บทที่47ทักษะการแสดงตีหน้าซื่อ

นันท์นลินอึ้งตะลึงไป เธอคิดไม่ถึงว่าเบญญาจะน่าเกลียดขนาดนี้ เทอาหารทิ้งไปต่อหน้าของพวกเขาไปตรงๆแบบนี้แถมการกระทำก็รวดเร็วถึงขนาดที่ตะเกียบในมือของเธอก็ยังไม่ทันได้วางลง กำเอาไว้ด้วยความอึดอัด วางก็ไม่ได้ ไม่วางก็ไม่ได้"คุณเททิ้งไปแบบนี้มันก็เสียเปล่ามากนะคะ..."

เบญญายิ้มแย้ม"จะเสียเปล่าได้ยังไงล่ะคะ เดี๋ยวฉันก็เอาอาหารพวกนี้ลงไปทิ้งที่ถังขยะชั้นล่างให้หมากิน หมากินแล้วก็จะกระดิกหางให้กับฉันด้วยนะคะ"สีหน้าของนันท์นลินนิ่งขรึมเล็กน้อย คำพูดนี้ของเบญญากำลังด่าว่าเธอสู้หมาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?มรุเดชลุกขึ้นกระชากข้อมือของเบญญา"จงใจ?"เบญญาระงับแสงเยือกเย็นในแววตา หันหน้าไปเจอหน้าที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นของนันท์นลินพอดี"เห็นๆอยู่ว่าฉันเข้าใจจิตใจของคนอื่นเป็นอย่างดีแท้ๆ ในเมื่อคุณนลินบอกว่าไม่ถูกปากฉันก็เอาไปเททิ้ง ของที่นายชอบกินฉันว่าคุณนลินก็จำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งนะ ต่อไปก็ให้เธอทำอาหารให้สิ"