ตอนที่ 5 สิ่งเลวร้าย ที่อยากให้เป็นแค่ฝันร้าย

เข้มพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นถอดกางเกงและซับในออก จนเผยให้เห็นลำกายที่มีขนาดใหญ่ตั้งผงาด เข้มจับร่างที่อ่อนระทวยของเธอให้นั่งลงตรงหน้าแล้วพยายามจับลำกายใส่ปากของเธอ เธอพยายามเบือนใบหน้าหลบพร้อมกับพยายามออกแรงพลักเข้มออก เมื่อเข้มเห็นว่าเธอไม่ยอมจึงใช้มือหยิบจับศีรษะเธอไว้แล้วบีบจมูกให้เธอหายใจไม่ออกจนต้องอ้าปากออกเพื่อหายใจ เข้มจึงรีบจับลำกายเข้าไป พร้อมกับจับศีรษะเธอไว้แล้วสะโพกโยกเข้าออก

"ซี๊ด!! อื่ม!!!"

เข้มขยับสะโพกเข้าออกถี่ พร้อมกับก้มมองใบหน้าสวยของเธอที่กำลังถูกสะโพกอัดลำกายเข้าไปในโพรงปาก เข้มขยับสะโพกแบบนั้นอยู่นานหลายนาทีจนพอใจ ก่อนจะรีบถอดลำกายออกมาจากโพรงปากนุ่ม

"ซู๊ด!! วันนี้ไอ้เข้มมีความจังโว้ย!! "

เข้มถอดลำกายออกแล้วจ้องมองร่างที่อ่อนระทวยที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมีวันนี้

"ปล่อยพิงค์ไปเถอะนะเข้ม แล้วพิงค์จะไม่บอกคุณพ่อคุณแม่เลย ขอแค่เข้มปล่อยพิงค์ไปเถอะนะ"

เธอเงยหน้ามองเข้มพร้อมกับพูดวิงวอนขอร้องให้ปล่อยเธอ

"ผมคงปล่อยคุณหนูไปเป็นของใครไม่ได้หรอกครับ ผมรักของผมมาตั้งนาน เฝ้ามองอยู่ทุกวัน แล้วจะให้ผมปล่อยไปได้ไง มาเป็นของผมเถอะนะครับ ผมรักคุณหนูนะ คุณหนูภูพิงค์ของไอ้เข้ม"

บริษัทภูผา

ทางด้านภูผาที่กำลังตรวจเอกสารที่วางกองอยู่ตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด เพราะเป็นสัญญาที่จะเซ็นและเป็นเอกสารสำคัญ จึงทำให้ภูผาต้องอยู่ที่บริษัทดึกดื่นหรือบ้างคืนก็นอนที่บริษัท เหมือนอย่างคืนนี้ ที่ภูผาเอาแต่ทำงานจนลืมที่จะกลับบ้าน

"เฮ้ย!! ทำไมเอกสารที่จะต้องเซ็นมันเยอะแบบนี้ สงสังต้องนอนที่บริษัทอีกแล้วละสิ"

ภูผาพึมพำพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม แล้วมองแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ภูพิงค์ลูกสาวเพียงคนเดียวกำลังพบเจออยู่กับสิ่งเลวร้ายที่สุดในชีวิต

................................

ห้องจัดเลี้ยง

ทางด้านฟ้าที่ตอนนี้กำลังมีความสุขกับเพื่อนๆ ไฮโซที่พากันมาจัดสังสรรค์เพื่อระดมเงินไปบริจาคให้กับผู้ยากไร้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ภูพิงค์ลูกสาวสุดที่รักและเป็นแก้วตาดวงใจ กำลังพบเจอกับเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตเปรียบเหมือนฝันร้ายที่ผู้หญิงทุกคนไม่อยากเจอ เพราะฟ้ามัวแต่ห่วงที่จะพบปะพูดคุยอยู่กับเพื่อนพ้องที่เอาแต่ยกยอตัวเองและลูกว่าเก่งและดี เพื่อเอามาเกทับกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

"คุณฟ้าวันนี่จะบริจาคเท่าไหร่ค่ะ

เสียงหญิงวัยกลางคนเอ๋ยถาม

"เอาเงินไปช่วยเหลือผู้ยากไร้ทั้กทีก็ต้องหนักหน่อยค่ะ แต่ก็คงจะน้อยกว่าคุณพี่รดานะคะ"

"แม้!! คุณฟ้าก็พูดเกินไปค่ะ ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แค่ 1.5 ล้านเองค่ะ"

"ไม่หรอกค่ะ"

ฟ้าพูดคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่มางานจัดเลี้ยงอย่างเพลิดเพลิน จนลืมที่จะกลับบ้าน บ้างครั้งเสร็จจากงานเลี้ยงก็ไปต่างจังหวัดต่อเพื่อส่งมอบเงินให้กับผู้ยากไร้ งานเลี้ยงงานสัมมนานอกบ้านทำให้ฟ้าไม่มีเวลาให้กับภูพิงค์ผู้เป็นลูกสาว และการปล่อยปะละเลยนี้ต้องทำให้ภูพิงค์ต้องพบเจอฝันร้ายอย่างคาดไม่ถึง

................................