ตอนที่ 2 วันหยุดที่เดียวดาย

"เป็นไงบ้าง ดื่มได้ไม?"

"ได้ค่ะ พิงค์ว่ามันดื่มง่ายและอร่อยมากเลยค่ะพี่ธนา"

"ถ้างั้นถ้าหมดแล้วเดี๋ยวพี่สั่งเพื่มให้"

"ค่ะ"

เธอยก Mai Tai ขึ้นจิบจนหมดไปสองแก้ว ใบหน้าที่ขาวชมพูของเธอก็กลับกลายเป็นสีแดงระเรื่อ สายตาของธนาที่จับจ้องเธอในตอนนี้อยากจะเข้าไปโอบกอดเธอแต่ก็ต้องหักห้ามใจเพราะไม่อยากจะทำอะไรเสียหาย เนื่องจากพ่อแม่ของธนาและเธอเป็นเพื่อนกัน และธนาเองก็รู้ว่าเธอนั้นไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นแต่ก็ไม่อาจขัดใจผู้เป็นพ่อได้

4 ทุ่ม

"น้องพิงค์พี่ว่าน้องเริ่มจะเมาแล้วนะ"

"เมาอะไรค่ะพี่ธนา พิงค์แค่มึนๆหัวเอง"

"พี่ว่าเรากลับกันเถอะ"

"อะไรกัน พิงค์กำลังสนุกเลยขออยู่ต่ออีกหน่อยนะคะ"

"ไม่ได้แล้วครับ พี่ว่ากลับบ้านเถอะ ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่พาน้องพิงค์มาอีกนะ"

เมื่อเธอได้ยินที่ธนาพูด ก็ต้องยอมกลับแต่โดยดีเพราะกลัวว่าธนาจะไม่พาเธอมาเที่ยวอีก

"กลับก็ค่ะ แต่วันหลังพี่ต้องพาพิงค์มาอีกนะ"

"ครับ แต่ตอนนี้กลับบ้านกันก่อน"

ธนาพยุงร่างเธอที่เมาเพราะเธอนั้นพึ่งได้ดื่มเป็นครั้งแรก จึงทำให้เมาแต่เธอก็ยังคงมีสติ

หน้าร้านสะดวกซื้อ

ธนาขับรถมาจอดหน้าร้อนสะดวกชื่อก่อนจะลงไปซื้อผ้าเย็นมาเช็ดหน้าให้เธอเพื่อให้คลายจากอาการเมาก่อนที่จะไปส่งที่บ้าน เพราะกลัวว่าจะถูกพ่อและแม่ของเธอดุที่แอบพาเธอไปเที่ยวดื่มจนเมา

"น้องพิงค์ เป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม"

ธนาเอ๋ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อใช้ผ้าเย็นเช็ดใบหน้าและลำคอให้เธอ

"ก็ดีขึ้นมานิดแล้วค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปหาชื้ออะไรร้อนๆมาให้น้องพิงค์นะ จะได้ดีขึ้น"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ธนา พิงค์ดีขึ้นมากแล้ว เรารีบกลับกันเถอะค่ะ"

"ครับ"

บ้านวรพิมพ์

"น้องพิงค์ถึงบ้านแล้วครับ ไหวไหม"

ธนาเรียกเธอที่หลับอยู่ให้ตื่นขึ้น เมื่อขับรถเข้ามาจอดตรงหน้าบ้าน ที่มีแม่บ้านคนหนึ่งยื่นรออยู่

"คุณภูผากับคุณฟ้ากลับมาหรือยังครับ"

ธนาหันไปถามแม่บ้านที่ยืนรอรับเธออยู่

"คุณท่านทั้งสองยังไม่มีใครกลับมาเลยค่ะ" แม่บ้านตอบ

"ถ้างั้นผมฝากดูแลน้องพิงค์ด้วยนะ แล้วอย่าบอกคุณภูผากับคุณฟ้านะ"

"ค่ะคุณธนา" แม่บ้านตอบรับพร้อมกับรับเงินที่ธนายื่นให้เพื่อเป็นสินน้ำใจเล็กน้อยที่จะไม่ให้แม่บ้านรายงานให้ภูผาและฟ้ารู้

แม่บ้านช่วยพยุงร่างเธอเข้าไปส่งที่ห้องนอนของเธอ ก่อนจะเดินไปหยิบเอาผ้าชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวให้เธอ ก่อนจะเดินออกไปและปล่อยให้เธอนอนพักอยู่ในห้อง

"คุณหนูนะคุณหนู ทำไมเมามาแบบนี้เนี่ย ดีนะที่คุณท่านทั้งสองยังไม่กลับมา ไม่อย่างนั้นแย่แน่"

แม่บ้านบ่นพึมพำด้วยความเป็นห่วงเธอ ที่เมากลับบ้านมาในคืนนี้

เช้าวันต่อมา

"ตื่นแล้วหรือค่ะคุณหนู"

แม่บ้านเอ๋ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเดินลงมา

"ค่ะ พิงค์ปวดหัว"

"ป้าทำข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ไว้ให้คุณหนูแล้วค่ะ จะรับเลยไหมค่ะ"

"ค่ะป้า"

แม่บ้านยกข้าวต้มมาให้พร้อมกับนมร้อนเพื่อให้เธอดื่น