ตอนที่ 14 ชาติหน้าก็อย่าได้หวัง

ณ เมืองหลวง หนึ่งชั่วยามต่อมาชูซานก็ได้เชิญทหารนายนั้นมา

“คารวะนายท่านกั๋วกงขอรับ” ทนายผู้นี้มีความลนลานอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเฝิงกั๋วกงก็รีบทำความเคารพ

เฝิงกั๋วกงมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน พลางเอ่ยเสียงอ่อนนุ่มว่า “เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าแค่มีเรื่องจะถามเจ้าเฉย ๆ เจ้าชื่ออะไร?”

“เรียกนายท่านกั๋วกง ข้าน้อยชื่อหยางก่วงเฉวียนขอรับ”

เฝิงกั๋วกงพยักหน้าน้อย ๆ ใบหน้ายังคงความเป็นกันเองดังเดิม ทว่าแววตากลับเฉยชา “วันนี้เจ้าเฝ้าด่านหน้าประตูเมืองหรือ?”

หยางก่วงเฉวียนลังเลชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “คือ...คือว่าข้าน้อย...ข้าน้อยไม่เห็นอะไรเลยขอรับ”

“เจ้าพูดตรง ๆ ได้เลย ข้าไม่เอาผิดเจ้าหรอก” เฝิงกั๋วกงเชิญเขานั่งแล้วรินน้ำชาให้หนึ่งจอก

หยางก่วงเฉวียนไม่กล้าดื่มน้ำชาและไม่กล้านั่ง เก้ๆกังๆ ชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า…