ตอนที่ 3 ค่ำคืนที่เดียวดาย

"ทำไมนั่งจ้องกับข้าวละน้องภูพิงค์ "

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ๋ยถามขึ้น จนทำให้เธอที่นั่งน้ำตาคลอตกใจต้องรีบเช็ดน้ำตาและหันไปมอง

"พี่ธนา!! มาได้ไงค่ะเนี่ย"

"พี่ก็ขับรถมาสิ"

"เห็นป้าออนบอกว่าน้องภูพิงค์ไม่ยอมทานข้าว"

"นี่ป้าออนโทรไปบอกพี่ธนาใช่ไหมค่ะ"

"อย่าว่าป้าแกเลย แกเป็นห่วงน้องภูพิงค์นะ"

"แต่ป้าก็ไม่ควรโทรไปรบกวนพี่ธนาเลย"

"รบกวนอะไรกัน พี่กำลังจะหาข้าวเย็นทานพอดี ว่าแต่วันนี้พี่ขอทานข้าวเย็นกับน้องภูพิงค์ได้ไหม"

"ได้สิค่ะ"

"ตักข้าวเลยครับป้า ตอนนี้ผมหิวมากเลย"

ธนายิ้มก่อนจะหันไปบอกให้ป้าออนตักข้าวทันทีเมื่อเธอยอมที่จะทานข้าวแต่โดยดี

"พี่ธนาค่ะ คืนนี้พี่ธนาพาพิงค์ไปเที่ยวอีกได้ไหมค่ะ พิงค์ไม่อยากอยู่บ้าน คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่ยอมกลับบ้านเลย ภูพิงค์เบื่อ"

"พี่ว่าคืนนี้พี่คงพาน้องภูพิงค์ไปไม่ได้หรอก พอดีพี่มีนัดกับเพื่อนพี่นะ"

"พาพิงค์ไปด้วยไม่ได้หรอค่ะพี่ธนา"

"ไม่ได้จริงๆครับเพื่อนพี่มีแต่ผู้ชาย ถ้าน้องภูพิงค์ไปมันจะดูไม่ดี เอาไว้วันหลังพี่ค่อยพาไปนะ"

ธนาหันไปมองป้าออนเมื่อได้ยินเธอขอร้องให้พาไปเที่ยวกลางคืนอีก ก่อนจะปฏิเสธเธอไปเพราะไม่อยากพาเธอไปเที่ยวดื่มกลางคืน

"ก็ได้ค่ะ วันหลังค่อยไปก็ได้ค่ะ แล้วพี่ธนานัดเพื่อนไว้กี่โมงหรอค่ะ"

"2 ทุ่มนะครับ พี่อยู่คุยกับน้องภูพิงค์ต่อได้ เอ..พี่ได้ยินป้าออนว่าดอกกุหลาบที่น้องภูพิงค์ปลูกออกดอกแล้วใช่ไหม พาพี่ไปดูหน่อยสิ"

"ได้สิค่ะ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้เช้านะคะ"

"ได้ครับ พรุ่งนี้พี่ตื่นแล้วจะรีบมาเลย จะได้มาทานข้าวเช้ากับน้องภูพิงค์ด้วย ดีไหม "

"ค่ะ"

................................

19.30 น.

ห้องรับแขก

เธอพาธนามานั่งพูดคุยกันต่อที่ห้องรับแขก หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ ส่วนทางด้านป้าออน ถวิล และเข้มได้ไปทานข้าวกันด้วนหลังครัว เพื่อที่จะปล่อยให้ธนาและเธอได้อยู่พูดคุยกันตามลำพัง

"น้องพิงค์พี่คงต้องขอตัวก่อนนะ"

"ค่ะ เดี๋ยวพิงค์ไปส่งค่ะ"

เธอเดินไปส่งธนาหน้าบ้าน

"เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่ตื่นแล้วจะรีบมาหานะครับ"

"ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ เมาห้ามขับนะคะพี่ธนา"

"ครับ ฝันดีนะ พรุ่งนี้เจอกัน"

ธนาขับรถออกไปอย่างช้า ทำให้เธอที่ยืนมองอยู่สีหน้าเศร้าลงทันที เมื่อจะต้องอยู่คนเดียว ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่โหยหาความรักความเอาใจใส่จากพ่อแม่มาตลอดแต่ก็ไม่เคยได้ เพราะทั้งสองไม่เคยมีเวลาว่างให้กับเธอเลย