บทที่42ไม่มีการหย่าร้างมีแต่เป็นหม้าย

มรุเดชเรียกได้ว่าเป็นคนที่สามารถแยกร่างกายกับความรู้สึกออกจากกันได้ ในชีวิตนี้ไม่มีทางซื่อสัตย์กับการแต่งงานแน่นอน"เธอไม่ชอบฉันแล้วเธอชอบใคร?""ใครจะไปรู้ล่ะ? ถึงยังไงฉันก็เพิ่งจะอายุ23ปี อนาคตอีกยาวไกลขนาดนั้น ผู้ชายที่จะได้พบเจอก็มีมากมาย มรุเดช ถึงฉันจะแต่งงานกับนายแล้ว แต่นายอย่ามาหวังว่าฉันจะให้หัวใจกับนายเหมือนกัน ฉันเป็นคนชั้นต่ำ แต่ชั้นต่ำมานานหลายปีขนาดนี้ฉันเองก็เบื่อแล้วเหมือนกัน พูดให้หยาบคายหน่อยก็คือทำไมฉันต้องเอาตัวเองมาผูกติดไว้กับนายไปจนตายด้วย? ยิ่งไปกว่านั้นนายเองก็ยังมีคนอื่นอยู่แล้วด้วย"พอได้ฟังเบญญาพูดออกมาตรงๆว่าไม่ได้ชอบเขาแล้วแบบนี้ มรุเดชก็สีหน้านิ่งขรึม หัวใจก็ราวกับถูกของมีคมอะไรบางอย่างแทงเข้ามาเขามองเหยียดลงไปยังใบหน้าที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยของเบญญา ราวกับย้อนกลับไปตอนที่เจอกันครั้งแรกเมื่อหกปีที่แล้ว เบญญาในตอนนั้นก็ไร้ซึ่งความเกรงกลัวแบบนี้ เหมือนกับดอกกุหลาบที่มีหนามเบญญาในตอนนี้ หนามที่ตัวกลับมีเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนเป็นเหมือนกับเม่นหนึ่งตัว แทบจะไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว แค่ใช้หนามที่แหลมคมทิ่มแทงคนจนบาดเจ็บสาหัสไปทั่วทั้งตัวมรุเดชมองรูปแต่งงานที่แขวนอยู่บนกำแพงจู่ๆก็รู้สึกเยาะเย้ย เขาเป็นคนผูกมัดเบญญาไว้ข้างกาย แต่คำว่าสามีภรรยาของทั้งสองคนกลับกลายเป็นเหมือนกับคนแปลกหน้าข้างถนนไปแล้วสีหน้าของมรุเดชเปลี่ยนไปเล็กน้อย เรี่ยวแรงที่ตอกตะปูก็เพิ่มหนักขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ กรอบรูปสั่นดังกึกๆอยู่บนกำแพง"เบญญา ฉันรู้ว่าเธอใส่ใจกับการมีอยู่ของนลิน แต่เธอไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอ"ใช่ เธอไม่เข้าใจ ไม่ใช่แค่ไม่เข้าใจเท่านั้นแต่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทรกแซงอีกด้วยเขาไม่ยอมให้เธอเข้าไปแทรกแซงแล้วก็ไม่ยอมให้เธอหย่าร้าง เธอไม่เคยเจอคนที่เห็นแก่ตัวกว่ามรุเดชมาก่อนเลย เบญญารู้สึกร่างกายเหนื่อยล้าอย่างมาก ไม่ใช่แค่ร่างกายเหนื่อยล้า จิตใจก็เหมือนกับมีโซ่ตรวนเอาไว้ เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะไปทะเลาะวิวาทกับมรุเดชแค่เพียงพูดขึ้น"ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ตอนนี้ฉันก็ไม่สนใจเรื่องระหว่างนายกับนันท์นลินแล้วจริงๆ พวกนายอยากทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันไม่อารมณ์ร้อนหรอก แล้วก็จะไม่โกรธกับเรื่องแบบนี้เหมือนกัน ถ้าวันไหนนายแต่งงานกับเธอฉันจะห่อซองแดงไปแสดงความยินดีกับพวกนายเอง"เบญญามองต่ำลงทำให้มองไม่เห็นแววตาของเธอ เธอก้มหัว ผมยาวทัดอยู่หลังหู เผยให้เห็นถึงแก้มที่ขาวจนดูผิดปกติอยู่ไม่น้อยเบญญาจ้องมองเท้าของตัวเอง ก่อนจะพูดอธิบายขึ้นอีก"ถึงยังไงพวกเราก็อยู่ด้วยกันมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ระยะเวลาสี่ปี ต่อให้เป็นหมาก็ต้องมีความรู้สึกอยู่บ้าง ต่อให้จะไม่ได้เจอกันและจากกันไปด้วยดี ก็อย่าลงเอยด้วยการเป็นศัตรูที่ฆ่ากันเองเลย""พอได้แล้ว!"ในที่สุดมรุเดชก็พูดตำหนิออกมาอย่างทนไม่ไหว ใบหน้ามืดครึ้มเหมือนกับท้องฟ้าที่อึมครึมข้างนอก เขากำค้อนที่อยู่ในมือก่อนจะกระโดดลงมาจากบันไดลิง เบญญาเงยหน้าขึ้น แววตาเปลี่ยนจากอึ้งตะลึงเป็นหวาดกลัว ท่าทางแบบนี้ของมรุเดชเหมือนกับจะเอาค้อนทุบเธอ เธอถอยหลังไป หลังแนบชิดกับกำแพง เธอไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว

เห็นๆอยู่ว่ามรุเดชไม่ได้แตะต้องเธอสักนิด แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกับถูกบีบคอเอาไว้"เบญญา ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะใจกว้างขนาดนี้ ใจกว้างถึงขนาดที่คิดเรื่องการแต่งงานครั้งที่สองของฉันไว้ซะดิบดีแล้ว"น้ำเสียงของมรุเดชก็ไม่ได้ดีไปกว่าสีหน้าท่าทางของเขาสักเท่าไร เยือกเย็นถึงขีดสุด"ชั่วชีวิตนี้เธอเป็นแค่ผู้หญิงของมรุเดชคนนี้เท่านั้น อยากคิดจะหนีไปได้ นอกซะจากว่าจะตาย!"ความหวาดกลัวที่ใบหน้าของเบญญาจางหายไปเนื่องจากคำพูดนี้ของเขา เธอเอนหัว พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ถ้าคำพูดนี้ นายพูดในวันที่พวกเราแต่งงานกัน ฉันจะต้องรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากแน่ๆ"ไม่มีการหย่าร้างมีแค่เป็นหม้ายเท่านั้น คำพูดในวันแต่งงานที่แสนสวยงาม แต่เธอใกล้จะตายไปแล้วจริงๆ ชีวิตนี้ของเธอผูกติดอยู่กับผู้ชายเลวๆคนหนึ่ง