแก้วตาดวงใจของเขา ปีก่อนนางตั้งครรภ์แต่กลับล้มป่วยและอาการก็มิได้ทุเลาลงเลย นักพรตเต๋าที่เชิญมาบอกว่า นางเป็นฮูหยินของท่านโหวที่มีโชคชะตาทำลายชีวิตคู่ หากไม่ฆ่านาง เด็กในครรภ์ของนางจะกลายเป็นตัวกาลกิณี

"ท่านเป็นถึงขุนนางระดับสูงในราชสํานัก แต่ยังงมงายเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ผีสางเหล่านั้นอีกหรือ?” เฝิงจื่อซูเคียดแค้นมาก นางทุบกำปั้นลงพื้น จนหมอกหิมะฝุ้งกระจายขึ้น

"เหวินเซวียน อย่าหลงกลนางอีกเลย รีบผ่าท้องของนาง เอาเด็กออกมา แล้วเผาเด็กนั่นให้ตายไปเสีย"

หญิงวัยกลางคนสวมชุดผ้าซาตินสีดําปักลวดลายร้อยลูกพันหลาน ที่นั่งอยู่ข้างๆกล่าวอย่างอำมหิตเลือดเย็น

นางเป็นหญิงม่ายของเจียงหนิงโหวคนก่อน ซึ่งบัดนี้เป็นแม่ของเจียงหนิงโหวคนปัจจุบันนามว่าหลินซือ

นางไม่พอใจลูกสะใภ้คนนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หากไม่ใช่เพราะเฝิงจื่อซูจับพลัดจับผลูไปช่วยเหล่าโหวเย่ไว้ในตอนแรก ก็คงจะไม่มีเรื่องการแต่งงานเช่นนี้เกิดขึ้น

ผู้หญิงที่ศิลปะการต่อสู้หยาบกระด้างเช่นนาง จะเป็นฮูหยินจวนโหวได้อย่าง?

"มันเป็นแผนของซั่งกวนเฟยเอ๋อร์ นางเป็นคนจ้างนักปราชญ์ลัทธิเต๋ามา! " เฝิงจื่อซูปกป้องท้องของนาง ภายในใจรู้สึกเคียดแค้นมาก ซั่งกวนเฟยเอ๋อร์ตั้งครรภ์ นางเองก็ตั้งครรภ์ เหตุใดต้องให้ลูกของนางตายด้วย?

"เจ้ายังจะปรักปรำเฟยเอ๋อร์อยู่อีกหรือ?” เจียงหนิงโหวโกรธจัด เดินลงไปตบหน้าเฝิงจื่อซูอย่างรีบร้อน จนเลือดจากดวงตาของเฝิงจื่อซูกระเด็นมาโดนใบหน้าของเขา

"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะพ่ายศึกสู้รบกับซูตงได้อย่างไร?”

เขาจะไม่ยอมรับว่าเขาพ่ายแพ้เพราะตนเอง เขาออกไปทำสงครามมาหลายครา และเพียงครั้งเดียวที่เขาไม่ได้พานางไปด้วย กลับทำให้เขาพ่ายแพ้ นางต้องมีโชคชะตาทำลายคู่ชีวิตแน่

เฝิงจื่อซูแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น รอยเลือดก่อตัวขึ้นรอบเบ้าตา พาให้สยดสยองสุดจะพรรณนา “เพราะท่านทะเยอะทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ?”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ใบหน้าเจียงหนิงโหวดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเตะนางล้มเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ใช้มีดคมกริบตัดเสื้อผ้าบนตัวนาง เผยให้เห็นหน้าท้องนูนขาวของนาง

เฝิงจื่อซูมองใบหน้าที่หยิ่งผยองและโกรธแค้นของเขาด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังคงร้องไห้คร่ำครวญ: "ได้โปรด ให้โอกาสข้าได้ให้กําเนิดลูกคนนี้เถอะ จากนั้นท่านจะฆ่าจะแกงกันอย่างไร ก็สุดแล้วแต่ท่านเลย"

เขาถือมีดไว้ กัดฟันพูด "ฝันไปเถอะ!”

"ท่านแม่ ท่านแม่" เฝิงจื่อซูมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินซืออย่างร้อนรน พยายามพูดอย่างยากลําบาก: "ข้าตั้งครรภ์หลานชายของท่าน ได้โปรดเห็นแก่ที่ข้าอยู่ในโอวาทของท่านมาโดยตลอด ได้โปรดปล่อยข้า ให้ข้าได้ให้กําเนิดลูกเถอะ ข้าขอร้องท่านล่ะ"

นางพยายามลุกขึ้นยืนและกระเสือกกระสนคลานไปข้างหน้าราวกับสุนัขตัวหนึ่ง ก้มหัวโขกพื้นขอร้องฮูหยินผู้เฒ่าครั้งแล้วครั้งเล่า จนหน้าผากบวมปูด เลือดไหลรินลงมาไม่ขาดสาย แต่ก็ยังไม่ลดละความพยายาม

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเย็นชา นางไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจกับฉากตรงหน้าของนางเลยสักนิด เพียงเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาว่า: "อย่ามาเรียกข้าว่าท่านแม่ เจ้าไม่คู่ควร ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสโหวยืนกราน คิดว่าน้ำหน้าอย่างเจ้าจะสามารถแต่งเข้าบ้านตระกูลหานได้งั้นหรือ ฝันไปเถอะ! "

เฝิงจื่อซูรู้ว่าการอ้อนวอนนั้นไร้ประโยชน์ นางกําหมัดอย่างโกรธจัด จ้องมองหานเหวินเซวียน ด้วยดวงตาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ พูดอย่างโศกเศร้าและสิ้นหวัง: "หานเหวินเซวียน ข้าแต่งงานเข้ามาในตระกูลหานเป็นเวลาห้าปี ความสำเร็จในสนามรบของเจ้านั้น ไม่ใช่เพราะการสนับสนุนอยู่เบื้องหลังของข้าหรือ?เจ้าเป็นแม่ทัพ ส่วนข้าเป็นทัพหน้า ต้องเสียเหงื่อเสียกำลังไปมากแค่ไหนกว่าเจ้าจะได้รับตําแหน่งขุนนางระดับสูงของเจียงหนานโหว มาบัดนี้เจ้าหลงนางบำเรอจนทำร้ายภรรยา ฆ่าเลือดเนื้อของตัวเอง เจ้าต้องไม่ตายดีแน่! "

หานเหวินเซวียนโกรธจัด เตะคางของเฝิงจื่อซูไปครั้งหนึ่ง จนเฝิงจื่อซูกระเด็นออกไปกระแทกกับพื้น จนเกือบจะสิ้นใจอยู่ตรงนั้น