บทที่ 15 การพบกันโดยบังเอิญคือการวางแผนอันยาวนานของเธอ

เห็นเบญญาเดินมาคนเดียว นักข่าวที่ยังลังเลเมื่อกี้ก็พุ่งเข้ามา ยกไมโครโฟนถามคำถามปลิ้นปล้อนต่างๆ

ร่างผอมบางของเบญญาอยู่ระหว่างฝูงชน เธอรู้สึกว่าร่างกายตนถูกผลัก เบียดและดึงไม่หยุด สมองที่ป่วยเป็นไข้มันไม่ปราดเปรียวอยู่แล้ว พอเผชิญหน้ากับสายตาและคำถามคมกริบ เธอก็เกิดภาพลวงตาโดนกลืนกินทั้งเป็น

แค่ได้ยินเสียง “ปัง!” ท่ามกลางความยุ่งเหยิง ไม่รู้กล้องถ่ายภาพของใครกระแทกหน้าผากเบญญา ขอบแหลมขูดผิวเนื้อเกิดแผลขนาดเล็ก

เลือดสีแดงสดไหลจากหน้าผากหยดเข้าตา ในสายตาเป็นสีแดงเลือด เพราะแสบตาเบญญาจึงต้องหลับตา พอปรับตัวกับการกระตุ้นดวงตาได้แล้วเธอถึงลืมตา

นักข่าวตรงหน้าเหมือนไม่เห็นเธอได้รับบาดเจ็บ ยังคงเข้าไปใกล้อยู่ตลอด นักข่าวหนึ่งในนั้นยกไมโครโฟนถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้อง “คุณเบญญา ได้ยินว่าสี่ปีก่อนคุณมรุเดชมีคู่หมั้นอยู่แล้ว การแทรกแซงของคุณทำให้พวกเขาเลิกกัน ไม่ทราบว่านี่คือเรื่องจริงไหม?”

สิ้นคำพูดนักข่าวบริเวณรอบๆ ก็เกิดเสียงฮือฮา เบญญาแต่งงานกับมรุเดชมาสี่ปีไม่เคยมองข้ามมาก่อน ทุกคนเดากันว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ไม่ลงรอยกันเพราะการแต่งงาน แต่ไม่คิดว่าในเรื่องนี้จะมีสิ่งที่น่าตกตะลึงขนาดนี้

เบญญาคือเมียน้อยจริงเหรอ? เมียน้อยคือการมีอยู่ของ “การไม่ตายดี” นะ

เบญญายื่นมือไปเช็ดเลือดบนหน้าผาก ใบหน้าเล็กซูบผอมขนาดเท่าฝ่ามือเผยรอยยิ้มสดใสใส่ให้เลนส์กล้องเหล่านั้น ยิ้มมุมปากขยายไปถึงสายตาแต่มันเย็นชา และค่อนข้างอัปลักษณ์จริงๆ

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างของเบญญาต่อหน้านักข่าวจะกลายเป็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ไม่รู้จบ ไม่พูดอะไรเท่ากับการยอมรับโดยปริยาย ยิ้มก็คือเยาะเย้ยไม่ให้เกียรติคนอื่น หน้าไม่อายตามแบบฉบับ

ตอนที่พวกเขายังอยากถามต่อ เบญญาก็ยืนบนพื้นที่โล่ง คุกเข่าลงไป เธอยังคงยืดหลังให้ตรง ราวกับว่าไม่มีอะไรพังทลายเธอได้

เหล่านักข่าวตกตะลึง เดือดพล่านทันที เบญญาคุณหนูใหญ่พุ่มเทียนคุกเข่าต่อหน้ากล้องจริงๆ เหรอเนี่ย!

การพาดหัวข่าวยอดนิยมต่างๆ ปรากฏขึ้นมาไม่ขาดสายบนอินเทอร์เน็ตแพลตฟอร์มหลักต่างๆ

——เบญญาคุกเข่าพยายามกอบกู้สถานการณ์กับสามี เพื่อขอโทษคนรักเก่า

——เบญญาคุกเข่าสำนึกผิดแทนคุณพ่อที่เป็น “ฆาตกร”

——คุณหนูใหญ่พุ่มเทียนคือเมียน้อยจริงเหรอ? คุกเข่าบนถนนเพื่อขอขมา

……

กล้องถ่ายภาพทั้งหมดเล็งไปที่เธอ ถ่ายภาพเธอคุกเข่า

“คุณเบญญา วันนี้พุ่มเทียน กรุ๊ปเผชิญกับสภาวะล้มละลาย คุณมรุเดชจะหย่ากับคุณไหม?” นักข่าวถามคำถามที่เฉียบคมอีกครั้ง

แสงแฟลชรวมอยู่บนหน้าเบญญา พยายามจับสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ แต่เล็งอยู่นานมาก เบญญาก็ทำหน้าไร้อารมณ์อยู่ตลอด

คนโดยรอบเกิดเสียงโกลาหล สายตาเบญญาว่างเปล่า ความรู้สึกเดียวดายออกมาจากทุกทิศทาง เหมือนจะกลืนกินเธอ

เมฆดำเหนือศีรษะยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ จะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ หลังจากเกิดเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำไม่กี่ครั้ง ลมกำลังพัดปลิว เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วกระทบปลายจมูกเบญญา ขนตาสั่นเล็กน้อย

เมื่อช่างถ่ายภาพเห็นว่าฝนตก ก็รีบเก็บอุปกรณ์ นักข่าวก็ทยอยออกไปหาที่หลบฝน มีเบญญาคนเดียวที่ยังคุกเข่าอยู่ที่เดิม

ฝนกระหน่ำเปียกใบหน้าเธอ เสื้อผ้าบนร่างถูกฝนเปียกชุ่มแนบร่างกาย มันหนาวมาก เหมือนมันทะลุผิวหนังเข้าไปในกระดูก แม้แต่จิตวิญญาณก็สั่นเทา

มรุเดชยืนอยู่ด้านหลังเธอไม่ไกล เห็นเธอคุกเข่าท่ามกลางฝนเหมือนหุ่นเชิด ตอนพิรัชย์พาบอดี้การ์ดมาถึงคนก็กระจายออกไปพอสมควรแล้ว

บอดี้การ์ดมาล้อมรอบเบญญาไว้เป็นวงกลมด้านในไม่ให้ฝูงชนเข้ามาใกล้

พิรัชย์ไม่เข้าใจเลยจริงๆ เดาะลิ้น ยืนข้างมรุเดชแล้วถามขึ้น “ทำไมคุณเบญญาถึงคุกเข่า? นี่คุกเข่านานแค่ไหนแล้วครับ?”

“ไม่นาน ครึ่งชั่วโมง”

แววตาพิรัชย์ชำเลืองมอง ดูเหมือนมรุเดชเป็นคนให้คุกเข่า ทำไมถึงให้คุกเข่าไม่มีทางรู้ได้

มรุเดชบอกว่าคุกเข่าครึ่งชั่วโมงก็ต้องครึ่งชั่วโมง น้อยกว่าหนึ่งวินาทีก็ไม่ได้ พิรัชย์มองหญิงสาวที่อยู่กลางถนน ทันใดนั้นก็รู้สึกสงสารอย่างยิ่ง

ครอบครัวผู้ตายไม่รู้ว่ารู้มาจากไหนว่าเบญญาคุกเข่าอยู่ที่นี่ คนกลุ่มหนึ่งทยอยวิ่งกันเข้ามาโดยไม่สนใจฝนกระหน่ำ เอาขยะที่เตรียมไว้นานแล้วในมือโยนใส่เธอ