ตอนที่ 3 คิดจะฆ่าปิดปากเหรอ

รอยยิ้มเย็นด้วยความสะใจ และความแค้นที่มีอยู่เต็มอกของราเชนทร์ ทำให้เขาทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้ เขาดึงแหวนที่อยู่ในนิ้วของไอริสออกมา แหวนที่เธอไม่เคยถอด แหวนที่แม้แต่เขาก็แตะต้องไม่ได้ เพราะเธอเคยบอกว่ามันสำคัญมาก เขารำคาญตามันมานานแล้ว เพียงแต่ไอริสไม่ทันคิดมาก่อนว่า เขาจะกล้ามาดึงแหวนออกไปจากนิ้วของเธอแบบนี้

“คุณจะทำอะไร เอาแหวนฉันมานะ อย่าถอดนะ!”

พรึบ!

ราเชนทร์มองแหวนเพชรสีชมพูในมือ และเหยียดยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ในที่สุดเขาก็จัดการให้มันพ้นหูพ้นตาไปได้เสียที

“เรวิน... นายช่วยเอาแหวนวงนี้ ไปเปลี่ยนกับแหวนหมั้นให้ฉันที”

“คุณจะทำเกินไปแล้วนะราเชนทร์! คืนแหวนของฉันมา อย่าเอาไปนะคุณทำบ้าอะไรน่ะ!”

เขาผลักเธอล้มไปโดนแจกันที่วางตกแต่งห้องเอาไว้จนแตก ร่างบางล้มลงพร้อมกับมือที่ถูกบาดจนเลือดออก แต่เขากลับไม่ได้ใส่ใจบาดแผลของเธอ และแสยะยิ้มออกมาในทันที

“อย่ามาทำสำออยเอาตอนนี้สิไอริส ไม่ทำปากดีแล้วเหรอ แหวนนั่นสำคัญกับคุณมากขนาดนั้น ผมก็ต้องให้ความสำคัญด้วยสิ ถึงกับได้รับเกียรติ ให้เป็นแหวนหมั้นของนายหญิงแห่ง “เอตัน กรุ๊ป” เลยนะ คุณไม่พอใจเหรอ”

“ไอสารเลว! คุณมัน โอ๊ย!”

ฝ่ามือหนาดึงกระชากร่างเธอขึ้นมาจากพื้น ฝ่ามือเธอยังมีเลือดออก ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรีบพาเธอไปทำแผลให้เร็วที่สุด แต่ในตอนนี้....

“ปล่อยนะ ไอ้บ้า เอาแหวนของฉันคืนมา โอ๊ย!”

เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นอีก เพื่อให้เลือดมันไหลหยดลงไปที่พื้น รอยยิ้มร้ายกาจนั้นราวกับสายตาของซีซ่าร์ ที่รู้สึกหิวเมื่อได้กลิ่นเลือด

“แหวนของคุณแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อกล้าล้ำเส้นผมก่อน ระหว่างเราก็จบลงแค่นี้ คุณกล้าหักหลังผม แค่นี้นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ฟังให้ดีนะไอริส วันนี้ผมจะหมั้นกับนิศา ส่วนคุณ.... นอกจากเป็นนางบำเรอ สนองตัณหาให้ผมบนเตียงแล้ว ก็ไม่เคยมีค่าอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!”

เขาสะบัดข้อมือจนเธอหน้าชา แม้ว่าเลือดยังคงไหลอยู่ แต่ไอริสก็ไม่รู้สึกเจ็บที่แผลแล้ว เพราะในหัวใจมันเจ็บยิ่งกว่าถูกน้ำกรดสาดใส่ซ้ำ เธอนิ่งไปเพราะตกใจสุดขีด เธอพยายามกลั้นน้ำตา ไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าเขา ส่วนราเชนทร์แค่หันมาขยับไหล่ เพื่อจัดเสื้อสูทชุดเจ้าบ่าวของเขา เช็ดเลือดที่เปื้อนมือของเขาออก และหันมาเหยียดยิ้มให้เธออีกครั้ง